Rabasz, artykuł „Dwa wysiłki”: Porządek pracy w Torze i przykazaniach, gdy człowiek chce zajmować się nimi dla niebios, jest taki, że trzeba walczyć i przezwyciężać zły początek, który wysuwa swoje argumenty, pytając: „Co to za praca którą wykonujecie?”.

Dzięki temu pytaniu, człowiek przyjmuje na siebie przykazanie wiary ponad wiedzą.

Aby pracować dla niebios, należy przyjmować odczucia i zrozumienie w świetle wiary. Oznacza to, że musimy osiągnąć taki stan, w którym będziemy polegać na wierze, a nie na wiedzy, na której obecnie polegamy. Otrzymać odpowiedź na swoje pytanie w wierze ponad wiedzą, a nie w wiedzy, oznacza otrzymać kierunek myśli, ruchów i działań, które nie zależą od egoizmu, a od właściwości obdarzania.

W taki sposób człowiek powinien wznieść się na poziom ponad wiedzą i tam otrzymać odpowiedź na pytanie, które pochodzi z egoizmu, ponieważ odpowiedź zawsze przychodzi z poziomu ponad wiedzą.

Z lekcji według notatek Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Wiara ponad wiedzą pozwala zobaczyć rzeczywistość taką, jaką widzi Stwórca. Zazwyczaj patrzymy na świat poprzez naszą egoistyczną wiedzę. Stwórca celowo stworzył nas w egoizmie, w którym odczuwamy siebie i świat. A w wierze ponad wiedzą podnosimy się na poziom obdarzania, Biny, wchodząc w odczucia rzeczywistości Stwórcy.

Dlatego wiara ponad wiedzą nie jest oszukiwaniem siebie ani fantazją, a wręcz przeciwnie, przenosi nas do prawdziwego świata, do świata prawdy. Wtedy widzimy siebie w świecie Stwórcy i patrzymy na wszystko Jego oczami. Wiara ponad wiedzą to wyższy poziom, właściwość Biny, obdarzania, właściwość Stwórcy.

Gdy odczuwamy działanie tej właściwości, w odniesieniu do nas nazywa się to wiarą ponad wiedzą, ponieważ wiedza pochodzi z naszego egoizmu, a wiara jest stopniem Biny, obdarzania, poziomem Stwórcy. Dlatego dążąc do wiary, nie stajemy się fantastami, a wręcz przeciwnie osiągamy w ten sposób świat prawdy, który nie jest zniekształcony przez nasz egoizm

Z przygotowania do lekcji

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Dlaczego istnieje tak ogromny dystans, taka rozbieżność między życiem materialnym a życiem duchowym?

Rzecz w tym, że są to dwa różne światy, zupełnie inna forma istnienia, inny cel. W nich działają dwa różne programy: praca ze względu na otrzymywanie i praca ze względu na obdarzanie.

Nie ma nic bardziej przeciwstawnego sobie nawzajem, niż te dwie zasady. My próbujemy jakoś połączyć te światy swoim umysłem. Ale w rzeczywistości, uświadomić je sobie możliwe jest tylko przez wiarę ponad wiedzą, to znaczy właśnie ponad egoistycznym umysłem.

Z lekcji według artykułu „Wolna wola”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jeśli Stwórca, jak dobry ojciec, rozpieszcza mnie, spełniając nawet moje najdawniejsze pragnienia, czy powinienem się ograniczać i nie czerpać z tego przyjemności? Czy to świadczy o moim słabym rozwoju? Jak to można ocenić?

Odpowiedź: Musisz zrozumieć, że Stwórca daje ci możliwość wzniesienia się na Jego poziom, zaczynając od takich małych gier z Nim. Dlatego pragniesz w nich uczestniczyć.

Pytanie: Czy należy to przyjmować z wdzięcznością, czy jednak odrzucać te pragnienia?

Odpowiedź: To zależy od tego, jak się zachowujesz. Jeśli przyjmujesz to napełnienie, to znajdujesz się ze Stwórca w przeciwnych stanach, On daje, ty otrzymujesz i to wszystko.

Jeśli chcesz być ze Stwórcą w podobnych do Niego stanach, wtedy odmawiasz otrzymywania w takiej formie i łączysz się, powiedzmy, tylko z częścią poczęstunku, który On chce ci dać, tak aby poprzez to, naprawdę poczuć przyjemność. Tym zbliżasz się do Stwórcy, stajesz się podobny do Niego.

Z lekcji według artykułu „Przedmowa do TES”, 07.11.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jakie są pierwsze działania uwalniające wiarę od wiedzy i podnoszące ją na poziom miłości?

Odpowiedź: Wykonuj działania, które nie sprawiają przyjemności egoizmowi, przywyknij do tego, aby robić wszystko nie w egoizmie, a w wierze ponad wiedzą. A wtedy wszystko zacznie ci się układać. Jeśli tak będziecie siebie sprawdzać, to możemy stopniowo wyjść z egoizmu.

Pytanie: Czy nienawiść do zjednoczenia jest odczuciem swojego złego początku?

Odpowiedź: I tak i nie. Jeśli człowiek tak nienawidzi zjednoczenia, to jest jego natura – ponieważ kocha tylko siebie. A jeśli dąży do zjednoczenia wbrew swojej naturze, jest to już praca duchowa.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Napisała do Pana Ludmiła: „Jak nauczyć się wybaczać człowiekowi, który krzywdzi i nic nie robi, by mu wybaczono? Uraza pozostaje, to jest trudne i nie udaje się przebaczyć”.

Odpowiedź: Myślę, że to oczywiście wysoko postawiona poprzeczka, ale zaczyna się i kończy w zasadzie na tym, że widzimy przed sobą nie człowieka, a działanie Stwórcy. Dlatego nie powinniśmy się obrażać, w zasadzie na nikogo. Jeśli naprawimy siebie, w taki sposób naprawimy wszystkich innych i będziemy widzieć cały świat jako dobry, życzliwy.

Wszystko to zależy tylko od nas samych, od naszego postrzegania świata. Żyjemy w idealnych warunkach, w idealnym świecie, wśród idealnych ludzi, i wszystko, co złe, co widzę wokół siebie, wskazuje tylko na to, że muszę siebie naprawić.

Pytanie: Czy można to uznać za praktyczną radę?

Odpowiedź: To jest praktyczna rada. Co prawda jest ona bardzo wzniosła, głęboka itd. Ale generalnie nie ma innego wyjścia. Tylko tak.

Pytanie: A jeśli jednak wyjaśnić to w sposób bliższy przeciętnemu człowiekowi?

Odpowiedź: Nie ma czegoś takiego bliżej czy dalej. Jest jedna prawda i trzeba ją stopniowo wprowadzać w życie, począwszy od warunków w których się znajdujemy, i przechodząc do jeszcze wyższych, które się przed nami odkryją. Jeszcze się odkryją a wtedy zobaczymy naprawdę straszne światy, przerażające relacje, stany, i je również będziemy musieli naprawić, aż do całkowitej naprawy.

Dzisiaj nadszedł taki czas, aby mówić o tym ludziom. Dlatego że nie mamy innego wyjścia. Nic nie możemy zrobić, nie możemy niczego naprawić, ani niczego złagodzić. Po prostu wciąż odwlekamy tę naprawę. A teraz musimy zacząć wyjaśniać ludziom, że nie możemy niczego zrobić, nie możemy naprawić ani innych, ani samych siebie.

Pytanie: Nawet samego siebie, nie można naprawić?

Odpowiedź: I bardzo dobrze. Masz tylko jeden adres, do którego powinieneś się zwrócić, żądać, krzyczeć, a wtedy zobaczysz, że tylko ta możliwość, która jest nam dana, jest jedyna, prawdziwa i doprowadzi nas do celu.

Pytanie: W takim razie proszę powiedzieć, co to znaczy „przebaczyć człowiekowi”?

Odpowiedź: To znaczy wybaczyć samemu sobie, że niesprawiedliwie się do niego odnosiłeś, przebaczyć sobie to, że uważałeś go za źródło zła. A źródło zła jest tylko jedno. To nawet nie mój egoizm, lecz Ten, kto go stworzył i podtrzymuje celowo, abym zwrócił się do Niego, prosił, uświadomił sobie to i w taki sposób zbliżył się do prawdy.

Pytanie: Z Pana słów wynika, że podsycanie i zwiększanie egoizmu będzie się tylko nasilało, powiększało i narastało?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: Czy nie ma szans, że to się zatrzyma?

Odpowiedź: Samo z siebie? Nigdy. Ponieważ zadaniem Stwórcy jest uczynić człowieka, Człowiekiem, Adamem. „Adam” – pochodzi od słowa „podobny do Niego”. Więc musimy stać się podobni do Stwórcy. Dlatego robi wszystko, abyśmy zaczęli Go potrzebować.

Pytanie: W czym mamy być podobni do Stwórcy?

Odpowiedź: We właściwości absolutnego dobra, byśmy zechcieli przyjąć na siebie tę właściwość wbrew złu, które Stwórca w nas budzi i ujawnia.

Pytanie: Co to znaczy dobro według „zdania Stwórcy”?

Odpowiedź: Odnosić się do innych z miłością.

Pytanie: Wielu uważa, że odnoszą się do innych z miłością.

Odpowiedź: Tu są stopnie. „Z miłością” – oznacza, że absolutnie nie biorę pod uwagę swojego stanu, a stawiam na pierwszym miejscu najlepszy stan drugiego człowieka. Ważny jest tylko on.

Pytanie: A ja sam w ogóle nie jestem dla siebie ważny?

Odpowiedź: Nie. W zasadzie wszystko sprowadza się do tego, że patrząc na całe zło na świecie, zwracam się do Stwórcy z prośbą, aby mnie naprawił. Bym zamiast tego zła widział tylko dobro. Dlatego że Stwórca wydaje nam się źródłem absolutnego zła. A w rzeczywistości tak nie jest. To tylko po to, byśmy poprosili o zmianę nas samych, naszej natury, którą Stwórca specjalnie stworzył w ten sposób, abyśmy dążyli do właściwości dobra.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Mężczyzna i kobieta, Pytania&Odpowiedzi, Wiadomości

Pytanie: Czy aby osiągnąć wyższe stany, niekoniecznie musimy przechodzić przez cierpienia?

Odpowiedź: Oczywiście, że nie. Musimy je jedynie zrozumieć, przez jakie etapy musimy przejść w swoim pragnieniu i postarać się zrobić to jak najszybciej. Najważniejsze to przetrwać ten okres, przez który teraz przechodzimy, kiedy niezbyt rozumiemy, gdzie się znajdujemy, i jak najszybciej się z niego wydostać. Tylko prawidłowo wydostać.

Pytanie: Czyli żeby prawidłowo wydostać się, musimy przyspieszyć poprzez zjednoczenie między nami?

Odpowiedź: Wszystko dzieje się poprzez zjednoczenie.

Z lekcji według artykułu „Przedmowa do TES”, 10.11.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Co to znaczy, że kabaliści żyją w dwóch światach: w tym i w duchowym świecie?

Odpowiedź: Kabalista to bardzo niezwykły człowiek. W naszych ziemskich kategoriach nie można nazwać go świętym. To zwykły człowiek obdarzony zwykłymi pięcioma zmysłami (wzrok, słuch, węch, dotyk, smak).

Istnieje w fizycznym ciele z jego wszystkimi wrodzonymi skłonnościami, które są w nim zachowane, razem z jego nawykami i zainteresowaniami. Innymi słowy, kabalista, jak każdy inny człowiek, widzi, czuje i ocenia świat poprzez swoje zwierzęce ciało.

Jednocześnie włącza się w grupę podobnie myślących ludzi dążących do zrozumienia świata duchowego. Właśnie w tym dążeniu wspólnie z nimi wznosi się coraz wyżej. Według tego kryterium, jest uważany za kabalistę.

Jednak ludzie, z którymi łączy się, mogą już w naszym świecie, nie istnieć fizycznie to nie ma znaczenia. Kabalista czuje siły, które stoją za wszystkimi obiektami i łączy się z nimi, to znaczy z duszami, ponieważ nasze dążenie ku górze jest właśnie duszą.

Okazuje się, że z jednej strony kabalista widzi ten świat, odczuwa całe jego cierpienie i pragnie wyciągnąć ludzi z tego świata, a z drugiej strony, sam się wznosi i pociąga ich za sobą.

Pytanie: Czy istnieje jakiś związek między fizycznym ciałem człowieka a duchowym wzniesieniem człowieka?

Odpowiedź: Praktycznie żaden. Człowiek istnieje w tym ciele do czasu, aż zacznie w nim działać tak zwany „punkt w sercu”. Właśnie wtedy jakby wychodzi poza swoje ciało, przestaje zajmować się tylko nim i zaczyna rozwijać tylko ten wewnętrzny punkt.

Ale to nie znaczy, że przestaje dostrzegać piękno tego świata, przestaje kochać bliskich, czy jeść dobre jedzenie itd. Pozostaje w nim wszystko, co jest typowe dla człowieka tego świata. Dlatego ludzie, którzy stoją przed duchowym wzniesieniem, nie muszą się obawiać, że coś stracą. Wręcz przeciwnie, poszerzają tylko krąg swojego postrzegania.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Dusza i ciało, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Serce matki znajduje się w centrum całego wszechświata, zarówno materialnego, jak i duchowego. To właśnie z tego punktu dokonują się duchowe i materialne narodziny. Nie ma nic silniejszego niż serce matki – jest to najbardziej wrażliwy i najważniejszy punkt w całej rzeczywistości. Stwórca stworzył pragnienie, które jest podstawą serca matki.

Jeśli więc kobiety choć trochę zaczną myśleć o zjednoczeniu, dotkną już tego centralnego punktu całego wszechświata, od którego rozpoczęły się narodziny całej ludzkości, wspólnej duszy. Świat naprawi się tylko dzięki kobietom.

Kobieta ma ogromną moc rodzenia, rozwijania i organizowania. Odwrotnie, jeśli kobieta nie uczestniczy w tej naprawie, staje się przyczyną niezgody, miejscem wyobcowania i zła. Dlatego naprawdę mam nadzieję, że kobiety zjednoczą się i przyniosą ludzkości pokój, spokój i jedność.

Z lekcji dla kobiet, 29.08.2020

Kategorie: Duchowość kobiety, Fragmenty z porannych lekcji, Mężczyzna i kobieta

Jeśli nie rozumiem, czym jest wiara ponad wiedzą i jak ją uzyskać, nie jest to moją winą, a pochodzi z samej natury. Każdy z nas posiada egoizm, który nie pozwala wznieść się ponad siebie i pojąć, jak można być ponad pragnieniem przyjemności by zwrócić się na zewnątrz, poza egoizm, i to nazywa się wiarą ponad wiedzą. Muszę dokonać redukcji swojego pragnienia przyjemności i ponad nim wejść w obdarzanie.

Dla obdarzania – oznacza że:

– To co jest znajdujące się poza mną, jest dla mnie cenniejsze niż ja sam.
– Przyjmuję to jako coś definiującego i decydującego.
– Całe moje życie zależy od grupy i Stwórcy.
– Oddaję im siebie, zanurzam się w nich i nie chcę zatrzymać dla siebie niczego, oprócz jednego punktu w systemie Adam Riszon.
– Z tym jednym punktem chcę istnieć w przyjaciołach, być we wszystkim, co jest w nich.

Oznacza to, że posiadam wiarę ponad wiedzą, siłę obdarzania, w którą wychodzę i zaczynam stopniowo, krok po kroku budować siebie. Każdy w końcu będzie musiał to przejść, ponieważ nazywa się to duchowością: stopień Biny jest powyżej stopnia Malchut, kiedy chcemy myśleć, czuć, rozumieć i postrzegać wszystko zgodnie z kolejnym stopniem, ponad samym sobą.

Nie wznoszę się, porzucając swoje miejsce, ale dobudowuję jeszcze kolejny poziom w postrzeganiu rzeczywistości. Nie chodzi o to, że staję się mądrzejszy czy bardziej wrażliwy, ponieważ to byłby po prostu rozwój wewnętrzny, ja natomiast pragnę rozwijać się duchowo. Wychodzę poza zwykłą percepcję i chcę postrzegać wszystko poprzez pryzmat znaczenia przyjaciół.

Nie możemy zapominać o tym, że wszystkie nasze stopnie, wszystkie stany, już istnieją w rzeczywistości, musimy tylko podjąć wysiłek, by w nie wejść. Wprowadzam siebie na stopień wiary, stopień Biny, to znaczy, że ci, którzy są poza mną, czyli grupa i Stwórca, stają się dla mnie ważniejsi niż ja sam. Wtedy zaczynam widzieć, czuć i słyszeć to, co dzieje się w przyjaciołach, a nie w mnie. Takie nastawienie, skupione na tym co dzieje się w innych, a nie w sobie, daje mi duchowe odczucie.

Gdybym odczuwał tylko to, co dzieje się w przyjaciołach, byłbym jak anioł. Ale jeśli czuję samego siebie, a jednocześnie znajduje się w przyjaciołach i w Stwórcy, i rozumiem, co się z nimi dzieje, to nazywam się kabalistą, co jest znacznie wyższym poziomem niż anioł. Na tym etapie można już uchwycić duchowe właściwości.
* * *
Ponad wiedzą oznacza, działać zgodnie z pragnieniem obdarzania, dla połączenia, zgodnie z definicjami duchowymi, a nie materialnymi. W świecie materialnym każdy istnieje osobno nie ma połączenia. W materialnym każdy działa dla siebie, a nie dla obdarzania. Ja natomiast staram się ustanowić stan połączenia i wzajemnego obdarzania, zacząć odczuwać taką rzeczywistość i przez nią patrzeć na cały świat.

Pragnę widzieć wszystkich innymi oczami: nie swoimi, a oczami dziesiątki. To samo dotyczy moich uczuć, serca i umysłu, we wszystkim dążę do osiągnięcia zbiorowej percepcji, by widzieć świat nie jako jeden człowiek, lecz jako dziesiątka. Ponieważ dziesiątka to duchowa struktura, parcuf, a to co się w nim odkryje – stanowi duchowy stan.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa