Pytanie: Czy można powiedzieć, że nowe pokolenie coraz bardziej oddala się od studiowania TES, Księgi Zohar i autentycznych źródeł kabalistycznych?

Odpowiedź: Nie, nie oddala się. Ludzie po prostu nie mogą być na takim samym stopniu duchowym, jak wyjątkowe osobowości, na przykład Baal HaSulam czy Ari, nie mogą być na takich wysokościach.

Widzimy, że podobnie dzieje się również w naszym świecie. Człowiek korzysta z ogromnej liczby osiągnięć naukowych, których zupełnie nie rozumie, a jedynie wie, jak podłączyć wtyczkę do gniazdka i nacisnąć przycisk aby urządzenie zaczęło działać.

Co wie poza dwoma przyciskami w klimatyzatorze, dwudziestoma przyciskami w komputerze itp.? Przecież w ogóle nie wie, co tam się dzieje! Korzystając z telefonu komórkowego, zna może tylko dwie, trzy funkcje, a o pozostałych dwustu nawet nie ma pojęcia.

Tak samo jest w duchowości: są ludzie którzy korzystają z niej niewiele i tylko dla siebie, w jakiejś osobistej formie, a są ludzie którzy chcą pojąć wewnętrzne powiązania między obiektami, wymiarami, siłami, poznać wszystko. To zależy od właściwości duszy, od jej wewnętrznych predyspozycji, jej korzenia. Jeśli człowiek ma taką potrzebę, oznacza to że ją zrealizuje.

Pytanie: Czyli to, że oddalamy się od pierwotnych źródeł, nie oznacza, że jest gorzej?

Odpowiedź: Nie oddalamy się od pierwotnych źródeł, studiujemy je, nie w takim stopniu, w jakim studiują je szczególni uczeni-kabaliści, lecz w takim stopniu, w jakim powinna je znać i studiować większość, zwykli ludzie, stanowiący 99% populacji kuli ziemskiej.

Pytanie: Ale czy w takim razie musi istnieć zupełnie inna metoda interakcji ze światłem?

Odpowiedź: Nie, ponieważ studiujemy Kabałę tylko po to, żeby otrzymać stamtąd siły. A otrzymując siły, powinniśmy zobaczyć duchowy świat. I zobaczymy go w takim zakresie, jaki jest przeznaczony dla naszej duszy.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Cechy naszego pokolenia”

Kategorie: Pytania&Odpowiedzi, Rozpowszechnianie metody, Studia Kabały

Jak osiągnąć prawdziwą modlitwę, która rodzi się z prawdziwego pragnienia? Jest powiedziane: „Człowiek jest tam, gdzie są jego myśli”. Dlatego trzeba zacząć sprawdzać, gdzie są moje myśli: zmniejszyć siebie, moje pragnienie do jednego punktu i tym punktem przylgnąć do Stwórcy.

A wtedy zacznę odczuwać stany które we mnie przechodzą i w każdym z nich doprowadzę siebie do zjednoczenia ze Stwórcą. Nie wiem, jak dokładnie wypełnić tę redukcję do punktu, ale staram się, jak dziecko, które chce być dorosłe.

Tak zaczynam budować swój duchowy parcuf i poznaję, jakie przeszkody Stwórca cały czas mi zsyła, ze wszystkich stron, które mnie przerażają, dezorientują, niepokoją mój umysł i serce. I za każdym razem wracam do punktu styczności. Nic więcej nie jest ode mnie wymagane – dzięki temu już buduję swoją duchową przestrzeń.

Jeżeli ponad wszelkimi przeszkodami anuluję siebie i znowu przylegam do Stwórcy, to wówczas każda przeszkoda w umyśle i sercu naprawia się i włącza się w świętość. Dlatego zawsze pozostanę w prawdziwym pragnieniu i szczerej modlitwie, starając się cały czas powracać do scalenia i przekonując się, że nie jestem do tego zdolny bez pomocy Stwórcy. Będę nieustannie odkrywać problemy i podejmować wysiłki, aby prosić o połączenie ze Stwórcą.

Moj pierwszy punkt zespolenia powinien być prawdziwy, w którym nie ma mnie, a jest tylko moje dążenie przylgnięcia do Stwórcy. Wówczas zacznę zgłębiać Stwórcę, uczyć się z Jego działań nade mna, poznawać Jego postawę, charakter, zachowanie, aby zrozumieć, co Stwórca chce mi powiedzieć. To w istocie nazywa się nauką Kabały.

Z lekcji według artykułu Rabasza „Prawdziwa modlitwa prawdziwego pragnienia”

Kategorie: Praca duchowa

Powinniśmy wnosić do każdego swojego działania zasadę „nie ma nikogo oprócz Niego”. Dzięki temu już znajdujemy się ze Stwórcą w jedności, co prawda na określonym poziomie, ale jednak w zjednoczeniu.

Będziemy poznawać Go w coraz bardziej świadomej i odczuwalnej formie, niż tej pory, aż odkryje się w całej swojej pełni, co nazywa się Ostateczną Naprawą, Światem Nieskończoności, i co jest naszym celem. Ale jak się to odkryje? Właśnie poprzez drobne działania. Co teraz robię? Czy rozumiem, że to, co teraz robię, wynika albo z braku połączenia ze Stwórcą, albo z obecności tego połączenia?

Nawet okłamuj sam siebie, że musisz to robić. Na przykład, jestem zmuszony kraść. Jeśli nie kradnę, nie będę miał co jeść, zabraknie mi siły, energii, nie będę mógł zaspokoić swoich potrzeb, ani się uczyć. Człowiek wymyśla najróżniejsze usprawiedliwienia, nawet dla niezbyt dobrych działań.

Ale na razie to nie ma znaczenia, ponieważ człowiek nie może postąpić inaczej. Nawet w taki sposób łączy się ze Stwórcą. Musi wprowadzić Stwórcę do środka. Nie ukrywajcie tego przed sobą. W przeciwnym razie jest to tak, jakbyś wykreślał Stwórcę z jakiejś części swojego życia, usuwał Go stamtąd. Nie! On zawsze jest obecny we wszystkich nawet niezbyt dobrych moich działaniach.

Pytanie: Co to znaczy wprowadzić Stwórcę do środka? Myśleć o Nim?

Odpowiedź: Tak! Myśl! A zobaczysz, jak bardzo nagle w tych działaniach, zaczniesz zachowywać się inaczej. Stwórca zgadza się na to, aby zamiast być przed tobą ukrytym, stał się przez ciebie poszukiwany w każdym miejscu, gdziekolwiek się znajdujesz. Nie ma nic gorszego niż wymazywanie Go z pola widzenia. Zaproś Go do najgorszego, najbardziej nieprzyzwoitego, najbardziej nieuczciwego działania.

Rabasz napisał o tym: kiedy człowiek żałuje, że wyszedł ze świętości, postanawia, że od tej chwili, będzie ze wszystkich sił starał się, aby to nie powtórzyło się.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 11.05.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Stwórca

Młody jest zawsze ten kto dąży naprzód.

Pytanie: Czy to jest młodość?

Odpowiedź: Tak, to jest młodość. Nie chodzi o lata. Możesz żyć nawet 200 lat i pozostać młodym. A możesz już w wieku 20 lat być starcem, takim wygaszonym. A więc, wszystko zależy od dążenia! Jeśli masz dążenie do poznania sensu życia, wtedy zawsze jesteś młody.

To jest najważniejsze. To zależy od ciebie i od społeczeństwa, w którym się znajdujesz, od otoczenia. Ale w żadnym wypadku nie dawaj siebie stłumić i zgasić. To bardzo ważne.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Sens życia, Wiadomości, Zdrowie

Pytanie: Jak być pod wpływem nauczyciela, aby dzięki temu przejść pod władzę wyższego?

Odpowiedź: W tym celu trzeba być w jedności z przyjaciółmi, a następnie porównywać jak bardzo jesteś związany z nimi, z nauczycielem i ze Stwórcą. Wszystko łączy się razem: Izrael, Tora i Stwórca – to jedna całość.

Pytanie: W artykule Szamati „Jaka powinna być miara wiary w nauczyciela?” Baal HaSulam napisał, że istnieje władza wielu i istnieje władza Stwórcy, władza Jedynego. Zgodnie z radą nauczyciela, musimy być w doskonałości, w połączeniu. Jak w każdej chwili przeciwstawić władzę Stwórcy, władzy wielu?

Odpowiedź: Cały czas o tym myśleć.

Pytanie: Czy możemy w tej walce zwyciężyć, stale zmieniając „władzę wielu” nad nami i ostatecznie osiągnąć „razem”?

Odpowiedź: Oczywiście! Zresztą, to wcale nie jest takie trudne. Trudniej jest zacząć i się zorganizować, a potem iść naprzód to już nie jest problem. To znaczy, oczywiście że problem, ale już nie tak wielka praca.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Napisał Pan kiedyś, że wyobrażenie sobie Stwórcy w jakimkolwiek obrazie, innym niż właściwość obdarzania i miłości, jest bałwochwalstwem. Co to znaczy?

