Czy miliardy przekazane na cele charytatywne zbawią świat?
Opublikowano dnia 3 sierpnia 2022
Pytanie: Jaka jest różnica między człowiekiem, który bezpośrednio pojmuje wyższe światło, a człowiekiem, na którego wpływa otaczające światło?
Odpowiedź: Chodzi o to, że zwykły człowiek, otrzymując różne wpływy światła, które wszystko wypełnia, odczuwa siebie w jakimś świecie. Powstają w nim nieożywione, roślinne, zwierzęce, ludzkie obrazy, i wśród tych obrazów człowiek istnieje.
Człowiek, który wzniósł się do odczuwania samego światła, a nie jego konsekwencji, odczuwa oprócz nieożywionej, roślinnej, zwierzęcej oraz ludzkiej natury jeszcze i światło, czyli wpływ na siebie i na naturę znacznie wyższego rzędu.
Z pragnienia zrozumienia sensu stworzenia, źródła stworzenia, Stwórcy i siebie w stosunku do Stwórcy, człowiek odczuwa przyczynę tego, co się dzieje, a nie tylko skutek. Daje mu to możliwość zrozumienia poznania sensu istnienia, sensu życia i zmiany tego znaczenia.
Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 19.07.2022
Poszukiwanie odpowiedniego partnera może doprowadzić do szaleństwa. Nawet gdy już kogoś znajdziemy, euforia szybko mija, jak tylko pojawiają się konflikty. W rezultacie spada liczba zawieranych małżeństw, a prawie połowa par, które się pobierają, w końcu się rozwodzi. W rzeczywistości, w której role kobiet i mężczyzn są rozmyte, a płeć zmienia się pod wpływem kaprysu, bardzo trudno jest wiedzieć, jak zachowywać się w naszym związku z partnerem. Zamiast dodawać pewności siebie, nasze związki zwiększają nasz niepokój i niepewność we wszystkich aspektach życia rodzinnego, od wychowania dzieci po życie seksualne. Aby odzyskać pewność siebie w poruszanej tutaj kwestii, musimy zrozumieć istotę miłości, seksu i naturalnych ról płci. Wtedy zobaczymy, jak odchodząc od naturalnej drogi, czujemy się nie na miejscu i niepewnie.
Aby zrozumieć naturę rzeczy, musimy cofnąć się o wiek lub dwa. Jeszcze niedawno ludzie wiedli życie pod dyktando matki natury: matki były w domu, opiekowały się potomstwem aż dzieci osiągały wiek kilku lat, wtedy chłopcy dołączali do ojców, a dziewczynki do matek. Obserwując rodziców i podążając za ich przykładem, dzieci uczyły się, jak odnosić się do wszystkiego w życiu. W tym czasie relacje między mężczyznami i kobietami były naturalne. Z wyjątkiem klasy wyższej, która nie miała wiele innych zajęć, ludzie nie zwracali uwagi na seks. Mężczyźni pragnęli kobiety zdrowej, płodnej i zdolnej do utrzymania gospodarstwa domowego, a kobiety pragnęły mężczyzn, którzy mogliby zapewnić im byt i zadbać o potrzeby ich i ich dzieci. Znaczenie seksualności i wyglądu było marginalne przy wyborze partnera.
W XX wieku seks i seksualność nagle stały się ważne. Zaczęliśmy tworzyć modę, a cała kultura rozwinęła się wokół seksualności. Seks stał się niezbędny we wszystkim, zarówno w sposób jawny, jak i ukryty. Literatura, teatr, filmy, telewizja, internet i media społecznościowe wykorzystują seks, aby zwabić ludzi. Nawet samochody muszą wyglądać „seksownie” lub atrakcyjnie. Zwierzęta natomiast nie potrzebują portali randkowych, nie mają Tindera i w ogóle nie zajmują się seksem. Kiedy nadchodzi sezon godowy, podążają za swoim instynktem, który podpowiada im, który partner jest dla nich odpowiedni, i kopulują. Nie popełniają błędów, bo płyną zgodnie z zasadami natury.
W poprzednim stuleciu całkowicie porzuciliśmy reguły natury i zaczęliśmy tworzyć własne pomysły i ideologie dotyczące tego, co jest właściwe, a co nie. W rezultacie nie wiemy już, jak mężczyźni i kobiety powinni się komunikować. Dodatkowo, dekady wpływu Hollywood całkowicie wypaczyły naszą percepcję, a konsultanci seksualni zniszczyli to, co pozostało z naszego zdrowego rozsądku. Kiedy naturalne związki stały się przestarzałe, pojawiły się działania mające na celu zaprojektowanie i zmianę porządku tak, aby spełniane były ciągle zmieniające się standardy wyznaczane przez wodzirejów, którzy sami są produktami zagubionego społeczeństwa. W ten sposób żyjemy w społeczeństwie, w którym wszystko jest możliwe i dozwolone, a jednak każdy czuje się pusty i odizolowany.
Ale ta wielka przepaść, którą stworzył „postęp”, zrodziła nową erę. Z zimnej pustki samotności i depresji ludzie zaczynają zdawać sobie sprawę, że chcą budować właściwe, prawdziwe związki, w których wszystko ma sens i jest naturalne. Takie naturalne związki wymagają czegoś w rodzaju linii środkowej, gdzie ludzie akceptują to, kim są i budują więź ponad różnicami. Nie próbują już zmieniać siebie ani innych, ale dążą do połączenia ponad różnicami.
Dziś wzniesienie się ponad różnice jest o wiele trudniejsze niż w poprzednich wiekach, ponieważ jesteśmy o wiele bardziej samolubni i narcystyczni niż nasi przodkowie. Niemniej jednak, jeśli nie będziemy podążać za naszymi zachciankami, a skupimy się na wzmacnianiu naszych więzi bez prób dokonywania zmian u siebie nawzajem, zbudujemy o wiele głębsze i bardziej znaczące więzi niż nasi przodkowie mogli sobie wyobrazić. Doświadczenia związane z naszymi nieudanymi próbami zmiany naszej natury sprawią, że docenimy przywróconą prostotę i będziemy w stanie cieszyć się i doceniać zdrowe, solidne związki, jak żadne pokolenie przed nami.
Źródło: https://bit.ly/3zNWnWa
Kongres „Arawa” w Europie – Litwa 2022. Lekcja nr 2
Komentarz: Otrzymaliśmy list od kobiet, które zebrały się na Łotwie, aby wesprzeć nasz kongres. Piszą, że też mają mocny kongres na Łotwie, w Moskwie wirtualny, absolutnie identyczny z męskim kongresem. Równolegle z naszymi spotkaniami odbywają się regularne spotkania przyjaciółek, które prowadzą żeńskie grupy z różnych krajów. Na nich wyjaśniają modlitwę i rolę kobiet. Zrozumiały, że kobiety nie mogą żyć i łączyć się dla siebie, ale żyją i łączą się dla dobra mężczyzn, przyszłego pokolenia i świata.
Odpowiedź: Całkowicie się z nimi zgadzam. Rzeczywiście, my, mężczyźni, musimy się tego nauczyć od kobiet. Kobiety mają pierwotnie bardziej ukierunkowaną „poza sobą’’naturę. A my będziemy się starali być podobnymi i naprawiać siebie.
Z lekcji nr 2 Kongresu „Arawa“ w Europie – Litwa 2022, 24.07.2022
Kongres „Arawa” w Europie – Litwa 2022. Lekcja nr 2
Do tej pory, dopóki nie dojdziemy do wzajemnego poręczenia na zasadzie „kochaj bliźniego jak siebie samego”, nie otrzymamy Tory. A Tora – to światło, które obłóczone jest w pragnienie, stworzone przez Stwórcę. W zasadzie ogólne prawo „kochaj bliźniego jak siebie samego” jest głównym prawem wszechświata, wypełniając je, każdy odkrywa w sobie cały wszechświat.
Postaramy się nie zapominać o tym i stopniowo do tego przyłączyć się.
Z lekcji nr 2 Kongresu „Arawa“ w Europie – Litwa 2022, 24.07.2022
Pytanie: Załóżmy, że człowiek żyjący na tym świecie odczuwa pewne wzloty i upadki: dobre nastroje, złe nastroje, sytuacje które przytrafiają mu się. Czy to wszystko jest wpływem światła?
Odpowiedź: Tak, oczywiście. W taki sposób doświadczamy światła. Przekształca się w nas we wszelkiego rodzaju sceny, obrazy. Ale w zasadzie nie ma nic oprócz światła i przeciwieństwa, pragnienia. Te dwie przeciwstawne właściwości – światło (pragnienie obdarzania, napełniania) i przeciwstawne pragnienie otrzymywania, czyli pozytywne i negatywne właściwości, istnieją tylko w naturze. Ich kombinacje są nam przedstawiane jako wszelkiego rodzaju przedmioty i zjawiska.
Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 19.07.2022
Pytanie: Jaka jest zasadnicza różnica między dziełami Baal HaSulama i Rabasza?
Odpowiedź: Baal HaSulam – to absolwent uniwersytetu z bardzo jasnym umysłem naukowca-badacza, systematyka i analityka. Takie było jego podejście do życia, do Kabały. A jego najstarszy syn Rabasz był bardziej emocjonalny, bliższy ludziom, był praktykiem. Zniżył dzieła swojego ojca do poziomu popularyzacji Kabały dla wszystkich.
Pytanie: Czy można powiedzieć, że Baal HaSulam opuścił stopnie z góry w dół, a Rabasz wziął nas za rękę i powoli zaczął po nich wspinać?
Odpowiedź: Możemy tak powiedzieć. Ale generalnie ujmując, obaj się uzupełniają. Rabasz na poziomie naszego świata bardzo precyzyjnie opisał wchodzenie w system wyższego świata, jego odczucie, jak zacząć poznawać Stwórcę i działanie na siebie wyższych sił, jak poprzez współdziałanie z nimi wznieść się dzięki tym odczuciom. Baal HaSulam napisał o tym w wyszukanym stylu, powiedziałbym nawet górnolotnie. Tak bardzo różnią się od siebie.
Z lekcji w języku rosyjskim, 10.03.2019
Kongres „Arawa” w Europie – Litwa 2022. Lekcja nr 2
Pytanie: Jak wdzięczność, jaką odczuwamy w stosunku do Stwórcy jako grupa, nie neutralizuje naszej wzmocnionej modlitwy? Jak poczucie, że wszystko otrzymujemy od Stwórcy, prowadzi nas dalej do przyśpieszenia, aktywności i wspólnej prośby?
Odpowiedź: Nie możecie tego jeszcze na razie poczuć, dlatego że to wszystko jest jeszcze w pragnieniu otrzymywania, a nie obdarzenia. Ale wkrótce zaczniecie odczuwać, na ile zebraliście swoje pragnienia obdarzania, i w nich zacznie przejawiać się światło obdarzania Stwórcy. Gdy tylko wyjdziecie na poziom podobieństwa minimalnej relacji Stwórcy do was, odnoszenia się do Niego w taki sam sposób, natychmiast zaczniecie odczuwać interakcję między sobą i Stwórcą.
Z lekcji nr 2 Kongresu „Arawa“ w Europie – Litwa 2022, 24.07.2022
Kongres „Arawa” w Europie – Litwa 2022. Lekcja nr 2
Pytanie: Jaka jest podnosząca na duchu moc kabalistycznej melodii (nigun)? Kiedy śpiewamy razem, jak bardzo nas to podnosi do góry?
Odpowiedź: Nie chodzi o melodię, a chodzi o to, jak intensywne są wasze serca. Więc sama melodia nie ma znaczenia. Ważną rzeczą jest to, że chcemy w niej wyrazić, jak bardzo wytężamy nasze serca, łączymy je w całość. Melodia jest dobra dlatego, że jest łatwa do zrozumienia. Jest to wspólny język dla wszystkich. Nie wyraża się w słowach. A nuty – są takie same dla wszystkich.
Z lekcji nr 2 Kongresu „Arawa“ w Europie – Litwa 2022, 24.07.2022
Pytanie: Co dzieje się z człowiekiem, z jego duszą, gdy umiera?
Odpowiedź: Kiedy człowiek umiera, umiera jego ciało, i już nie postrzega siebie poprzez ciało. To wszystko. Ale pozostaje jego reszimo. Reszimo – to zapis, łańcuch informacji o jego przyszłych stanach. Zapisany jest od początku stworzenia do końca. Od tego momentu, kiedy ciało człowieka umiera, kontynuuje realizację tego łańcucha reszimo w innych formach, nie będąc przyobleczonym w materialne ciało, nie postrzegając swojej egzystencji przez nie.
Pytanie: Ale czy jest jakaś świadomość, że to jest moje reszimo?
Odpowiedź: Jest. Ale nie taka jak teraz.
Pytanie: Lepsza, gorsza?
Odpowiedź: To zależy od życia człowieka.
Pytanie: Czyli pozostaje jakaś świadomość tego, że istnieję?
Odpowiedź: Oczywiście. Nic nie przepada.
Pytanie: Co się wtedy dzieje z duszą?
Odpowiedź: Duszą nazywa się tę część pragnienia, która naprawiła i zjednoczyła się z ludzkością, aby działać na nią dobrem. W taki sposób dusza kontynuuje swoje istnienie w całkowitej objętości całego pragnienia. To jest już inna świadomość – znacznie wyższa.
Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 12.07.2022