Międzynarodowy kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 2

Pytanie: Jak mogę sprawdzić, czy szkodzę społeczności?

Odpowiedź: Powinniśmy sprawdzać i nastrajać się w taki sposób, aby działać wyłącznie na korzyść grupy.

Pytanie: Dlaczego człowiek powinien spróbować stać się dolną częścią ciała, a nie wyższą częścią, jak serce, czy głowa?

Odpowiedź: Dlatego że człowiek musi się anulować.

Pytanie: Wczoraj usłyszałem, że nie anulujemy egoizmu, a wznosimy się ponad nim. Dziś słyszę, że anulujemy egoizm. Proszę o wyjaśnienie.

Odpowiedź: Możesz usłyszeć jeszcze wiele razy: jak coś niszczymy, spalamy, kapitulujemy i tak dalej. Mamy tu na myśli intencje ze względu na siebie, a same pragnienia pozostają i naprawiamy je, dodając do nich właściwe intencje.

Pytanie: Kiedy anuluję się w dziesiątce, odczuwam stany światła, szczęścia, radości, miłości. Skąd mam wiedzieć, że nie jest to radość egoistyczna, a pochodzi od Stwórcy?

Odpowiedź: Wejdź ponownie do grupy z tymi pragnieniami, intencjami, sprawdź, na ile jest to poprawnie postrzegane przez wszystkich przyjaciół, wtedy zobaczysz.

Pytanie: Czy proces anulowania, wzrostu i narodzin powtarza się?

Odpowiedź: Jest to proces powtarzający się na każdym stopniu. Oczywiście w innych jakościach, ale na każdym stopniu.

Pytanie: Co pozostaje człowiekowi po tym, jak udało się mu się anulować w idealny sposób?

Odpowiedź: Pozostaje kli/naczynie, które zaczyna napełniać się wyższym światłem, odkryciem Stwórcy.

Pytanie: Co to znaczy wznieść się, jeśli naszym celem jest zadowolenie Stwórcy? O czym myślimy przy anulowaniu?

Odpowiedź: Myślę o tym że robię to dlatego, aby zadowolić Stwórcę, stać się równym, bliskim Mu, połączyć się z Nim.

Pytanie: Co zrobić, jeśli nie rozumiem, co to jest anulowanie? Czy o to proszę Stwórcę dla przyjaciół, jak duży za małych, dlatego że jest to połączenie ze Stwórcą?

Odpowiedź: Anulowanie – ma miejsce wtedy, gdy zastępuję swoje troski troskami grupy. To nazywa się anulowaniem. Wszystko inne to tylko słowa.

Pytanie: Jeśli choć jeden z przyjaciół w dziesiątce nie anuluje się, to czy dziesiątka nie będzie w stanie poczuć Stwórcy?

Odpowiedź: To nie ma znaczenia. Najważniejsze, żeby było przynajmniej dwóch przyjaciół, którzy mogą anulować się jeden przed drugim.

Pytanie: Jeśli człowiek poprzez grupę pomyślnie anuluje się, czy pozwala to na utworzenie indywidualnego kli?

Odpowiedź: Oczywiście. Nie mogę odpowiadać za innych. Staram się zrobić wszystko, co można, anulując się w stosunku do innych.

Pytanie: Jak nie pomylić anulowania z obojętnością lub lenistwem?

Odpowiedź: Anulowanie – nie jest lenistwem ani obojętnością. muszę bardzo poważnie nad sobą pracować, aby się anulować.

Pytanie: Poprzez jakie właściwości wzmacnia się pragnienie każdego do anulowania w dziesiątce?

Odpowiedź: Poprzez to, co widzi w przyjaciołach.

Z lekcji nr 2 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 07.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 1

Pytanie: Kiedy pojawia się odrzucenie do przyjaciół, jak pracować z tym w praktyce?

Odpowiedź: To bardzo proste: zacisnąć zęby, podnieść wielkość Stwórcy, wielkość celu, do tego stopnia, że ​​​​dziękujesz Stwórcy za to, że daje ci takie sprzeczności, przeszkody, ponieważ teraz rozumiesz, że kiedy wzniesiesz się ponad nimi, wzniesiesz się do Niego.

W naszym świecie, w naszych stanach, nie ma nic bardziej poprawnego, rozsądniejszego, gdy postawiony jest przed nami jakiś problem. W takim przypadku jest dla ciebie jasne: jeśli go przezwyciężysz, zbliżysz się do Stwórcy. Oznacza to, że jest to wskazówka i pomoc ze strony Stwórcy.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 06.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 2

Pytanie: Jeśli podejmuję wysiłek, aby anulować się, czy powinienem przykładać jeszcze więcej wysiłku, aby pokazywać to przyjaciołom?

Odpowiedź: Musimy wypróbować wszelkiego rodzaju metody aby łączyć się z przyjaciółmi.

Pytanie: Być w stanie chafec chesed (nie chcę niczego dla siebie) w stosunku do dziesiątki, czy jest to stan pełnego zera?

Odpowiedź: W tym jest wiele tonacji. Tak że nie mogę ci odpowiedzieć twierdząco. Ale podobnie.

Pytanie: Czy pragnienie otrzymywania zawsze odczuwa odrzucenie od anulowania siebie?

Odpowiedź: Egoizm, naturalnie, odczuwa odrzucenie od wszystkich, chce być sam i ponad wszystkimi.

Pytanie: Powiedział Pan, że anulowanie w dziesiątce to twórcze anulowanie. Co to znaczy?

Odpowiedź: Twórcze anulowanie jest wtedy, gdy w naszym anulowaniu stale tworzymy coraz większe podobieństwo do Stwórcy. To tak, jakbyśmy Go budowali, rzeźbili.

Pytanie: Co robić, jeśli udaje mi się anulować siebie w dziesiątce, ale przy tym moje ego szaleje? Co zrobić z tym uczuciem rozdwojenia?

Odpowiedź: Nic nie robić! Ciesz się z tego, że twój egoizm daje ci poczucie tego, że pracujesz przeciwko niemu.

Pytanie: Kiedy czujesz zjednoczenie w dziesiątce, czy oznacza to, że Stwórca już odkrywa się tobie?

Odpowiedź: Nie oznacza to, że Stwórca się odkrywa. Ale odkrywa się już warunek dla odkrycia Stwórcy.

Pytanie: Czy powinienem zacząć anulować siebie najpierw wewnętrznie, a potem fizycznie? 

Odpowiedź: Można i tak, i tak. Lepiej jedno i drugie.

Pytanie: Czy istnieje różnica między rodzajem anulowania w dziesiątce, między iburem (poczęciem) i ubarem (zarodkiem)?

Odpowiedź: Ibur – to stan, a ubar – to już uformowane, naprawiające się pragnienie.

Pytanie: Co to znaczy „podążaj, synu, za naukami matki swojej”?

Odpowiedź: Zobaczymy to później na swojej duchowej drodze. Jeszcze nie weszliśmy w stan otrzymania od właściwości matki i ojca. Są to duchowe właściwości, które znajdują się nad nami: Bina (matka) i Chochma (ojciec).

Pytanie: Kiedy mówimy „anulować siebie”, to „ja” – kto to jest: egoizm czy człowiek we mnie?

Odpowiedź: To człowiek, w którym na razie znajduje się tylko jeden egoizm.

Pytanie: Duchowość jest przeciwieństwem materialnego. Czy byłoby zbyt dużym uproszczeniem powiedzieć, że anulowanie siebie to w istocie, wzniesienie duchowości?

Odpowiedź: Tak, tak jest.

Pytanie: Czy anulowanie przed przyjaciółmi prowadzi do wzrostu empatii lub miłości do nich?

Odpowiedź: To jest proces przejściowy. Początkowo to może być odrzucenie, a potem empatia.

Pytanie: Co to znaczy wznieść się ponad swoje pragnienie i nie anulować go?

Odpowiedź: Zamienić swoje pragnienie na przeciwne – z pragnienia wykorzystywania ludzi ze względu na siebie na pragnienie działania ze względu na nich, ze względu na grupę.

Z lekcji nr 2 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 07.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pytania&Odpowiedzi

Międzynarodowy kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 1

Pytanie: Mówimy, że „nie ma nikogo oprócz Niego”, Stwórca robi wszystko. Ale jednocześnie mówimy, że tworzymy Go przez nasze wzajemne włączenie. Czy to ten sam Stwórca, czy po prostu brakuje nam słów na określenie dwóch różnych sił?

Odpowiedź: To są różne przejawy wyższej siły. Pierwszy przejaw – kiedy Stwórca buduje, czyni, tworzy „nie ma nikogo oprócz Niego”. Drugi – kiedy my przejawiamy Stwórcę w stosunku do siebie i mówimy o miarach, stopniach, możliwościach i środkach Jego poznania.

To jest zupełnie coś innego, ponieważ już klasyfikujemy Go na poziomy, stopnie, mówimy o Stwórcy: światło Nefesz, Ruach, Neszama, Chaja, Jechida itd., na jakich poziomach, w jakich właściwościach odczuwamy Go.

To nie jest wyższe światło które nas stworzyło, a jego różne części, które my, w stopniu naszego podobieństwa do wyższego światła, wychwytujemy od niego, odczuwamy i odkrywamy.

Ale w zasadzie, jest tylko jedno źródło – wyższe światło. Tylko, z jednej strony, w jaki sposób Stwórca na nas wpływa, a z drugiej strony, jak częściowo pojmujemy Go w naszych kelim/naczyniach, w miarę swojego podobieństwa do Niego.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 06.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Stwórca

Zapytano mnie o moje stanowisko w kwestii propagowania legalności procesu zmiany płci u dzieci. Powiedziano mi, że w Ameryce Północnej jest to jeden z najbardziej kontrowersyjnych tematów. Tak więc, krótko mówiąc, wiem, że niektórzy ludzie czują się niekomfortowo w swoich ciałach i mogą poczuć się lepiej, jeśli zmienią płeć. Ale żeby propagować ten pomysł wśród dzieci, które są podatne na wszelkie idee, jakie my dorośli im wpajamy? Absolutnie nie! Fakt, że dla niektórych może to być słuszne rozwiązanie, w żaden sposób nie uzasadnia propagowania tej idei w nurcie mainstream czy jako ‘cool’. Pożądaną drogą jest życie w sposób, w jaki stworzyła nas natura: mężczyzny i kobiety.

Wiemy, że bycie popularnym znaczy wszystko dla dzieci, a zwłaszcza dla nastolatków. W rezultacie mogą one robić rzeczy, których później będą żałować, ale których nigdy nie będą w stanie odwrócić lub naprawić. Jeśli rodzice nie zapobiegną popełnianiu takich błędów przez dzieci, może to całkowicie zrujnować ich życie. To jest straszne i złe.

Spotkałem ludzi, którzy czuli się tak, jakby należeli do innego ciała niż to, w którym się urodzili. Rozmawiałem z nimi i rozumiem ich. To się zdarza, tak jak zdarzają się różne inne osobliwości.

Jest to jednak bardzo rzadkie i nie powinno być traktowane jako rutynowe lub powszechne. Zdaję sobie sprawę, że w dzisiejszych czasach trzeba być odważnym lub zostać uznanym za dziwaka, jeśli odważysz się powiedzieć prawdę, ale trendy, które przychodzą i odchodzą zgodnie z egoistycznymi zachciankami ludzi, nie zmieniają natury. Natura stworzyła nas mężczyznami i kobietami i takimi powinniśmy pozostać.

Nie ma wyraźnej granicy pomiędzy mężczyznami i kobietami. Mężczyźni mają cechy kobiece, tak samo jak kobiety mają cechy męskie. Jednak każdy człowiek ma swoją płeć biologiczną i ta płeć jest płcią dominującą, z wyjątkiem, jak już powiedziałem, bardzo rzadkich przypadków.

Kiedy dorośli ludzie czują, że żyją w niewłaściwym ciele, mogą zdecydować się na wykonanie na sobie dowolnego zabiegu. Ale dopóki nie jesteśmy dorośli, powinniśmy rozwijać się tak, jak stworzyła nas natura.

Środowisko społeczne ma decydujący wpływ na dzieci. Kiedy są młode, można je zmusić do myślenia i robienia wszystkiego, co się chce. Na przykład naziści wychowali niemieckie dzieci w przekonaniu, że są lepsze od wszystkich innych, nie tylko od Żydów, i że reszta świata musi im służyć lub zostać zniszczona. Poprzez książki, lekcje i filmy robili dzieciom pranie mózgu, by wierzyły, że są rasą wyższą.

Tak samo możliwe jest zainstalowanie w umysłach dzieci dowolnego pojęcia, jeśli wykorzystamy do tego system edukacji i media społecznościowe.

Jednakże rezultaty mogą być katastrofalne. Jeśli rozpowszechniasz ideę, że zmiana płci jest normalna, a nawet „modna”, może to doprowadzić dzieci, które początkowo nie miały problemu ze swoją płcią, do myślenia, że coś jest z nimi nie tak. Może to popchnąć je do chęci zrobienia czegoś, czego nie będą w stanie cofnąć, tylko dlatego, że chcą być takie jak wszyscy inni i czują, że wszyscy zmierzają w tym kierunku.

Myślę, że zamiast czynić modnym to, co nienormalne, powinniśmy zachęcać ludzi, aby byli tym, kim są i realizowali swój potencjał zgodnie z tym kim się urodzili. Jeśli ludzie będą doceniani za to, kim są, a społeczeństwo będzie ich nagradzać i szanować za to, że wnoszą swoje umiejętności i wysiłki na rzecz wspólnego dobra, nie będą czuli się niezadowoleni z siebie. Jednocześnie dorośli, którzy czują, że żyją w niewłaściwym ciele, powinni mieć dostęp do korzystania z możliwości, jakie oferuje współczesna medycyna, aby poczuć się bardziej komfortowo ze swoją płcią.

Źródło: https://bit.ly/3J0SwXB

Kategorie: Artykuły w mediach, Kryzys, globalizacja, Mężczyzna i kobieta, Nowe publikacje

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 4

Człowiek sam nie może podnieść się i wyrwać ze swojego kręgu. To jest jak próba podniesienia siebie za włosy, oczywiście nie można tego zrobić.

Dlatego człowiek powinien pożywiać się od swojego otoczenia, czyli czerpać od niego siły, właściwą intencję, wysokość i wielkość celu. Jeśli człowiek będzie otrzymywał to wszystko od otoczenia, wtedy może wznieść się ponad siebie, ponad swój egoizm.

Mamy wiele takich środowisk, dzięki którym żywimy się: dom, praca, byli znajomi i przyjaciele. Ale najważniejsze jest postawienie grupy ponad nimi wszystkimi, ponieważ na ile grupa będzie determinowała we mnie wyższe właściwości i preferencje rozwoju, na tyle będę mógł się rozwijać, a inaczej nie.

Człowiek powinien sprawdzić siebie, na ile może wznieść się ponad całą resztę świata, nad wszystkimi jego możliwościami i atrakcjami, aby grupa mogła dać mu największą wielkość, najsilniejsze poczucie wyższego celu, to znaczy, że nie ma nic ważniejszego niż poznanie Stwórcy i nie ma żadnej innej możliwości, żadnego środka dotarcia do Stwórcy, jak tylko poprzez grupę.

Każdy z nas wie już z pewnością, że w nim samym siedzi mały egoista. A w miarę postępu będziemy ujawniać w sobie jeszcze większego egoistę – który będzie rósł w nas coraz bardziej, jak jest powiedziane, że im większy człowiek, tym większy jego egoizm.

Dlatego należy cały czas dbać o to, aby środowisko, ta grupa, która z całego naszego otoczenia wskazuje nam drogę do duchowości, wyższego rozwoju, zawsze przeważała nad wszystkimi innymi naszymi wartościami i grupami.

Jeśli człowiek wybiera dla siebie dobre środowisko, to wygrywa w czasie i wysiłkach. Ale samo środowisko nie może być ani dobre, ani złe – jest takie, jakie je zbudujemy. Nie możemy siebie zmienić, ale możemy wpłynąć na środowisko, w którym się znajdujemy.

Stwórca doprowadza nas do grupy, kładzie rękę na dobry los i mówi: „Weź to sobie, Ja daję ci taką możliwość!” Tylko od człowieka zależy, jak wykorzysta tę szansę którą daje mu Stwórca. Tylko w tym środowisku jest możliwość wzmocnienia się.

A wzmocnienie zależy od tego, jak bardzo podniesiemy grupę w naszych oczach, oddalimy od wszystkich naszych naturalnych ocen, przesłanek i zajmiemy się podniesieniem prawidłowego środowiska, które wskazuje nam cel i w ramach którego możemy ten cel osiągnąć.

Dlatego jeśli człowiek wybiera dla siebie dobre środowisko, to wygrywa zarówno w czasie, jak i w wysiłkach. Oznacza to, że każdy z nas może bardzo szybko osiągnąć cel. W taki sposób określamy czas, ilość wysiłków i skracamy drogę, wywyższając środowisko ponad siebie. I wtedy, przylegając do tego środowiska, lecimy bezpośrednio do celu stworzenia, do pełnego ujawnienia się Stwórcy w nas.

Z lekcji nr 4 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 08.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 1

Pytanie: Kiedy czujemy, że działania obdarzania dają egoistyczną przyjemność, czy należy ograniczyć swoje pragnienie obdarzania?

Odpowiedź: W żadnym wypadku nie należy ograniczać pragnienia obdarzania, jeśli ono nie znajduje się w sprzeczności z połączeniem.

Jeśli czuję, że nie mogę poradzić sobie z połączeniem poprzez swoje właściwości, to je zmniejszam, ale na tyle, na ile mogę pozostać w połączeniu. To znaczy, najważniejsza jest jedność, zrozumienie jedności, osiągnięcie jedności. A na jakim poziomie to jest, nie jest już takie ważne.

Ale nawet na jego najbardziej minimalnym poziomie, znajdujemy się już w duchowym świecie, już dajemy Stwórcy możliwość zamanifestowania się między nami.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 06.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 2

Pytanie: Jak poprawnie zrozumieć, czego grupa ode mnie chce?

Odpowiedź: Grupa chce, abyś anulował siebie, przykleił się do niej i stał się razem z nią jedną jedyną całością. Ze strony grupy powinno to być wymogiem, oczekiwaniem od każdego z jej członków.

Pytanie: Co to znaczy: moje pragnienia są potrzebne tylko po to, aby napełnić pragnienia innego?

Odpowiedź: Tak powinniśmy postępować. Nazywa się to „ze względu na obdarzanie”, kiedy wszystko, czym się zajmuję, ma na celu tylko to, żeby napełnić innych. A przez nich – Stwórcę. W taki sposób osiągam podobieństwo do Stwórcy.

Pytanie: Anulowanie i zgodzenie się z grupą są podobnymi właściwościami, które doprowadzą do anulowania i zgody ze Stwórcą?

Odpowiedź: Tak, oczywiście. Nic więcej nie jest potrzebne. Tylko anulować siebie w stosunku do grupy, a potem będziemy działać poprawnie również w stosunku do Stwórcy. Dlatego że wewnątrz grupy zawsze znajduje się Stwórca.

Pytanie: Jak zmienia się stan dziesiątki, kiedy wszystkim udaje się anulować?

Odpowiedź: Wtedy, w połączeniu między sobą, wewnątrz dziesiątki, zaczynacie odczuwać odkrycie Stwórcy.

Z lekcji nr 2 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 07.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 3

Pytanie: Jeśli człowiek przykłada wysiłki dla połączenia, ale jednocześnie coraz trudniej jest mu nawiązać wewnętrzną więź i zbliżyć się do grupy, jak należy postępować, aby to połączenie wzmacniało się jednak i wzmacniało jedność z grupą, ze Stwórcą?

Odpowiedź: Modlić się, prosić, działać razem – nie mamy nic innego. W zasadzie wszystko jest bardzo proste. Im dalej idziemy do przodu, tym prostsza staje się metoda.

Potrzebujemy tylko zjednoczenia między sobą, w którym odkryje się Stwórca. W rzeczywistości nie ma nic prostszego. Jest to trudne tylko w wykonaniu, dlatego że działamy przeciw swojemu egoizmowi.

W samej metodzie nie ma nic skomplikowanego. Tak też powiedziano, że Stwórca uczynił wszystko bardzo prostym, ale ludzie dodali do tego swoje obliczenia.

Z lekcji nr 3 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 07.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 4

Pytanie: Gdy anuluję siebie, to zaczynam postrzegać negatywne cechy przyjaciół jako pozytywne? Czy jednak postrzegam je jako negatywne, ale to nie ma znaczenia, ja mimo wszystko je usprawiedliwiam?

Odpowiedź: Negatywne cechy nigdzie nie odchodzą. Stwórca stworzył je, dlatego abyśmy mogli wznieść się ponad nie i kochali je, tak jak pozytywne. Nie muszę się z nimi zgadzać – wznoszę się ponad nimi, a potem łączę się z nimi. To znaczy, jest tu dużo wzajemnej, wspólnej pracy.

Dlatego nie należy niczego robić i z negatywnymi i z pozytywnymi cechami. Musimy wywyższać grupę i Stwórcę w naszych oczach. Wszystkie nasze egoistyczne cechy – zarówno dobre, jak i złe – zmienią się zgodnie z tym. Nie my będziemy je zmieniać, ale nasze pragnienie zbliżenia się do Stwórcy, Wyższego Świata, zmieni nas.

Z lekcji nr 4 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 08.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie