Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 2

Pytanie: Jeśli muszę całkowicie anulować się przed dziesiątką, jak mogę mieć pewność, że dziesiątka nie odbiega od kursu nawet na stopień?

Odpowiedź: To nie twoja sprawa. Dziesiątka znajduje się we władzy Stwórcy. Nie możesz jej testować, aby zobaczyć, czy jest prawidłowa, nieprawidłowa, nieomylna. Powinieneś się przed nią anulować.

Mam na myśli to, że jeśli jest organizacja i wszystko jest tam odpowiednio zorganizowane, na przykład według systemu Baal HaSulama i Rabasza, a ty chcesz w niej rozwijać się, masz tylko jedną możliwość: anulować siebie. Kto nie anuluje się ten upada. Wraca do swojego zwierzęcego życia.

Pytanie: Dlaczego należy anulować się?

Odpowiedź: Dlatego, aby stać się podobnym do Stwórcy. Musimy anulować swój egoizm i zdobyć właściwość Stwórcy – właściwość oddawania i miłości. Wtedy zaczniemy odczuwać wieczność, nieskończoność, doskonałość, czuć absolutną naturę. Stwórca chce nas do tego doprowadzić.

Pytanie: Co powinienem zrobić, gdy to, co widzę w przyjaciołach, powoduje nienawiść, której nie mogę kontrolować?

Odpowiedź: Bardzo dobrze! To znaczy, że musisz z tym pracować, do tego stopnia, aż będzie podobało ci się wszystko, co robią przyjaciele, tak jak podobałoby ci się to, w twoim małym dziecku.

Z lekcji nr 2 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 07.01.2022

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Kryzys, globalizacja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 4

Pytanie: W naszym świecie przyjęte jest, że mały anuluje się przed dużym. Ale w przykładzie z rabinem Josi ben Kisma, wielki nauczyciel anuluje się przed swoimi uczniami, którzy nic nie wiedzą. Co zyskał na tym rabin Josi ben Kisma?

Odpowiedź: Wygrał włączenie się w ludzi dążących do celu. Nie ma znaczenia, że ci uczniowie znajdowali się na bardzo małym stopniu w stosunku do niego, wielkiego kabalisty. Zyskał to, że anulował się przed nimi.

Mimo to miał swój własny egoizm. Dlatego anulując się przed uczniami, w taki sposób włączając się w nich, poprzez te małe, nienaprawione dusze, był w stanie wznieść je razem ze sobą na całą wysokość osiągniętego przez siebie stopnia.

Pytanie: Jak możemy otrzymać od przyjaciół wielkość celu?

Odpowiedź: Radzę zamknąć oczy i robić wszystko, co jest powiedziane w artykułach kabalistów, nawet jeśli się z tym nie zgadzasz. Nie potrzebujesz niczego więcej.

Najważniejszą rzeczą jest zamknięcie oczu, anulowanie się przed przyjaciółmi i podążanie razem z nimi. Bez względu na to, jaki jesteś wielki, bierz przykład z rabina Josi ben Kisma.

Z lekcji nr 4 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 08.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 1

Pytanie: Jest napisane: „Człowiek, który naprawdę chce pracować dla Stwórcy, musi włączyć się we wszystkie stworzenia, i włączyć siebie w nich, a oni – w niego”.

Jeśli dochodzi do kłótni między przyjaciółmi, ale przy tym wewnątrz oni rozumieją, że muszą się zjednoczyć, jak człowiek może za każdym razem zrobić krok w kierunku wspólnego wzniesienia i nie trzymać się obaw, że przyjaciele mogą go odepchnąć?

Odpowiedź: Wszystko zależy tylko od ważności: na ile Stwórca w moich wyobrażeniach jest wyżej mnie i przyjaciół, na ile On jest ważny w moich oczach, na tyle jestem w stanie wznieść się ponad siebie, aby połączyć się z Nim, nawet jeśli w imię tego będę musiał się poniżyć przed przyjaciółmi aż do anulowania swojego „ja”.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 06.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 6

Pytanie: Jaka jest różnica między wzajemnym poręczeniem, które możemy dać sobie nawzajem w naszym obecnym stanie, i wzajemnym poręczeniu duchowym? Czy jest to różnica ilościowa czy jakościowa

Odpowiedź: Teraz możemy zaakceptować czysto mechaniczne wzajemne poręczenie, i w jakiś sposób ono istnieje między nami w grupie.

W zasadzie wzajemna gwarancja jest podstawą każdego społeczeństwa, nawet najbardziej barbarzyńskiego. Niemniej jednak istnieją tam pewne elementy wzajemnych zobowiązań.

W całej historii ludzkości można prześledzić, że tylko stopień nawet egoistycznego poręczenia determinuje poziom rozwoju więzi społecznych, które zachęcają do budowania domostw, miast, państw.

Wynika to z wewnętrznej świadomości wzajemnego poręczenia. A następnie pojawiają się narody, nacje i tak dalej.

A u nas powinno to być na innym poziomie.

Z lekcji nr 6 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 09.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Wzajemne poręczenie

Pytanie: Jeśli człowiek nie skorzystał z możliwości, aby ujawnić sens życia, i przeżył go tak, jak wszyscy żyją, co pozostaje w wyniku wszystkich jego wysiłków, pasji, aspiracji, oczekiwań?

Odpowiedź: Nic. Zwierzęce ciało umiera, a jego część informacyjna kontynuuje istnienie w nowym ciele i dalej się rozwija. I tak w kółko. Każde pokolenie rodzi się na nowo, to znaczy rodzą się naturalnie nie ciała, a informacja, przechodząca w coraz to nowe części.

Wydaje nam się, że rodzimy dzieci, dając kobiecie swoje nasienie, następuje zapłodnienie i z tego rodzi się nowy człowiek. Nie. Tak tylko się wydaje, ponieważ jest to tylko zwierzęca część.

Chodzi o to, że przy tym przekazujemy sobie nawzajem ogromną ilość informacji, która istnieje jakby wokół tego nasienia, które zaczyna się rozwijać w matce. Ta informacja znajduje się wszędzie wokół nas w całej objętości. Jest naszą najważniejsza istotą, determinuje pokolenia i ich stopniową zmianę, wzrost.

Żyjemy w takim pokoleniu, gdy zaczynamy poważnie pytać, dlaczego istniejemy, ponieważ nagromadzenie informacji sprawia, że czujemy potrzebę poznania sensu życia. W rezultacie jest to pytanie o sens cierpienia.

Wyraża się to w tym, że człowiek zaczyna odczuwać stan, w którym się znajduje: życie jest jak sen, nie jest prawdziwe, jest jak jakaś gra. Wstaję rano, biegnę do pracy, coś robię – dlaczego, po co? Wszyscy ludzie wokół mnie robią to samo, biegają tu i tam. Jakieś „przedszkole”, coś niezrozumiałego. Uczestniczę we wspólnej grze.

Oglądam telewizję, cały czas pokazują mi, jakim powinienem być, co powinienem nabyć, jak należy się zachowywać, brać przykład od sławnych i bogatych. Dookoła gra.

Przede mną ciągle rozgrywają się jakieś obrazy i cały czas je powtarzam. Spojrzałem na tego aktora i już zachowuję się tak jak on. Coś przeczytałem, coś zobaczyłem, usłyszałem i zgodnie z tym, jak małpka, zaczynam się tak zachowywać. Tak właśnie żyjemy.

Łapię się nawet na tym, że w danej chwili widzę, jak naśladuję ten obraz, ten przykład, który gdzieś widziałem: oto tak się teraz zwrócę, tak się teraz odwrócę, tak zrobię. Jak nakręcony manekin, który bierze udział w jakiejś ogólnej grze. Podobnie jak wszyscy inni.

Kiedy patrzysz na to z góry, pojawia się obraz oszałamiający w swojej prymitywności, niesamowity pod względem płaskiej pustki wymyślonej z góry! Kiedy to poznajemy, znajdujemy się na poziomie tej pustki, oczywiście dochodzimy do takiego odczucia że: jesteśmy we śnie.

Tak jest powiedziane w Kabale, że wszyscy śpimy, cały świat śpi – w odniesieniu do duchowości znajdujemy się w stanie nieświadomości. Nie widzę, jak mną zarządzają, nie widzę swojego następnego stanu, następnej minuty.

Oczywiście mogę się czegoś domyślać. Ale w rzeczywistości widzimy, że nie możemy niczego wcześniej zaplanować, aby to się urzeczywistniło. Okazuje się, że potrzebujemy ujawnienia Stwórcy, tj. odkrycia ogólnej natury. A dzieje się to poprzez samopoznanie.

Pytanie: I w tym pragnieniu nie ma granic?

Odpowiedź: Jest granica – kiedy dochodzisz do absolutnego ujawnienia swojej i zewnętrznej natury, dochodzisz do ogólnej harmonii.

Z programu telewizyjnego „Przybliżenie kamerą. Indywidualista”

Kategorie: Dusza i ciało, Sens życia, Wolna wola

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 7

Pytanie: Stwórca daje nam wszystko, a co my możemy dać Jemu?

Odpowiedź: Stwórca daje nam wszystko, po to, aby naprawić nas zgodnie z naszymi pragnieniami. Jeśli możemy Go prosić, to znaczy ze jesteśmy gotowi, aby się zmienić. Zgodnie z tym On świeci nam światłem obdarzania, miłości i zmienia nas.

Jedyne, co możemy dać Stwórcy, to wzniesienie MAN, czyli wzniesienie naszego pragnienia, by być coraz bardziej i bardziej podobnym do Niego. Jak On oddaje, tak my oddajemy.

Pytanie: Jak możemy ustalić, że znajdujemy się w prośbie ze względu na Stwórcę, a nie ze względu na siebie? Według ilości otrzymanego światła czy jak?

Odpowiedź: Nie ma takiego sposobu! Czy możesz to zważyć, zmierzyć, albo nawet poczuć?

Powinniśmy starać się być w jednym pragnieniu, w jednej intencji ku jednej wyższej właściwości miłości, ku Stwórcy. Tylko w taki sposób możemy stopniowo zwiększać naszą prośbę, cały czas ją wywyższać, studiować, uczynić ją taką inną, żeby naprawdę zamieniła się w prawdziwe, poważne zadanie.

Z lekcji nr 7 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 09.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Depresja jest rosnącym problemem w całym uprzemysłowionym świecie od kilkudziesięciu lat, ale jej występowanie gwałtownie wzrosło od czasu wybuchu pandemii. Wzrosła liczba zgonów spowodowanych nadużywaniem substancji psychoaktywnych, samobójstwami i przemocą z użyciem broni, lęki stały się poważnym problemem, a profesjonalna pomoc jest albo zbyt droga, albo niedostępna z powodu lokalnie brakującego wykwalifikowanego personelu, albo z obu tych powodów. W takiej sytuacji konieczny jest wspólny, systemowy wysiłek. Używając środków masowego przekazu do nadawania zarówno uspokajających wiadomości, jak i porad dla ludzi w potrzebie, możemy uratować wiele istnień i poprawić jakość życia wielu innym.

Dla ludzi jedzenie, picie, spanie i rozmnażanie się nie są równoznaczne z życiem. Życie oznacza odczuwanie przez pryzmat powodu, dla którego zostaliśmy umieszczeni na tej planecie. Jeśli nie wiemy, dlaczego nas tu umieszczono, nie czujemy, że żyjemy, ani że nasze życie ma wartość, a to może prowadzić do straszliwych konsekwencji.

Na całym świecie ludzie zadają krytyczne pytania o cel swojego życia. Niezdolność do odpowiedzi na te pytania pozostawia ich z poczuciem bezcelowości, a ten, kto nie ma celu w życiu, czuje, że samo życie jest bezcelowe. To jest przyczyna rosnącego eskapizmu wyrażającego się na wiele sposobów, od sportów ekstremalnych przez fundamentalizm religijny do narkomanii i samobójstw.

Jeśli tylko kilka osób czuje się w ten sposób, można skierować je do specjalistów, którzy pomogą złagodzić ich ból, dopóki nie odnajdą swojego celu w życiu. Ale kiedy tak wiele osób cierpi z powodu tych dolegliwości, system jest przeciążony i potrzebne jest nowe podejście. Zamiast faszerować nasze mózgi wiadomościami, które wysyłają nas na zakupy i opróżniają nasze kieszenie, a co ważniejsze, nasze serca, media, we wszystkich swoich formach, muszą rozpowszechniać wiadomości, które pomagają rozwiązać naszą sytuację.

Nie jest to niemożliwe; jest to kwestia determinacji rządu i zrozumienia przez media, że sytuacja wkrótce wymknie się spod kontroli. W stanie wyjątkowym musimy działać odpowiednio, a z pewnością do takiego stanu się zbliżamy.

Istnieje wiele sposobów, w jakie media mogą złagodzić rosnącą niedolę ludzi, ale najskuteczniejszym z nich jest odwrócenie tendencji do nastawiania ludzi przeciwko sobie i zachęcanie ich do wyciągania ręki do siebie nawzajem. Niezliczone badania wykazały, że solidarność i spójność społeczna pomagają złagodzić, a nawet rozwiązać większość problemów społecznych, ekonomicznych i medycznych. Dlatego też, jeśli media zaoferują wszystkim „zbiorowe leczenie” poprzez nadawanie treści zachęcających ludzi do zbliżenia się do siebie, rozwiążą większość istniejących problemów.

Mówi się, że „wspólny smutek to smutek zmniejszony o połowę”. Jest to bardzo prawdziwe. Dzielenie się i łączenie z innymi jest pewnym sposobem na zjednoczenie naszych serc i uleczenie naszych bolączek. Dlatego im więcej będziemy pracować nad naszą solidarnością, tym szybciej rozwiążemy nasze społeczne i emocjonalne wyzwania.

Źródło: https://bit.ly/3u4X5f9

Kategorie: Artykuły w mediach, Kryzys, globalizacja, Nowe publikacje, Społeczeństwo, Zdrowie

„Bliźni” – to nie po prostu jakiś człowiek – to mój przyjaciel, który jest przeciwko mnie, a ja stopniowo zaczynam zdobywać miłość do niego po to, aby dojść do miłości do Stwórcy.

Jest to ścisła formuła: najpierw zwracam się do Stwórcy i aby się z Nim połączyć, łączę się z przyjaciółmi, „bliźnimi”.

Pracuję nad miłością do bliźniego, dlatego że to jest warunek osiągnięcia miłości do Stwórcy!

Bliźni i Stwórca są między sobą powiązani, ponieważ w odniesieniu do mojego pragnienia czerpania przyjemności znajdują się w równej pozycji. Są ode mnie równie odlegli i ja traktuję ich tak samo!

Stwórca wszystko obdarza a bliźni wydaje mi się tak samo nienawistnym, jak właściwość obdarzania… Dlatego odpycham ich obu.

Jeśli nie osiągnę takiej postawy, kiedy będę jednakowo odnosić się do Stwórcy i do bliźniego, nie będę mógł poprawnie pracować. To jak celowanie z celownika – połączenie mojego wzroku, muszki i celu.

A jeśli jestem bardziej zwrócony ku Stwórcy albo ku bliźniemu, już nie celuję poprawnie.

Muszę skierować się prosto na cel, aby dążący do Stwórcy (Isra-el), światło naprawy i Stwórca – zjednoczyli się w jedną całość.

„Bliźni” (grupa kabalistyczna) – to duchowe naczynie, system dusz, a Stwórca – to napełniający ten system.

Ale potem rozumiem, że to jedno i to samo, ponieważ naczynie staje się takie samo jak światło. Nie ma światła bez naczynia, kli! Dla mnie wszystko łączy się w jedną całość.

Grupa staje się dla mnie przykładem Stwórcy. Na swoim stosunku do nich uczę się, jak odnosić się do Niego: kochać czy nienawidzić.

Przecież tylko obdarzanie może być postawą wobec Stwórcy – więc proszę, została mi do tego dana grupa, aby sprawdzić, na ile znajduje się w obdarzaniu.

Co tworzy dystans, różnicę między Stwórcą i grupą? – Tylko mój własny egoizm! Gdyby nie moje ego, nie byłoby między nami żadnej różnicy.

Dlaczego na razie odczuwam różnicę? Dlatego że otrzymuję od Stwórcy jakąś przyjemność, a od grupy – żadnej. Oto cała różnica!

Z lekcji według artykułu Rabasza „Co nam daje reguła: pokochaj bliźniego”, 26.05.2010

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 2

Pytanie: Anulowanie jest aktem wolnego wyboru czy obowiązkiem?

Odpowiedź: Jeśli chcesz rozwijać się duchowo, to zobowiązany jesteś anulować siebie. Skrócenie egoizmu (cimcum) jest pierwszym warunkiem naszego rozwoju duchowego. A następnie będziemy rozwijać się we właściwości obdarzania, a to jest wiara ponad wiedzę. Więc nie ma tu wyboru. Jeśli nie zechcesz, to mimo wszystko cię do tego doprowadzą.

Pytanie: Czy samo anulowanie do zera jest działaniem z góry? Czy mogę to zrobić sam, czy robi to Stwórca?

Odpowiedź: Wszystko pochodzi od Stwórcy. Ale działaj, tak jakbyś to robił sam. Stwórca wszystko zaczyna i wszystko kończy. Wszystko robi tylko On, a człowiek powinien starać się w tym uczestniczyć. Tak to funkcjonuje.

Z lekcji nr 2 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 07.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 6

Pytanie: Wypełniając prawo wzajemnego poręczenia, troszczymy się o wszystkie potrzeby przyjaciela. Czy obejmuje to także część fizyczną?

Odpowiedź: Jeśli jest to koniecznie,  to powinniśmy również pomyśleć o fizycznej pomocy przyjacielowi. Ale to są już rzeczy dodatkowe, skrajne rzeczy.

W zasadzie mówimy o duchowej pomocy, kiedy rozumiem, że myśląc i wspierając przyjaciela, tworząc w nim wielkość celu, pewność siebie, wsparcie z mojej strony, pomagam mu tym poruszać się naprzód.

I tak każdy w odniesieniu do każdego, przynajmniej w dziesiątce, w grupie.

Pytanie: Czy wzajemne poręczenie jest częścią anulowania się?

Odpowiedź: Oczywiście. Dlatego, żeby wypełnić zasadę wzajemnego poręczenia, człowiek, przede wszystkim powinien anulować siebie. W przeciwnym razie, jak on może myśleć i troszczyć się o kogoś innego?

Z lekcji nr 6 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 09.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie