Kiedy człowiek jest naprawdę gotowy, aby pozostawić swój obecny stan i przejść do jakiegokolwiek innego stanu, byle tylko nie pozostawać w obecnym stanie, wtedy jest podobny do ziarna które zgniło w ziemi i jest gotowe stracić swoją pierwotną formę, nie chce zabierać ze sobą niczego i pragnie tylko jednego: za wszelką cenę osiągnąć nowy stan i wzrosnąć. Wtedy człowiek wchodzi w ten stan.

Takie pragnienie musi nagromadzić się w człowieku wewnątrz. Dokonuje się to stopniowo, bez zbędnego pośpiechu, spokojnie, chłodno, ze świadomością, że jest to konieczne i że inaczej nie można tego zrobić.

W rezultacie człowiek dochodzi do stanu, w którym rozumie, że jest dla niego całkowicie nie do zniesienia dalsze pozostawanie takim, jakim jest. Dlatego mówi się, że porzuca swoją wiedzę i osiąga wyższe poznanie – staje się mądrzejszy.

Ale to nie oznacza, że osiąga całą mądrość naszego świata – jest to wiedza zupełnie innego rodzaju. Możemy zobaczyć to na przykładzie prawdziwych kabalistów, którzy osiągnęli wysokie duchowe stopnie, że nie byli tak bardzo doświadczeni, ani zdolni do rozumienia wszystkich drobnych zawiłości naszego świata.

Doskonale rozumieli prawdziwą naturę naszego świata. Jednak jeśli chodzi o wszystkie sztuczne nadbudowy nad nią, stworzone przez człowieka wbrew naturze, o to, co odnosi się do naszego społeczeństwa z jego wymyślonymi prawami – czyli o wszystko, co bezpośrednio nie wynika z praw natury, na to nie sięga szczególne poznanie kabalisty. Pod tym względem nie będzie mądrzejszy od innych ludzi.

Wiedza, którą zdobywa kabalista, jest wiedzą wyższego poziomu. A tego jak bardziej okraść bank, nie dowiesz się, nie oczekuj tego. I nie dlatego, że kradzież jest zabroniona, lecz dlatego, że wszystko, co zostało wymyślone przez człowieka, wszystkie te prawa, zasady i reguły – są sztuczne i nienaturalne.

A kabalista, który wznosi się ze stopnia na stopień, nabywa wyższy rozum. Można nawet powiedzieć, że z każdym razem, jest bardziej oddalony od tego świata.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 13.06.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Kto decyduje o losie człowieka? Na Pana blogu jest napisane, że los człowieka zależy od korzenia duszy. Nawet Stwórca tego nie określa, a wszystko jest zapisane w korzeniu duszy. Co przez to rozumieć?

Odpowiedź: Korzeń duszy – to obecność wstępnych danych normatywnych, które człowiek powinien realizować. Te wstępne dane, tak zwane „reszimot“, zmuszają człowieka do postępowania w określony sposób, prowadzą go do jego idealnego stanu. Od człowieka zależy tylko czas spędzony na realizacji tej drogi – szybciej, wolniej, wygodniej lub poprzez cierpienia.

Innymi słowy, los człowieka jest z góry określony, ale w jaki sposób przez niego przejdzie, jak długo i jak będzie się czuł w tych deterministycznych stanach, zależy tylko od człowieka. Nasza wolność polega tylko na tym, jak postrzegać deterministyczną drogę swojego rozwoju i jak w najlepszy sposób ją zrealizować.

Pytanie: Czy to znaczy że ja zmieniam tylko swoją reakcję?

Odpowiedź: Ale to bardzo dużo znaczy, ponieważ w zależności od naszej reakcji wpływamy na Wyższą Siłę w pozytywną lub negatywną stronę.

Z programu TV „Stany duchowe”

Kategorie: Dusza i ciało, Praca duchowa, Wolna wola