Baal HaSulam, Szamati 131, „Kto przychodzi oczyścić się“: „Temu kto przychodzi oczyścić się, pomagają”. Oznacza to, że człowiek zawsze powinien być we właściwości „tego kto przychodzi”.

Człowiek musi zawsze sprawdzać, czy ma coś, z czym mógłby zwrócić się do Stwórcy. Stwórca oczekuje jedynie prośby o naprawę. Jest to dla Niego przyjemność, to dla Niego najlepszy stan. Dlatego, gdy tylko wyjaśniliśmy, co wymaga naprawy, musimy sprawdzić siebie i zwrócić się do Stwórcy.

Pytanie: Co to znaczy: że pomagają mi oczyścić się?

Odpowiedź: Z góry pomagają ci w ten sposób, że cię wznoszą.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

W artykule nr.1 „Cel grupy” Rabasz napisał: Zebraliśmy się tutaj, aby położyć osnowę pod budowę grupy, w której każdy z nas będzie podążał za duchem obdarzania Stwórcy.

Oznacza to, że naszym najważniejszym zadaniem i celem jest obdarzanie Stwórcy. Stwórca jest przez nas postrzegany jako wspólna siła, właściwość, duch, który będzie wypełniać całą przestrzeń między nami. Stwórca nazywa się miejscem. Miejsce to jest między nami.

Stosunek człowieka do Stwórcy jest stosunkiem człowieka do miejsca. Dlatego najważniejsze dla nas jest, aby troszczyć się o miejsce między nami, to znaczy o nasze relacje, o to, co może się między nami przejawić.

Ale, aby osiągnąć obdarzanie Stwórcy, najpierw musimy nauczyć się obdarzać człowieka. Dlaczego? Dlatego że Stwórca jako taki nie istnieje. To my tworzymy tę właściwość z relacji między nami, jakość tych relacji definiuje Stwórcę, którego tworzymy.

Tak jak jest powiedziane: „Wy stworzyliście Mnie”, „Wy tworzycie Mnie”. To nie Stwórca tworzy człowieka, ale właśnie człowiek, poprzez swoje wysiłki, otrzymując instrukcję, tworzy Stwórcę. Tak jak w naszym świecie wszystko wokół siebie budujemy i organizujemy, tak samo musimy nastroić siebie, połączyć się między sobą, zorganizować połączenia między nami, aby w nich odkrył się Stwórca.

Tu już zaczynamy współpracować z wyższą siłą, która jest absolutnie ukryta, nie może się w żaden sposób przejawić, tylko w mierze podobieństwa właściwości. W takim stopniu jak my odnosimy się do Niego, możemy Go ujawnić. Dlatego nasza podstawowa relacja ze Stwórcą nazywa się właściwością obdarzania.

Ale ponieważ Stwórca jest ukryty i nie jesteśmy w stanie odczuć Go dotykiem, jak więc możemy odkryć, zbliżyć się do Niego. Żeby zrobić to wszystko stopniowo, krok po kroku, musimy otrzymać coś do rąk. W tym celu Stwórca stworzył połączenie między nami, egoistami i musimy zrozumieć nasze stany: gdzie znajdujemy się. To znaczy zacząć traktować połączenie między sobą, jak coś fundamentalnego, jako podstawę, z której czerpiemy zrozumienie o sobie, o naszym świecie.

Jeśli będziemy zmieniać nasze relacje, to zaczniemy odczuwać, w jaki sposób coraz bardziej ujawniamy tę przestrzeń. W taki sposób będziemy budować nie jakiś materialny, iluzoryczny świat, ale świat, który jest konsekwencją połączenia między nami. W tej stopniowej bliskości między sobą, ujawnimy moc połączenia, właściwość połączenia, jego szczególne przejawy, które nazywane są Stwórcą.

Początkowo ta siła, te właściwości stworzyły nas wzajemnie przeciwnymi, na bardzo minimalnym poziomie. Jeśli pójdziemy dalej w kierunku ujawnienia tej właściwości, to poczujemy siebie w dwóch przeciwstawnych stanach: że nic nie wiemy, nie rozumiemy, nie chcemy połączenia ze sobą, jesteśmy w przeciwnych relacjach do siebie, czyli przeciwnych do Stwórcy; a jednocześnie czy możemy zbliżyć i połączyć się razem.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Człowiek powinien widzieć przyjaciół jako części swojego kli, które Stwórca zebrał dla niego. Otwiera się przed nim możliwość wykonania tego działania właśnie z tymi, którzy znajdują się obok niego, i to oni rzeczywiście stanowią pole jego pracy.

Jeśli człowiek połączy się z przyjaciółmi, to każdy z jego przyjaciół jest jakby przedstawicielem milionów lub miliardów innych ludzi na świecie. My tego nie widzimy, ale gdy stanie się to dla nas oczywiste, zrozumiemy, że rzeczywiście tak jest.

Dlatego powinniśmy się tak odnosić do przyjaciół, do grupy, do ważności zgromadzenia przyjaciół. Właśnie tego powinniśmy wymagać od siebie i od otoczenia, które budujemy.

Muszę postrzegać siebie tak, jakbym otrzymał wszystko co mam, i nie odczuwał żadnego braku. Ponieważ jeśli rzeczywiście realizuję swoją więź z przyjaciółmi zgodnie z zasadą „kochaj bliźniego swego”, to będę miał kli, w którym, zgodnie z prawem podobieństwa właściwości natychmiast pojawi się światło i wszystko się odkryje.

To znaczy, wszystko zależy wyłącznie od kli, które muszę zbudować – to jest jedyne, co zostało mi powierzone.

Z lekcji według artykułu Rabasza „Porządek zgromadzenia grupy. 17-2”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jeśli Tora jest przeznaczona po to, abyśmy się zjednoczyli, dlaczego kabaliści pozostawili tak wiele materiału, że studiując go, mamy złudzenie, że teraz poznamy kolejne granice?

Dlaczego nie napisali jednego lub kilku artykułów o potrzebie zjednoczenia, abyśmy mogli studiować je raz za razem i nie gubić się w ogromnej liczbie wyjaśnień, pozornie różnych kwestii?

Odpowiedź: Duża liczba artykułów zależy od podziału dusz, od wariantów połączeń między nimi. Dlatego potrzebujemy takiej obfitości materiału.

Pytanie: Jeśli grupa ludzi wybierze jeden artykuł, na przykład: „Nie ma nikogo oprócz Niego” i będzie postępować tylko według niego, czy osiągnie cel?

Odpowiedź: Nie, nie osiągnie. Żaden artykuł nie obejmuje wszystkich dusz.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Studia Kabały, Tora

Pytanie: Co jest tak wyjątkowego w Torze, skoro nawet Księga Zohar jest jedynie komentarzem do Tory?

Odpowiedź: Zapisy, które Mojżesz zrobił na pergaminie, są ziemskim wyrazem, w materialnych symbolach, duchowych działań światła na pragnienie. Wszystko, czego Mojżesz nauczał swoich uczniów, zapisał w księdze.

Podczas czterdziestu lat wędrówki po pustyni zapisali całą Torę, przechodząc cały proces zarówno w zapiskach, jak i w ciałach, i w duchowości, zapisali całą swoją drogę, począwszy od wygnania z Egiptu (ziemskiego i duchowego), przez pustynię (ziemską i duchową) aż do ziemi Izraela (ziemskiej i duchowej).

Wszystko to urzeczywistniło się w związku gałęzi i korzenia. Cały ten proces Mojżesz wyraził w bardzo konkretnej, symbolicznej formie. Zohar opisuje ten sam proces już na innym poziomie, w innej formie, ponieważ ogólne pragnienie otrzymywania przyjemności, stworzone przez Stwórcę, posunęło się w międzyczasie o kilka kroków naprzód, udoskonaliło pod wpływem światła.

Dlatego to pragnienie, które przeszło wzloty i upadki, zburzenie Pierwszej i Drugiej Świątyni, wygnanie, i osiągnęło ostateczne rozbicie przed ostatnim wygnaniem, powinno dostać metodę odpowiednią dla końca wygnania, dla naszych czasów.

Właśnie dlatego została napisana Księga Zohar, której autorami byli kontynuatorzy wielu pokoleń kabalistów, poczynając od Abrahama aż do zburzenia Świątyni. Ponieważ rabin Szymon był uczniem rabina Akiwy, który odkrył ogromne światło, i dlatego mógł wyrazić to w Księdze Zohar.

Sama Tora dzieli się na dwie części: ustną i pisaną, co wynika z różnicy między Zeir Anpinem (Z“A) i Malchut. Z“A świata Acilut nazywa się „ustną Torą”, a Malchut świata Acilut „pisaną Torą”. Tora jest odkryciem światła. W świetle, które przychodzi do Malchut, jest wszystko, co niezbędne do jej zmiany. Ale jeszcze nie zrealizowało się w działaniu i dlatego nazywa się „ustną Torą”. Jest to na razie praca z ekranami.

Natomiast kiedy pod wpływem tego samego światła w Malchut urzeczywistniają się wewnętrzne zmiany i zostają w niej utrwalone, nazywa się to „pisaną Torą ”. Mowa tu tylko o działaniach światła w pragnieniach – od początku stworzenia i do jego końca. Ponieważ nie ma nic poza pragnieniami.

Wśród tych pragnień są takie, które odczuwają się jako istniejące same z siebie, oddzielone od wszystkich innych – czyli my. Mają takie właściwości, które mogą pomóc im na drodze naprawy. Dlatego dostają odczucie braku, własnego nienaprawienia, rozpoznanie zła – tak właśnie odczuwamy siebie.

To tym pragnieniom należy dać tak zwaną Torę – instrukcję, która wyjaśnia im, jak mogą sami, poprzez swój wolny wybór, uczestniczyć w swoich naprawach, samodzielnie przyciągać światło, pragnąc naprawić się szybciej, zamiast czekać, aż światło przyjdzie i poruszy ich.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Język Kabały, Praca duchowa, Tora, ZOHAR

Pytanie: Dlaczego w pierwotnych źródłach jest powiedziane, że jedynym grzechem człowieka jest to, kiedy nie prosi Stwórcy o pomoc?

Odpowiedź: Jeśli znajdujemy się całkowicie w Stwórcy, całkowicie jesteśmy z Nim połączeni i otrzymujemy od Niego wszystko bez wyjątku, najbardziej prymitywne, nieprzyjemne, nieważne jakie pragnienia i intencje – to wszystko, co nam pozostaje, to nieustannie, celowo zwracać się do Niego, aby nas zmienił, przybliżał do Siebie i odkrywał, co powinniśmy czynić wobec Niego.

Czyli grzech nie polega na tym, że coś zrobiłem w stosunku do innego człowieka lub wobec Stwórcy, ale na tym, że nie prosiłem Stwórcy, aby dał mi siły świadomie zwracać się do Niego, świadomie postrzegać to, co od Niego otrzymuję.

Pytanie: Zatem dopóki żyję nieświadomie, to w zasadzie nie można niczego ode mnie wymagać, tak jak nie można czego wymagać od żadnego zwierzęcia?

Odpowiedź: Oczywiście.

Z programu telewizyjnego „Podstawy Kabały”

Kategorie: Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

W artykule „Cel grupy“ Rabasz napisał: Zebraliśmy się tutaj, aby położyć osnowę pod budowę grupy dla wszystkich tych, którzy zainteresowani są pójścia drogą i metodą Baal HaSulama, który opisał nam całą tę drogę – jak wznosić się po stopniach człowieka, a nie pozostawać w kategorii zwierzęcia.

W naszym świecie istnieje nieożywiony, roślinny, zwierzęcy i ludzki poziom natury. Jeśli chcemy wznieść się ponad poziom człowieka, to musimy się zjednoczyć między sobą. Jeśli ponad wszystkimi przeszkodami, odrzuceniami, nienawiścią i niechęcią do zjednoczenia uzyskamy połączenie między nami, to nic nie potrzebujemy więcej robić. Nauka Kabały nie uczy nas żadnych działań, oprócz wzajemnego zjednoczenia.

Jeśli w dowolnej grupie, w dowolnym miejscu na świecie, ludzie będą w stanie wznieść się nad swoim wzajemnym odrzuceniem i połączyć się ze sobą, to odkryją Stwórcę, wyższą siłę, wyższy świat, ich wieczny obraz zwany „duszą”, ponieważ w połączeniu między nimi stworzą okoliczności dla odkrycia wyższej siły.

Dlatego nauka Kabały jest tak uniwersalna, ponieważ nie ma w niej żadnych ograniczeń z wyjątkiem jednego: połączyć się nad swoim egoizmem z takimi samymi ludźmi jak ty, pragnącymi zjednoczyć się razem, aby odkryć Stwórcę. A poza tym nie istnieją inne warunki.

Baal HaSulam dodaje jeszcze: Nie należy mieć nadziei, że nadejdzie czas, kiedy będziemy w stanie osiągnąć cel naszego rozwoju w inny sposób. Oczywiście, możemy osiągnąć go tylko w połączeniu między nami. Wtedy zobaczymy, że wyższa siła popycha wszystkich do zjednoczenia z nieożywionym, roślinnym, zwierzęcym i ludzkim poziomem.

Widzimy, jak wszyscy łączą się, czy tego chcą czy nie, łączą się coraz bardziej pod naciskiem różnego rodzaju problemów i cierpienia. Świat wchodzi w coraz większe zjednoczenie, technologia i środki komunikacji rozwijają się w tym kierunku. W taki sposób wyższa siła, jedyna działająca we wszechświecie, popycha cały świat do zjednoczenia, niestety za pomocą wielkiej presji i cierpienia.

Obecnie otworzył nam się nowy, inny sposób, możemy sami rozwijać się, by być  zjednoczonymi, możemy zwiększyć prędkość naszego połączenia, pracować ze sobą, jak w laboratorium, cały czas łączyć się coraz bardziej i patrzeć, co przez to osiągamy.

Dlatego zgodnie z radą kabalistów łączymy się w dziesiątkach, w małych grupach, aby było nam wygodniej, lżej i abyśmy mogli w bardziej elastyczny, przystępny sposób łączyć się coraz bardziej i zobaczyć, jak odkrywamy wyższą siłę, w tym czy w innym połączeniu. Według typu naszego zjednoczenia ujawniamy tę wyższą siłę, ponieważ zależy to od naszego naczynia/kli.

Dlatego nie musimy posuwać się naprzód wbrew woli, do końcowego celu, w którym wszystkie części natury połączą się ze sobą w integralną, globalną formę, jak w jedną całość. Możemy wykonać tę pracę nie pod naciskiem cierpienia, a ze zrozumieniem, uświadomieniem, samokontrolą, możemy wybrać szybkość postępu i zobaczyć, jak to robimy, a także pociągnąć całą ludzkość w ślad za nami.

Jeśli dołączymy innych i pociągniemy za sobą, to staniemy się silniejsi i wtedy wyższa siła odkryje się z większą mocą dlatego, że zjednoczą się już nie tysiące ludzi, jak w naszej światowej grupie a miliony i jeszcze więcej. Zgodnie z tym, odkryjemy moc wyższej siły w całej jej głębi, w całym jej zasięgu, we wszystkich jej systemach, ujawnimy, jak kieruje i zarządza wszystkim, jak działa ten cały system. To się nazywa odkryciem Szechiny (Boskości).

Nie ma większej rozkoszy, niż widzieć tą harmonię, jak wszystkie części stworzenia, różnorodne, rozproszone, które nienawidzą siebie nawzajem, odległe od siebie, dochodzą do połączenia między sobą i między nimi odkrywa się nie tylko zjednoczenie a wzajemna miłość. To nas napełni i da nam poczucie wiecznego życia.

Z 1 lekcji kongresu w Guadalajara

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Zebraliśmy się tutaj, aby położyć fundament pod budowę grupy dla wszystkich tych, którzy są zainteresowani iść drogą i metodą Baal HaSulama, która pozwala podnieść się po stopniach człowieka i nie pozostawać w kategorii zwierzęcia. (Rabasz, artykuł „Cel grupy kabalistycznej”)

Nauka jaką jest Kabała uczy człowieka wznoszenia się z naszego świata do świata duchowego. To bardzo wysoki, niezwykły cel. Niewielu ludzi o tym wie, a tym bardziej jeszcze mniej ludzi praktykuje Kabałę.

Ale my studiujemy i staramy się realizować tę metodę, aby osiągnąć ten cel, który Kabała stawia przed człowiekiem: wznieść się z odczuwania naszego świata do odczuwania świata duchowego i zrobić to teraz, w tym życiu, w tym świecie, w naszym stanie.

Obecnie znajdujemy się w stanie zwierzęcym, ponieważ kierujemy się jedynie naszymi instynktami, pragnieniami swojego ciała, co również nie jest łatwe, choć nie jest duchowe. Według Kabały, bycie człowiekiem – oznacza bycie podobnym do Stwórcy.

Komentarz: Ale każdy wyobraża sobie Stwórcę na swój sposób, dlatego że jest On ukryty.

Odpowiedź: Aby zrozumieć, czym jest Stwórca i jak stać się do Niego podobnym, przeznaczona jest nauka Kabała.

Z programu telewizyjnego „Praktyczna Kabała”

Kategorie: KABAŁA, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jeśli wybieram przyjaciela, według miary wielkości celu, jaką on mi przekazuje, czy mogę na nim polegać na duchowej drodze?

Odpowiedź: Łączymy się razem tylko według jednego kryterium – na ile rozumiemy się nawzajem w pragnieniu scalenia się ze Stwórcą. Nie mam wobec ciebie żadnych wymagań. Wybieram ciebie niezależnie od twojego wyglądu, wykształcenia i wszystkiego innego.

Wybieram grupę tylko na podstawie ich pragnienia do Stwórcy. To pragnienie ma również różne zewnętrzne przejawy. Jeśli nie brać ich pod uwagę, a brać jedynie czyste pragnienie do Stwórcy, to czy wszyscy mogą być dla mnie jednakowi? Nie!

W rzeczywistości każdy ma swój specyficzny charakter, który na zewnątrz przejawia się w różny sposób. Jeden wyraża się spokojnie, inny lekkomyślnie, trzeci ze złością, czwarty z radością a nawet z uśmiechem.

Dlatego muszę znaleźć takich przyjaciół, którzy nie tylko mają dążenie do Stwórcy, ale także przejawia się ono w formie, bliskiej mnie, ponieważ dopiero zaczynam się z nimi łączyć, będąc na początku drogi. Ja nie mogę przełamać zewnętrznych stereotypów i zobaczyć rozpalonego serca przyjaciela.

To znaczy, dążenie do Stwórcy i forma, w jakiej się przejawia, to są dwa czynniki wyboru przyjaciół.

Z lekcji według artykułu Rabasza „Porządek zgromadzenia grupy. 17-2”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak zrozumieć, o jakich tajemnicach opowiada Tora?

Odpowiedź: Jeśli chcemy zrozumieć, o czym opowiada Tora, to trzeba zacząć studiować naukę Kabały. Kabała uczy metody czytania świętych ksiąg, ponieważ świętymi nazywane są dlatego, że zostały napisane na poziomie wyższego, duchowego świata. Dlatego do ich zrozumienia, musimy opanować specjalny język, terminy, aby wiedzieć co oznaczają słowa takie jak „człowiek”, „dusza”.

Każde słowo i zdanie Tory zobaczymy zupełnie inaczej. Powiedziano, że „Tora mówi językiem ludzkim”, to znaczy „językiem gałęzi”. Używa ona słów naszego świata, ale wskazuje na korzenie wszystkiego, co się dzieje, czyli siły działające w wyższym świecie.

Dlatego Tora nazywana jest świętą, a w naszym świecie nie ma świętości. „Święta” oznacza „oddzielona” od naszego świata. Tak jak podczas ślubu pan młody mówi do panny młodej: „Jesteś mi poświęcona”, to znaczy ​​oddzielasz się od całego świata i należysz tylko mnie. W tym samym znaczeniu, Tora nazywana jest świętą, ponieważ odnosi się wyłącznie do wyższego świata.

Oznacza to, że przede wszystkim musimy nauczyć się języka, w którym napisana jest Tora. Wtedy zrozumiemy wszystkie jej opowieści i zrozumiemy, że nie jest to historia ani legendy, lecz dokładna instrukcja, prowadząca nas do właściwego postrzegania rzeczywistości. Tora nie mówi o wydarzeniach z odległej przeszłości, lecz o siłach, które mają na nas bezpośredni wpływ teraz.

Z audycji w radiu 103 FM

Kategorie: Język Kabały, Tora