Odpowiedź: Stwórca jest właściwością, siłą, ideą. To szczególna właściwość natury – najwyższa, najbardziej ogólna. Która obejmuje w sobie wszystko. Jeśli wyobrażam Go sobie jako coś uprzedmiotowionego, materialnego, to jest już bałwochwalstwo. Ograniczam Jego obraz do jakiegoś innego, konkretnego, można nawet powiedzieć, egoistycznego ucieleśnienia.

Pytanie: Czy zatem nie wystarczy po prostu wierzyć, że istnieje jakaś jedyna siła, która za wszystkim stoi i wszystkim zarządza?

Odpowiedź: Też można. Ale to, oczywiście nie jest idealne.

Z programu TV „Stany duchowe”

Kategorie: Praca duchowa, Stwórca

Pytanie: Jak człowiek formuje w sobie właściwość obdarzania?

Odpowiedź: Nie ma Stwórcy bez stworzenia. A Stwórca jest właśnie tą właściwością obdarzania, którą formujemy. Jeśli jej nie uformujemy, nie ma Stwórcy. A co jest? Istnieje Jego niepoznawalna istota, Acmuto, pierwotny korzeń wszystkiego co istnieje, całkowicie niezwiązany z nami. Formujemy, stwarzamy Stwórcę, wkładając wysiłki i wytwarzając właściwość obdarzania. Generujemy tę właściwość poprzez wspólną pracę między nami. Jeśli ją zrealizujemy, zrodzimy ją, wtedy będzie nazywać się „Stwórcą”.

Duchowy parcuf, który zbudujemy w relacjach między nami, to nasze pragnienie otrzymywania, które ograniczyliśmy, napełniliśmy odbitym światłem, pragnieniem obdarzania, i w konsekwencji, odkryliśmy wewnątrz właściwość obdarzania, która nazywa się „Stwórcą”. Innymi słowy, „Stwórca” – to światło NaRaNCHaJ, które odkrywamy w naszych duchowych naczyniach, naprawionych na obdarzanie.

W rzeczywistości „Stwórca” – to ogólne światło NaRaNCHaJ, które ostatecznie osiągniemy. Tak napisał Baal HaSulam: ogólne światło NaRaNCHaJ, napełniające Malchut świata Nieskończoności, nazywa się „Stwórcą”. A mniejsze części na pośrednich etapach, są miarami Jego poznania.

Stwórca nie jest osobą, nie ma indywidualnych cech, nie ma obrazu. Dlatego nie ma do kogo się zwrócić – sam Go tworzysz. Stwórca nie ma formy, to ty sam nadajesz Mu formę. Nad swoim pragnieniem otrzymywania, stawiasz odpowiednie pragnienie obdarzania, to właśnie oznacza, że stworzyłeś Stwórcę. Inaczej się nie da. Jeśli uważasz, że Stwórca ma formę jeszcze zanim sam ją ukształtowałeś, oznacza to, że oddajesz cześć jakiemuś obrazowi, bożkowi. To właśnie jest „obca praca” – bałwochwalstwo.

Takie są zasady prawidłowego stosunku do natury. Dlatego nie wolno wyobrażać sobie rozmaitych obrazów i podobizn. To było pierwsze odkrycie Abrahama, kiedy „rozbił bożki”, to znaczy zrozumiał, że sam formuje siłę obdarzania. A do tego czasu istnieje jedynie pewien pierwotny korzeń, którego w żaden sposób nie można sobie wyobrazić.

Z lekcji przed kongresem w Toronto

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Stwórca

Pytanie: Czym jest bliskość z Rawem, a także nauka z ust do ust?

Odpowiedź: Bliskość z Rawem nie oznacza, że człowiek fizycznie znajduje się blisko niego, to nie ma żadnego znaczenia. Bliskość z Rawem polega na tym, że człowiek odczuwa, iż nauczyciel może przekazać mu wszystko co posiada, i pragnie przekazać wszystko co ma, ale tylko w takim stopniu, w jakim człowiek otwiera się na to. Ponieważ w kontakcie, w komunikacji konieczne jest dostrojenie między przekazującym i otrzymującym.

Przede wszystkim po pierwsze: wiara w to, że Raw nieustannie przekazuje i jest co od niego otrzymać – to zależy od ucznia. I po drugie: uczeń powinien zrozumieć, że tylko w stopniu jego wrażliwości na to, co pochodzi od Rawa, może otrzymać.

Ogólnie, wszystko zależy od ucznia. Tylko od ucznia! Od nauczyciela praktycznie nic nie zależy. Z drugiej strony, uczeń powinien całkowicie nastawić się na otrzymanie. Co to znaczy na otrzymanie? Na dostrojenie. To znaczy że jego myśli, uczucia i kierunek powinny być w czymś podobne do nauczyciela, choćby w jednym procencie. Powinien pragnąć od niego otrzymać, powinien być dostrojony do tego samego nurtu. I wtedy mu się to uda.

Nauka składa się z dwóch poziomów:

1. „Z ust do uszu” – komunikacja werbalna, kiedy mówię ustami, a uczeń odbiera uchem.

2. „Z ust do ust” – przez usta rozumie się wspólny ekran, znajdujący się w ustach duchowego parcufa.

Tak więc, kiedy komunikujemy się tak, że uczeń nie chce lub jeszcze nie może być na tym samym poziomie z nauczycielem, wtedy słyszy. Może słyszeć, nie pragnąc tego i nie wkładając szczególnego wysiłku, może być nawet przeciw nauczycielowi – a mimo to coś od niego usłyszeć.

To nie jest jeszcze jeden ekran, jedno dążenie, ani wspólne połączenie, w którym są ze sobą związani, choćby na 1%. Jeśli są połączeni razem, to w stopniu tego połączenia, uczeń otrzymuje informacje z ust do ust, czyli w stopniu tego wspólnego ekranu, wspólnego dążenia. Do tego należy dążyć. Nie jest to prosta praca nad swoim egoizmem, ale jest możliwa, i wtedy wszystko, co znajduje się w nauczycielu, przepływa do ucznia.

Pytanie: Czy ma Pan możliwość by wybrać, kto będzie Panu bliski, a kto nie?

Odpowiedź: Od nauczyciela nie zależy, kto będzie mu bliższy, a kto nie. Ten, kto stawia siebie na poziomie ucznia, ten właśnie jest uczniem. Czasami nauczyciel bardzo chce, aby jego uczniami były konkretne osoby, ponieważ mają szczególne predyspozycje i przez nich można, być może szybciej i lepiej przekazać ludzkości ideę, lecz ci ludzie nie potrafią tego wykorzystać, lekceważą tę możliwość – i tracą swoją szansę.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa

Z artykułu Rabasza “Ty nas wybrałeś”: Zabronione jest nauczanie Tory bałwochwalców, czyli egoistycznych pragnień wewnątrz samego człowieka, które nazywane są „narody świata“. A „zabronione“ w Kabale oznacza „niemożliwe“. Ponieważ Tora realizuje się tylko w tym, kto “uśmierca siebie” dla niej, to znaczy anuluje swoje „ja“ i pragnie przylgnąć do Stwórcy. I wtedy Stwórca daje mu Torę w darze.

Tylko w tym sensie powiedziano „Ty nas wybrałeś i zapragnąłeś nas”. Dlatego człowiek, który mówi, że został wybrany przez Stwórcę, powinien cenić i szanować właściwość Izrael w sobie oraz odrzucić pozostałe pragnienia „narodów świata“.

Należy troszczyć się o to, aby te właściwości, które przybliżają człowieka do duchowości, zawsze były w nim wyróżnione i przemawiały w nim, a wszystkie pozostałe właściwości powinny być tłumione. Wtedy jego wewnętrzna struktura stanie się podobna do duchowego parcufa w tych właściwościach, które przejmuje od otoczenia.

Tylko w nich może otrzymać Torę, ponieważ są to te same pragnienia, które powstały w wyniku połączenia – pragnienia obdarzania, wypływające z jedności. Natomiast jeśli są to jego osobiste właściwości, to naturalnie będą egoistyczne. Człowiek nigdy nie będzie mógł odczuć w nich prawdy, i dlatego nie można z nimi duchowo się rozwijać.

Jeżeli człowiek podejmuje decyzję, że tylko pragnienia, otrzymane od społeczeństwa, są pragnieniami jego duszy, wtedy rozumie, że inaczej nie da się rozwijać, a wszystko co posiada poza tą iskrą, jest „krzywe“ (brzmi tak samo jak „bałwochwalca“), a nie proste. W taki sposób dochodzi do stworzenia w sobie prawidłowego naczynia, uświadamia sobie, że wszystkie jego osobiste pragnienia są wadliwe.

Z przygotowania do lekcji

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Przeszkody są pomocą przeciw egoizmowi, ponieważ jeśli człowiek łączy je ze Stwórcą, wtedy stają się skuteczne. Kiedy otrzymuję uderzenia, odbieram to jako coś trudnego. Ale jeśli otrzymuję uderzenia i widzę Tego, który mi je posyła, wtedy myślę: „Widocznie jest jakieś uzasadnienie i otrzymam za to nagrodę, zacznę duchowo się rozwijać”.

Tak to jest odbierane, ale nie dlatego, że uderzenia stają się dla mnie czymś słodkim. Po prostu następuje połączenie z prawdą.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 11.05.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa