Pytanie: Co zrobić, żeby pracować właśnie dla Tory liszma?

Odpowiedź: Uczestniczyć we wszystkich zajęciach i starać się wypełniać wszystkie warunki, których się uczymy. Kontynuować każdego dnia, codziennie być razem z nami na lekcjach, a wtedy odniesiecie sukces.

Pytanie: Czy można powiedzieć, że Tora liszma ostatecznie określa nasze miejsce w stworzeniu?

Odpowiedź: Oczywiście. To jest najważniejsze. Kiedy jesteśmy skierowani na Torę „liszma“, zbliżamy się tym samym do Stwórcy. Bo Stwórca jest celem, siłą, podtrzymującą wszystko.

Z lekcji według artykułu „Przedmowa do TES”, 26.11.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Komentarz: Władimir, naukowiec, pyta Pana: „Szanowny Michaelu Laitmanie, mam pytanie dotyczące problemu modyfikacji genetycznej ludzi.

Mówi Pan, że człowiek przez całe swoje życie musi przechodzić złożone, wewnętrzne, duchowe przemiany. Ale obecnie pojawia się genetyka i twierdzi: »Zróbmy korektę genomu a urodzi się człowiek od razu z duchowymi właściwościami. Jednym skokiem naprawimy całą ludzkość i przyniesiemy wszystkim dobro«. Czy nie o tym marzą kabaliści?

Odpowiedź: Kabaliści marzą o tym, żeby człowiek się zmienił. Ale zmienił się dzięki własnej pracy nad sobą, a nie modyfikacją genów.

Pytanie: Czyli człowiek musi sam się wysilić?

Odpowiedź: Musi sam wejść w proces zmiany, kierując się zasadą „kochaj bliźniego swego jak siebie samego”. Wtedy zobaczy, jakie zachodzą zmiany w nim samym i co buduje, jakie nowe postrzeganie siebie, świata, społeczeństwa i całego wszechświata.

Pytanie: To znaczy że Pan nie wierzy, że genetyka, zmieniając genom, może zbliżyć człowieka do Stwórcy, do duchowości?

Odpowiedź: Nie.

Pytanie: Nawet żeby trochę „zbliżyć” Pan nie wierzy?

Odpowiedź: Zbliżyć do zrozumienia, do tego dojdziemy, ale naprawić niczego nie naprawimy. Naprawa nastąpi tylko w samym człowieku, gdy pozwoli naturze zmienić samego siebie.

Pytanie: Ale w tym celu, człowiek sam musi wykonać wysiłek?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: Nie da się tego ominąć?

Odpowiedź: Nie.

Pytanie: Nawet sztuczna inteligencja, cała nasza technologia, nie pomoże nam?

Odpowiedź: Nic a nic!

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Dusza i ciało, Kabała i inne nauki, Pytania&Odpowiedzi, Wiadomości

Pytanie: Czym jest Tora? Księgą, światłem, metodą?

Odpowiedź: Tora – to metoda naprawy. To zbiór zasad i środków, które przyjmuję i stosuję, obejmuje to wszystkie rady kabalistów, wszystkie moje umiejętności i doświadczenia, a także to, co jest zapisane w księgach, to, co niesie mi wyższe światło, i to, co robię w grupie, wykonując wszelkiego rodzaju działania razem z przyjaciółmi.

Wszystko, co robię aby naprawić mój egoizm, i przekształcić go w altruizm, obdarzanie i miłość, nazywa się Torą. A jeśli budzimy swoimi działaniami w sobie światło, to nazywa się „światłem Tory”.

Z programu telewizyjnego „Siła Księgi Zohar” nr 21

Kategorie: Praca duchowa, Tora

Podążać wiarą ponad wiedzę – oznacza wzniesienie się ponad własną wyobraźnię, ponad swoje uczucia.

Widzę swoich przyjaciół w ich zwykłej formie. Mam o nich pewne wyobrażenie. Ale dlatego żeby podciągnąć się bliżej do Stwórcy, powinienem wyobrazić ich sobie – nie Stwórcę i nie siebie, ale ich – o poziom wyżej i spróbować połączyć się z nimi na tym poziomie, na którym ich sobie wyobrażam. To nazywa się podążać wiarą ponad wiedzę.

I tak za każdym razem: wyżej, i jeszcze wyżej, i jeszcze. Nie ma dla mnie znaczenia, co widzę – o tym jest powiedziane: „Mają oczy, ale nie widzą, mają uszy, ale nie słyszą“. Ja tak ich sobie wyobrażam: wyżej, jeszcze wyżej, i jeszcze wyżej!

Chcę być razem z nimi, w scaleniu z nimi i w taki sposób doprowadzam siebie do stanu, w którym przez nich zaczynam widzieć Stwórcę! To jest wszystko. Wiedza – jest tym, co widzę i słyszę, a wyżej tego oznacza, że wyobrażam sobie przyjaciół o stopień wyżej, lepiej, czyściej.

Z lekcji nr 3 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Powiedział Pan, że cała duchowość, to odczucia. Czym są odczucia?

Odpowiedź: Odczucia są tym, co dzieje się w pragnieniu, a pragnienie jest naszą materią. To znaczy, chodzi o materie i formę materii. To właśnie, studiujemy w Kabale i możemy poczuć, przeanalizować, odtwarzać. Dlatego absolutnie wszystko jest w naszych odczuciach.

Komentarz: Ale w odczuciach nie ma jakiegoś miejsca.

Odpowiedź: Pragnienie jest tym miejscem, w którym odczuwasz to, co odczuwasz. Moje pragnienie to jedyna rzeczywistość. A wszystkie przedmioty wokół mnie, jedynie wydaje mi się że istnieją. W rzeczywistości rysują się w moim pragnieniu. Poza pragnieniem nie ma nic. Materia – to pragnienie.

Komentarz: W rzeczywistości jest to rzecz niewytłumaczalna.

Odpowiedź: Po prostu nie da się tego uchwycić.

Komentarz: Ani uczuć, ani pragnień nie da się w żaden sposób przekazać. Tylko jeśli istnieje, jak Pan mówi, wspólna forma: jeśli ktoś spróbował skosztować, może przekazać odczucie.

Odpowiedź: Dlatego staram się w jakiś sposób zachęcić uczniów, aby pisali zmysłowe prace o codziennych sytuacjach, które prowadziłyby człowieka do pewnego przebudzenia, podobnego duchowemu, i przyspieszyły jego rozwój.

Pytanie: W istocie, tylko w taki sposób można przekazać Kabałę: wziąć z wysokości wszystkie wyjaśnienia i przekazać je w zmysłowej formie?

Odpowiedź: Tak, należy starać się przedstawić to wszystko w formie różnego rodzaju powieści. Oczywiście, można pisać czysto psychologicznie o wewnętrznych stanach człowieka, nawet gdy nie wchodzi w interakcje z innymi. A można też opierać się na jego relacjach z grupą, z przyjaciółmi, zwierzętami, z kobietami, nie ma to znaczenia.

To znaczy, osnowa jest zawsze jedna, tylko bardziej złożona. Jak w naszym świecie: są ludzie bardziej inteligentni, są mniej wykształceni, ale podstawa jest zawsze ta sama, uczuciowa.

Z rozmowy „Mój telefon dzwoni. Rozum i uczucia”

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: W jaki sposób wznosimy się do góry?

Odpowiedź: Jeśli w małym stanie (katnut) mały przyczepia się i mocno trzyma wyższego, który zniżył się do niego, aby mu pomóc i jest obok, to gdy zaczyna się wznosić, wyższy wznosi go razem ze sobą. A mały musi tylko coraz mocniej trzymać się go.

Ponieważ wzniesienie wyższego na swoje miejsce oznacza, że cały czas dodaje obdarzanie, powracając do swojego stanu. Natomiast niższy musi cały czas dodawać od siebie wysiłek. Nie może dodać obdarzania, bo nie ma takich właściwości – wszystko, co może zrobić, to coraz mocniej trzymać się wyższego.

To tak, jakby człowiek uchwycił się końca liny, a ona nagle zaczynała się wznosić, odrywa się od ziemi i wznosi go coraz wyżej. Im bardziej oddala się od ziemi, tym jest straszniej, i coraz mocniej trzyma się liny. To właśnie oznacza coraz mocniejsze trzymanie się wyższego – taka jest praca niższego. Wyższy dokonuje swoich działań obdarzania, a niższy nie może obdarzać – tylko anuluje siebie.

Ponieważ różnica między stopniami, jeśli byłem na jednym i wzniosłem się na drugi, tkwi w głębi pragnienia, naprawionego przez ekran (na przykład miałem awijut alef, i wzniosłem się i otrzymałem awijut bet), dlatego muszę jeszcze bardziej anulować siebie.

Wyższy dodaje sobie głębię pragnienia i wznosi się. Wzniesienie – nie jest ruchem w przestrzeni, lecz dodaniem głębi pragnienia i ekranu. Tak wznosi się wyższy, a niższy, zgodnie z tym, musi anulować siebie. Ale w odniesieniu do czego anuluje się?

Wyższy, dodając sobie pragnienie i ekran, osiągnął większe obdarzanie. A niższy patrzy na to obdarzanie i czuje się źle! Przecież go nie chce, i tak nie może, nie wie, co ma zrobić. Dlatego musi jeszcze mocniej uchwycić się wyższego, aby wyższy pomógł mu anulować swój egoizm, swoje egoistyczne pragnienie – w odniesieniu do obdarzania, które teraz widzi przed sobą, aby ono go nie straszyło.

Z lekcji według „Wprowadzenia do nauki Kabały” (Pticha)

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa

Pytanie: Jak rozpoznać, kiedy jest czas na ukrywanie tajemnic Tory, a kiedy czas, aby odkryć smaki Tory?

Odpowiedź: Otrzymujemy to jednocześnie z odkryciem zadania, które stoi przed nami. Myślę, że musimy po prostu kontynuować studiowanie artykułów, rozważać wszystkie niuanse każdego zdania i w taki sposób przedzierać się do duchowego zrozumienia.

Z lekcji według artykułu „Przedmowa do TES”, 23.11.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Studia Kabały

Pytanie: Co to znaczy, że nauka Kabały jest obleczona w imiona Stwórcy?

Odpowiedź: Oznacza to, że wszystko, co studiujesz w Kabale, jest tylko czymś zewnętrznym, podczas gdy poznanie to znacznie głębsza warstwa. Przecież wszystko, co napisali kabaliści, pochodzi z ich zrozumienia, z tego, co odkrywają w odbitym świetle.

Pytanie: Skoro cała mądrość Tory odkrywa się w odbitym świetle, to czy można powiedzieć, że odbite światło – to lewa linia?

Odpowiedź: Nie, niekoniecznie.

Z lekcji według artykułu „Przedmowa do TES”, 21.11.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Wiara ponad wiedzę jest indywidualnym kli (naczyniem) każdego człowieka, który tę wiarę buduje. Dlatego nie można jej przekazać innym. Można ich tylko nauczyć tego, że ciągle o tym rozmawiamy, prawidłowo nastrajamy się na to.

Ale wtedy każdy, w miarę swoich wysiłków, będzie mógł stworzyć w sobie takie warunki, że wyższe światło zacznie na niego wpływać i tworzyć w nim wiarę ponad wiedzę. W człowieku będzie coraz bardziej przejawiała się właściwość Biny, aż do czasu, gdy odkryje się w nim Stwórca.

W Kabale jest rozdział, który nazywa się „Wiara ponad wiedzą”. Radzę go przepracować wszystkim, we wszystkich językach, abyście to przestudiowali i byli gotowi do stworzenia warunku, niezbędnego do odkrycia Stwórcy.

Z lekcji nr 5 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Pytanie: Jaka jest różnica między wyobrażaniem siebie wewnątrz wiedzy (w wiedzy) a byciem w wierze ponad wiedzą w działaniu? I jak jedno prowadzi do drugiego?

Odpowiedź: Możemy sobie wyobrazić te stany w dowolny sposób, ale musimy jednak zrozumieć, że wszystko zależy od tego, jak działamy, reagujemy, w jaki sposób budujemy nasze relacje. Musimy stworzyć takie relacje, jakby Stwórca już był odkryty między nami i ciągle odkrywał się coraz bardziej.

W takim przypadku rzeczywiście przygotujemy się na to, że osiągniemy stan, w którym On zacznie nam się odkrywać. Potem będziemy musieli stworzyć ochronę przed tym, żeby nie odkrywać Go jawnie. Nazywa się to skróceniem, stworzeniem ekranu i odbitego światła.

Do tego stopnia będziemy w stanie Go poznać, dlatego że uformujemy w sobie obdarzające kli/naczynie, właściwość obdarzania, i staniemy się podobni do właściwości Stwórcy. Wszystko, co musimy zrobić, to pracować ponad egoizmem na właściwości obdarzania.

Z lekcji nr 5 Międzynarodowego Kongresu „Wznieś się ponad siebie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa