Rabasz, „Szlawei Sulam”, 1988/89, Artykuł 10, „Drabina pod kątem nachylenia”: Nawet w świecie materialnym drabina koniecznie musi stać pod pewnym kątem.

Kiedy głowa człowieka „sięga do niebios”, powinien jednocześnie „iść po ziemi”. Chociaż są to dwie przeciwstawne siły, jednak nie są one aż tak od siebie oddalone. A to oznacza, że należy iść w obu tych liniach, co nazywa się „nachyleniem”.

Cokolwiek by nie zostało przebudzone w człowieku, jego zadaniem nie jest ukrywanie swoich braków, lecz prawidłowe odnoszenie się do nich, i naprawienie ich. Dzięki temu dokonuje wzniesienia, po „przekątnej” po nachylonej drabinie, czyli osiąga prawidłowe połączenie dwóch pragnień: ponad pragnieniem otrzymywania ustanawia pragnienie obdarzania.

W człowieku budzą się negatywne impulsy: nienawiść, zazdrość, żądza, próżność, odrzucenie. Takie są skutki rozbicia, tylko one stanowią naszą naturę. Wszystkie te właściwości powinny stać się czynnikami wznoszenia miłości do stworzeń w naszych sercach. Właśnie dzięki nim, poprzez ich naprawienie, posuwamy się naprzód.

Oczywiście, człowiek powinien prawidłowo połączyć w sobie Binę i Malchut, sąd i miłosierdzie, nie odchylając się w żadną stronę. Wszystko powinno być zrównoważone zarówno z prawej, jak i lewej strony – zgodnie z poziomem innych ludzi oraz z własnym poziomem.

W taki sposób, praca polega na tym, aby sprawdzać, jakie zło się ujawnia, nie tłumić go, nie pogrążać się „w uśpieniu”, odkrywać czy pojawia się odrzucenie czy przyciąganie względem otoczenia – inaczej nie jesteśmy w pracy duchowej. Trzeba starać się zawsze utrzymywać siebie we właściwości obdarzania i miłości, ponad odrzuceniem, pragnieniem otrzymywania od otoczenia wobec „bliźnich”.

Nie należy bać się walki przeciwstawnych właściwości w sobie, lecz prawidłowo łączyć je w sobie „po przekątnej”. Sam człowiek nie jest zdolny do tego, ale może domagać się naprawy, i wtedy zaczyna widzieć, jak Stwórca buduje w nim to połączenie.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Uncategorized

Z listu Baal HaSulama (nr 52): „Wzywajcie Stwórcę, bo jest blisko” to znaczy, kiedy wzywacie Stwórcę, aby On przybliżył was do Siebie, wiedzcie, że On już jest blisko was, bo gdyby to nie było tak, z pewnością nie wzywalibyście Go.

Jeśli w człowieku budzi się jakieś pragnienie, oznacza to, że Stwórca dał mu to pragnienie. Te pragnienia mogą być odczuwane jak wdzięczność, prośba albo skarga, niezadowolenie. Niezależnie od tego co człowiek czuje, to uczucie zawsze pochodzi od Stwórcy. A zadaniem człowieka jest jedynie uświadomienie sobie tego, że to pragnienie nie pochodzi od niego samego.

Również słowa, którymi człowiek w tej chwili zwraca się do Stwórcy wewnątrz siebie, w swoim sercu, także są posyłane przez Stwórcę. Człowiek nie wykonuje tutaj żadnego samodzielnego działania. Światło, wzbudzając pragnienie, całkowicie określa jego reakcję na siebie.

Potem, gdy człowiekowi wydaje się że Stwórca odpowiada na jego modlitwę lub prośbę, jest to ponownie działanie światła nad nowym stworzonym pragnieniem, z którym człowiek dalej pracuje, aby wywołać w nim określoną reakcję. I tak wszystko przebiega krok po kroku, zgodnie z programem stworzenia i procesem, który musimy koniecznie przejść.

Od człowieka wymaga się jedynie tego, aby ponad wszystkim co się dzieje, uświadomił sobie, że jest zaangażowany w pracę Stwórcy, w proces działania światła nad nim, nad jego naczyniem, czyli pragnieniem. Jego jedynym udziałem w tym procesie jest uświadomienie tego, że wszystko robi Stwórca.

Człowiek powinien tylko przyłączyć się do tego, co się dzieje, zgodzić się z tym, zapragnąć tego, do takiego stopnia, aby być z góry gotowym na wszystkie te działania. To będzie oznaczało, że znajduje się w zjednoczeniu ze Stwórcą.

Z lekcji według listu Baal HaSulama

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Komentarz: Każdy człowiek ma swoje naturalne cechy. Powiedział Pan, że jeśli człowiek ma skłonność do przemocy, to może to wykorzystać we właściwej formie, np. zostać rzeźnikiem.

Odpowiedź: Każdą z naszych cech można skierować we właściwym kierunku. Dlatego mówię: naprawiać egoizm, a nie niszczyć go. Prosić o to, żeby Stwórca naprawił nasze złe pragnienia na dobre. Oznacza to, że pragnienie pozostaje takie samo, ale zmienia się jego zastosowanie.

Pytanie: Jakie są przykłady w naszym życiu, kiedy negatywna cecha jest używana pozytywnie?

Odpowiedź: W naszym świecie nie ma takich przykładów. Tu nie chodzi o przykład dla innych ludzi. Kiedy człowiek zmienia swoje cechy, zaczyna odczuwać kolejny poziom stworzenia, wszechświata i porzuca walkę z innymi ludźmi. Pojawiają się w nim pytania innego, uniwersalnego typu: wieczność, doskonałość, zrozumienie harmonii natury.

Odkrywają się przed nim zupełnie nowe głębie natury. Będąc na tym świecie, zaczyna odczuwać inne światy: przejrzyste, dodatkowe, a nawet, powiedziałbym, główne. Nasz świat jest najmniejszy.

Człowiek zaczyna w to wnikać i widzieć cały świat w postaci sił i właściwości. To taki ogromny, obszerny, holograficzny panel, w którym człowiek sam uczestniczy, jednocześnie tworząc te światy, zdając sobie sprawę, że wszystkie są w nim. Przecież nie ma nic poza nim.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Od zabójcy do tworzącego pokój”

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi