Jeśli Stwórca stworzył pragnienie i chce je napełnić, to nie do końca zrozumiałe jest, czego jeszcze od nas się wymaga? Mógłby odkryć nasze pragnienie i je napełnić?

Ale rzecz w tym, że do stworzonego przez Niego pragnienia otrzymywania przyjemności, założonego w nas z natury, musimy dodać własne dążenie, głód, apetyt. Samo ogólne pragnienie napełnienia nie daje nam poczucia istnienia. Podobnie jak nie odczuwają swojego istnienia poziomy nieożywione, roślinne i zwierzęce, włącznie z człowiekiem prowadzącym nieświadomą, zwierzęcą egzystencję.

Ale dążenie odczuwania Stwórcy, czyli odkrycie w sobie właściwości obdarzania, jest naczyniem, odwrotną stroną światła, w którym ta właściwość się ujawnia. I wtedy to naczynie napełnia się światłem. Dlatego nie wierz, że możliwe jest „dokładać wysiłków i nie znaleźć”! Przecież wszystko znajduje się przed tobą – proszę bardzo, możesz wszystko odkryć, nic nie jest przed tobą ukryte!

Jedynie brak twojego własnego dążenia ukrywa przed tobą światło. Brakuje nam tylko naczynia – własnego pragnienia, odczucia głodu, żądzy, braku napełnienia, cierpienia. Ale to musi być cierpienie z powodu braku właśnie tej właściwości, zjawiska, które musi się odkryć. Czyli brakuje nam tylko jednego – dążenia do obdarzania!

Dlatego samo pragnienie, stworzone przez Stwórcę, nie wystarczy. Przecież jest to natura, ogólna właściwość. I nie wystarczy po prostu, rozwijać to pragnienie. Widzimy, że pragnienie rozwija się od nieożywionego poziomu i rodzi naturę roślinną i zwierzęcą – ale to nie daje im odczuć istoty życia, ponieważ każdy istnieje wewnątrz samego siebie.

Tak samo żyje ludzkość przez cały swój tysiącletni rozwój, bowiem jest to rozwój prostego pragnienia otrzymywania przyjemności, i nic więcej. W ten sposób nie wykracza się poza granicę własnej egzystencji, poza życie zwierzęce. Tylko tak podtrzymujemy w sobie życie, ale nie poznajemy jego źródła, przyczyny, celu – które znajdują się ponad prostym pragnieniem napełnienia.

Wszystko to zawiera się w Tym, kto daje nam pragnienie, kto je rodzi – w jego Stworzycielu. Dlatego w swoim zwierzęcym stanie, musimy znaleźć sposób, jak wyposażyć się w dążenie do Niego, naczynie do odkrycia Stwórcy – przyczyny życia, samego prawdziwego życia na poziomie człowieka i jego celu.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Przed nami odkrywają się teraz szczególne możliwości rozwoju duchowego. Odkrywają się drzwi, można nawet powiedzieć, że są prawie otwarte, pozostaje tylko, abyśmy wszyscy weszli do duchowego świata. Zaczynamy już stopniowo rozumieć, jak działa duchowy świat. Jeszcze nie przekroczyliśmy tego progu, ale znajdujemy się tuż przed otwartymi drzwiami do duchowości. Od początku epidemii nastąpił już znaczący przełom.

Należy skoncentrować uwagę na swoich myślach, intencjach, odczuciach, a nie na mechanicznych działaniach. Tym Kabała różni się od religii, mówiąc o intencji człowieka, którą powinien poprzez grupę otrzymać od wyższej siły i z nią pracować. Natomiast religia mówi jedynie o czynach fizycznych i słowach.

Każdy człowiek, pragnący poznać Stwórcę, ma możliwość by to uczynić bez względu na rasę, płeć, kolor skóry. Kabała jest przeznaczona dla wszystkich, różnica dotyczy tylko naszych pragnień, ponieważ pochodzimy z jednej duszy Adama Riszon. Początkowo był on jednym człowiekiem, a potem został podzielony na mężczyznę i kobietę.

Musimy powrócić do tego zjednoczenia w jednego człowieka, który w całości znajduje się w intencji obdarzania, dotyczącej wszystkich jego pragnień. Dlatego koniec naprawy jest taki sam dla wszystkich, zarówno dla mężczyzn, jak i dla kobiet. A ogólna naprawa polega na tym, żeby ​​wszystkie pragnienia na świecie, nieożywionej natury, roślin i zwierząt – otrzymały od nas ludzi intencję obdarzania. Wtedy cały świat wzniesie się na poziom obdarzania i jedności.

Dlatego wszystkie religie będą sprzeciwiać się metodzie zjednoczenia całej ludzkości, ponieważ każda z nich dąży do podziału ludzi i udowodnienia swojej racji. Każda religia uważa się za jedyną prawdziwą i lepszą od innych.

Natomiast nauka Kabały wywodzi się z integralnej natury i wyjaśnia, że wszyscy należymy do jednego systemu. Dlatego Baal HaSulam nauczał, że człowiek może pozostać w swojej religii, w swoim porządku rodzinnym, tradycjach, pod warunkiem że nie szkodzi to powszechnemu zjednoczeniu i jedności.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kabała i religia, Praca duchowa, Wspólna dusza "Adam"

Pytanie: Kiedy w pełni zgadzam się ze Stwórcą, skąd wziąć żądanie wobec światła, które przywraca do Źródła? Przecież zgadzam się nawet z tym, że nie mam takiego żądania.

Odpowiedź: Absolutnie słusznie. To właśnie jest początek tego pragnienia, które musimy rozwinąć. Od tego należy zacząć jego rozwijanie. To znaczy, pragnę być związany z przyjaciółmi, ze Stwórcą, ze wszystkimi naszymi stanami. I to tak związany, aby odczuwać siebie oderwanego od wszystkich innych pragnień i celów. Wtedy możemy wznieść oczy ku Niemu i zażądać: „Wybaw!”.

Ponieważ to, co musimy osiągnąć, a więc nasze najważniejsze zadanie, nie polega na tym, abyśmy otrzymali coś tam, co leży gdzieś “na półce”, a uświadomili sobie, że wszystko znajduje się we władzy Stwórcy. Właściwość obdarzania, właściwość miłości, właściwość więzi, znajdują się w Jego władzy i jesteśmy zobowiązani prosić Go, aby nam w tym pomógł. Na tym właśnie polega odkrycie Stwórcy człowiekowi.

Z lekcji na temat „Chanuka“, 20.12.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Chanuka – oznacza „postój”, „chanu”, ten postój nie był stanem „ze”, który nazywany jest stanem doskonałości, czyli zwierciadłem, które świeci. Postój nastąpił we właściwości „ko”, czyli niedoskonałości, określanej zwierciadłem, które nie świeci. Oznacza to, że wojna ze złym początkiem jeszcze się nie zakończyła i należy osiągnąć prawdziwą doskonałość. (Rabasz, List 26)

Pytanie: Czy wznosząc się w naszym zjednoczeniu, sami wyznaczamy ten postój?

Odpowiedź: Tak. Wznosząc się po stopniach, zaczynamy stopniowo odczuwać, w czym możemy się połączyć a w czym jeszcze nie. W taki sposób osiągamy stan, w którym wszystkie naczynia obdarzania (kelim de-aszpaa) i naczynia otrzymywania (kelim de-kabbala) ostatecznie łączą się, aby znajdować się w jednym działaniu i napełnić się światłem Stwórcy.

Z lekcji na temat „Chanuka“, 20.12.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Święta i specjalne daty

Pytanie: Zaleca nam Pan prosić Stwórcę, aby naprawił i napełnił nas. Jaki prawidłowo prosić o napełnienie?

Odpowiedź: Twoje serce powinno pragnąć właściwości obdarzania i połączenia ze Stwórcą, a rozum musi uświadomić sobie ten stan i połączyć się z Nim, aby ten stan wniknął w twoje serce jak palące pragnienie: „Tylko tego pragnę”.

Pytanie: Ale uczymy się, że nie powinniśmy prosić dla siebie. Tutaj wydaje się mieszać egoizm. Jak prawidłowo to przetworzyć?

Odpowiedź: Prawidłowo przekształcić egoistyczne pragnienia można tylko wtedy, jeśli myślicie o tym ze stanu miłości.

Z lekcji na temat „Chanuka”, 20.12.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Jak człowiek widzi, że jego kelim obdarzania nie są jeszcze naprawione? W czym to się wyraża?

Odpowiedź: Wyraża się to w tym, że człowiek prosi Stwórcę o naprawę. Stwórca rozumie, że jest to Jego część naprawy całego stworzenia i dlatego ją naprawia. Wtedy człowiek wznosi się już na stopień wyżej. Tak to się odbywa.

Z lekcji na temat „Chanuka”, 20.12.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Czy cud jest możliwy, jeśli kroczymy wiarą ponad wiedzą?

Odpowiedź: Tego ja nie wiem.

Jeśli będziesz miał kli, i będzie w nim twoja energia, twoje światło, to całkiem możliwe, że na to światło zejdzie wyższe światło i je zapali.

A w jaki sposób możemy przyciągnąć wyższe światło, aby zapaliło w nas światło, tego się uczymy. Tego musimy szukać w sobie, ponieważ wyższe światło powinno być światłem obdarzania, światłem miłości, które nie oczekują reakcji, zwrotu. Wtedy zaczniemy rozumieć, jak to działa.

Z lekcji na temat „Chanuka”, 20.12.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Pytanie: Cud Chanuki jest cudem obdarzania. Jednak zatrzymanie się na duchowej drodze, bardziej przypomina decyzję, że chcemy otrzymywać. W którym momencie rozumiemy, że to właśnie dziesiątka zdecydowała, zatrzymać się i wybrać właściwy kierunek?

Odpowiedź: Kiedy jednoczymy się razem w naszym pragnieniu, to tworzymy bardzo silne kli. I tutaj pojawia się możliwość wyboru, manewru. Co to znaczy manewrować, mieć możliwość wyboru? W jaki sposób chcę otrzymywać, co chcę otrzymać i jak?

Musimy tylko zebrać się razem i spróbować określić dla siebie, dla każdego z nas, co jest najważniejsze w naszym ruchu naprzód. O co prosimy Stwórcę? W jaki sposób chcielibyśmy otrzymywać od Niego to, co pragniemy otrzymać? To jest właśnie nasz podstawowy wybór.

Myślę, że dzisiaj jesteśmy bliżej niż kiedykolwiek rozwiązania tego problemu – zjednoczyć się jak jedna całość, kobiety i mężczyźni ze wszystkich zakątków świata, i być zdolnymi przyjąć od wyższego światła tę Jego część, która nas napełni.

Z lekcji na temat „Chanuka“, 20.12.2025

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Święta i specjalne daty

Rozum nie zobowiązuje nas do pracy w imię obdarzania. Odkrywamy, że nie jesteśmy gotowi na to, by prosić o obdarzanie i połączenie. To dążenie trzeba dopiero rozwinąć w sobie, ponieważ początkowo jesteśmy tylko egoistami i pod tym względem niczym nie różnimy się od zwierząt.

Jeśli jednak chcemy odkryć w sobie punkt w sercu – cząstkę boskości z góry, zalążek obdarzania, musimy włożyć w to wiele wysiłków i wspierać się wzajemnie w grupie. Pielęgnujemy w sobie siłę obdarzania, jak w założonej w nas kropli nasienia, aż do pełni jej rozwoju, którą nazywa się „dusza”.

Stwórca nie odkrywa się tak, jakby był gdzieś daleko, a ja w końcu Go odnajduję. Muszę poczuć Stwórcę wewnątrz siebie, poczuć tę właściwość w sobie. Teraz chcę otrzymywać dla siebie, a potem będę chciał obdarzać, te właściwosci odkrywają się w człowieku.

„Blisko”, czy „daleko” od Stwórcy, oznacza, czy pragnę być jak On czy nie, czy chcę, by zarządzała mną właściwość obdarzania.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Podstawą wszystkich religii jest wiara, a nie wiedza. Wszystkie wyznania w pewnym stopniu ograniczają i zakazują zrozumienia praw Wszechświata. Dlaczego?

Odpowiedź: Ponieważ religie nie zajmują się poznawaniem wyższej siły, nie mają takiej możliwości. Istnieją w ciemności. Gdyby człowiek odkrył prawdziwą rzeczywistość, religii by nie było, zostałaby jedynie Kabała. Dlatego religie zainteresowane są ślepą wiarą. W ten sposób tłumią w ludziach pytania o sens życia. Religijny człowiek patrzy do przodu fanatycznie, bez żadnego skupienia i krytycznego spojrzenia.

Pytanie: Ale to z religii pochodzi pojęcie wiary.

Odpowiedź: Nie, to nazywa się religijna wiara, kiedy człowiek bezkrytycznie akceptuje wszystkie postanowienia nie odczuwając ich i nie rozumiejąc.

Pytanie: Czy to przynajmniej jest stopień człowieka, skoro trudno go pominąć i przejść do wiary ponad rozum?

Odpowiedź: To nie jest stopień, a iluzja, złudzenie i krok wstecz. Istnieją trzy parametry wiary: wiara poniżej wiedzy, na poziomie wiedzy i powyżej wiedzy. Wiara na poziomie wiedzy – wierzę w to, co widzę. Wiara poniżej wiedzy, kiedy nie potrzebuję żadnych dowodów. Po prostu przyjmuję to, co mi się mówi i tak postępuję, jak małe dziecko. To jest religia – mówią mi a ja wierzę, niczego nie sprawdzając.

Istnieje też wiara powyżej wiedzy – kiedy wznoszę się ponad swój egoizm i zaczynam rozumieć, co się dzieje. Tym zajmuje się nauka Kabały. Stąd wynika przeciwieństwo wiary poniżej wiedzy, czyli religii i wiary powyżej wiedzy, czyli Kabały.

W Kabale trzeba dążyć do poznania, a nie do samej wiary. Trzeba osiągnąć, dotknąć, powąchać, jak małe dziecko, które wkłada wszystko do buzi, ponieważ jest to najpewniejszy sposób poznania – my też powinniśmy wszystkiego spróbować.

Dlatego poznanie wyższego świata nazywane jest „taamim”, to znaczy „smaki”, co pochodzi od instynktu przenoszenia wszystkiego do ust, jako najbardziej wiarygodnego, prawdziwego, bliskiego nam odczucia. Przecież nie mogę wziąć czegoś słodkiego do ust i poczuć gorycz tylko dlatego, że ktoś twierdzi że jest gorzkie. Tak więc nie ma tutaj miejsca na wiarę bez odczuwania.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Kabała i religia