Pytanie: O ile dobrze rozumiem, istnieje pragnienie i istnieje przyjemność, a sama przyjemność gasi pragnienie. Kabała – to metoda, która zaleca umieszczenie między przyjemnością a pragnieniem, pewnego rodzaju rezystora (opór), tak aby jedno nie gasiło drugiego. Czym jest ten rezystor?

Odpowiedź: Intencją działania dla obdarzania, a nie dla siebie. Kiedy otrzymuję przyjemność dlatego, że sprawiam przyjemność innym. A inni – to nieskończone, wielkie pragnienie, które jest poza mną. I wtedy, kiedy przepuszczam przez siebie przyjemność, którą ich napełniam, to ta przyjemność przepływa przeze mnie, napełnia mnie, ale nie gaśnie, dlatego że musi przejść na nich.

Można więc powiedzieć, że w taki sposób między mną i przyjemnością, jest inny człowiek. Ja, jako wyższy parcuf, biorę przyjemność i przekazuję mu ją. Jeśli wszyscy jesteśmy razem w jednej sieci i otrzymujemy od siebie nawzajem po to, aby przekazać sobie nawzajem, to jednocześnie wszyscy otrzymujemy i wszyscy obdarzamy, i w taki sposób znajdujemy się w nieskończonej, wiecznej cyrkulacji absolutnej przyjemności.

To jest właśnie recepta na wieczną przyjemność – otrzymywać przyjemność dla kogoś innego. Przepis ten jest absolutnie logiczny, można go zrozumieć rozumem. Tylko trzeba to realizować.

Pytanie: Czy są na to jakieś podobne przykłady w naszym świecie?

Odpowiedź: Niemożliwe jest zobaczenie przykładów, ponieważ w tym celu należy zobaczyć właściwości obdarzania i właściwości otrzymywania. A te właściwości możemy zobaczyć tylko w sobie. To nie jest ukryte.

Ale w procesie rozwoju, ludzie w naszym świecie nie osiągnęli jeszcze takiego stanu, kiedy mają prawdziwą potrzebę do tego, to znaczy, kiedy naprawdę pragną uzyskać wieczną, doskonałą przyjemność poprzez obdarzanie i są na to gotowi. Jest bardzo mało ludzi, którzy chcą się tego nauczyć. Ponieważ trzeba nauczyć się obdarzać, a wtedy pojawi się możliwość otrzymania wielkiej przyjemności.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Praca duchowa

W Piśmie jest powiedziane: „Nie dodawajcie niczego do tego, co wam nakazuję, ani niczego z tego nie ujmujcie, aby przestrzegać przykazań Stwórcy, waszego Boga, które wam nakazuję”. (Rabasz, Artykuł 28, „Co oznacza „nie dodawać i nie ujmować” w pracy?”)

„Nie dodawać i nie ujmować” – oznacza postępowanie w równowadze dwóch linii. Nie jest to ilościowa zasada ani zasada siły, czyli nie chodzi o to, żeby nie spieszyć się zbytnio ani nie być leniwym. Chodzi o to, aby zawsze zachowywać równowagę.

Co to znaczy znajdować się w stanie równowagi? Sprzyjać powstaniu środkowej linii, przygotowywać ją tak, aby Stwórca mógł cię naprawić. Jak? Przede wszystkim należy starać się cały czas pozostawać w prawej linii i nie pozwalać lewej linii umocnić się i przejąć nad tobą władzy.

Prawa linia nazywa się „ważnością duchowości”. Duchowość, cel, właściwość obdarzania, Stwórca posiadający właściwość obdarzania (nie chodzi tu o kogoś wielkiego, lecz o siłę obdarzania) – wszystko to powinno być dla mnie ważne. I dopiero kiedy to wszystko naprawdę staje się dla mnie ważne, można przejść do lewej linii.

Prawą linię, czyli ważność duchowości, osiąga się wyłącznie przez wiarę ponad wiedzą, a nie poprzez rozum. W granicach wiedzy można osiągnąć ważność duchowości dopiero po machsomie. To nazywa się pełną, doskonałą wiarą: światłem Chasadim ze świeceniem światła Chochma.

Poniżej machsomu, mamy jakby ten sam stan – gałąź tego samego korzenia wiary – i jakby znajdujemy się w stanie naprawionej wiary i jakby odczuwamy naszymi zmysłami obecność Stwórcy. To „jakby” osiąga się poprzez wysiłek, a szczególnie poprzez nasz wkład w grupę.

Kiedy kończymy tę pracę i osiągamy w pracy w prawej linii, wiarę odpowiednią do naszego stopnia, wtedy przechodzimy do lewej linii i widzimy, że wewnątrz wiedzy nie mamy nic: właściwości nie są naprawione, pojawiają się obce myśli, prawa linia jest pomniejszana. Wtedy właśnie dochodzimy do modlitwy, aby Stwórca nam pomógł.

Jeśli przygotowałem prawą linię, podniosłem znaczenie duchowości, ważności celu i wiarę w to, że wszystko zostało dla mnie przygotowane z góry, a następnie zobaczyłem w lewej linii, że sam znajduję się w stanie całkowicie przeciwnym (nie w doskonałości, a przeciwnie w brakach i niskich pragnieniach), w wyniku tych dwóch linii, powstaje siła modlitwy. I wtedy z góry przychodzi odpowiedź na modlitwę – środkowa linia.

W tej pracy powinniśmy cały czas znajdować się w równowadze między prawą i lewą linią, aby nie doszło do sytuacji w której „mądrość jego przewyższa jego uczynki”. Oznacza to że człowiek nie powinien znaleźć się w stanie, w którym mówi: „Nie jestem w stanie nic zrobić”, „Nie mam siły”, „Wszystko jest w rękach Stwórcy” i „W ogóle, zostawcie mnie w spokoju i nie mówcie, że wszystko zależy ode mnie, bo nic ode mnie nie zależy” i tym podobne.

To oznacza, że lewa linia nie może być silniejsza od prawej, tak że nie mam siły i myślę, że wszystko to jest niemożliwe i tego wszystkiego nie ma. Nie może też dominować prawa linia, kiedy myślę: „Wszystko jest w rękach Niebios i tam wszystko się rozstrzyga. A ja tutaj jestem nikim. Nie ma mnie, jestem pustym miejscem, nic ode mnie nie zależy, zawsze całkowicie pozostaję pod Jego władzą”. To się nazywa klipą prawej linii.

Nie! Obie te linie muszą być zrównoważone! To właśnie zostało nam dane i jesteśmy zobowiązani starać się nie popaść w żaden z tych dwóch rodzajów klipy – prawej ani lewej, lecz zrównoważyć obie linie tak, aby przyczyniały się do powstania środkowej linii.

Z lekcji według artykułu Rabasza,13.08.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Cały nasz wybór polega na przyspieszeniu postępu. Załóżmy, że ten świat, z prędkością, z jaką porusza się obecnie, powinien osiągnąć Koniec Naprawy za 100 tysięcy lat. W swoich poprzednich inkarnacjach człowiek przeszedł pewną część naturalną drogą, a teraz może świadomienie przejść razem ze światem całą drogę, która pozostała do Ostatecznej Naprawy, na przykład nie w 70 000 lat, lecz w 7-10 lat.

Jak więc mamy się nie spieszyć? Jedyny wybór, jaki mamy, to nacisnąć na gaz albo nie. Człowiekowi wydaje się, że musi zrobić coś niezwykłego, a to po prostu trzeba robić to samo, tylko szybciej.

Szybkość, rytm, tempo – to przyłożenie wewnętrznego wysiłku do tego, czego potrzebuję. Na przykład, żeby jeszcze trochę bardziej połączyć się z przyjacielem, mocniej naciskam na siebie. Jeszcze trochę się pouczyć, mocniej naciskam na siebie. To znaczy wykonywać wszystko to samo, ale z większym zaangażowaniem.

Co mi da, jeśli będę biegał z kąta w kąt? Jaki pożytek będzie oprócz wiatru? Szybkość oznacza wewnętrzny wysiłek, wkładany w każdy szczegół, który powinienem zbadać i wyjaśnić. Tak jak teraz siedzisz dwie i pół godziny na lekcji, tak dołóż wysiłku, by być bardziej skupionym, bardziej skoncentrowanym na lekcji i jej celu, i nic więcej. Aby ta intencja nie znikała, stale ją utrzymuj.

Przed tobą powinny być tylko lekcja i jej cel. I to już nazywa się, że znajdujesz się na właściwej drodze. Jeśli zagłębisz się w tę myśl i boisz się ją utracić, wtedy zwiększasz szybkość postępu.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa