Kongres „Arawa” w Europie – Litwa 2022. Lekcja nr 1

Pytanie: W jakiej modlitwie być z tymi, którzy fizycznie zebrali się na Arawa i z całym światowym kli? Żeby nie rozpuścić się w tym pięknie, które nas otacza, ale w innym pięknie – w przyjacielu.

Odpowiedź: Najważniejsze jest jednak anulowanie siebie. Anulować się i jakby rzucić się w ramiona przyjaciół. I tak powinni wszyscy. Być może to nieprawidłowo zabrzmi, ale kiedy człowiek anuluje siebie, nie chce czuć siebie, ale tylko innych. Pragnie włożyć w nich swoje siły. Tego czego chcą przyjaciele, będę właśnie robił, jakbym nie miał swojego „ja”, nie ma nic, tylko siły, jak maszyna. Jestem gotowy pracować dla innych. Przyjaciele chcą się połączyć – ja ich połączę. Co zechcą, to będę robić, sam nie mam żadnych swoich pragnień, swoich celów.

To jest to, co powinniśmy w zasadzie zrobić z siebie. Wówczas bardzo szybko osiągniemy nasz cel, gdy wszyscy będziemy zjednoczeni i w połączeniu między sobą odkryjemy Stwórcę. Faktycznie to jest przed nami. I to jest blisko.

Z lekcji nr 1 Kongresu „Arawa“ w Europie – Litwa 2022, 22.07.2022

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Kongres „Arawa” w Europie – Litwa 2022. Lekcja nr 1

Pytanie: Jak sformułować żądanie anulowania egoistycznej powłoki i wyjścia do prawdziwego wewnętrznego połączenia sercami? Co to jest za żądanie? Jak należy go wyrazić?

Odpowiedź: To jest pytanie, na które nie ma odpowiedzi. Musisz sam, własnymi wysiłkami, dojść do tego, żeby poczuć, jak powinieneś prosić, aby zasłużyć na odpowiedź. A na razie nie zasłużyłeś na odpowiedź, ponieważ twoje żądanie jest jeszcze niewystarczające ani pod względem siły, ani treści.

Zobaczcie, jak jest napisane w piątym punkcie „Maor we-Szemesz”: „Najważniejsze jest zjednoczenie się w prawdziwej miłości i ciepłej relacji między przyjaciółmi, która przynosi zbawienie i łagodzi sądy. A kiedy zbierzecie się razem w miłości i braterstwie, i w przyjaźni, dzięki temu anulują się wszystkie sądy i złagodzone będą miłosierdziem, i na świecie odkryje się doskonałe miłosierdzie i otwarta miłość rozwinie się dzięki zjednoczeniu.

Właśnie o tym należy myśleć. Zwrócenie się do Stwórcy powinno pochodzić ze zjednoczenia, z prawidłowych relacji między nami. To jest niesamowicie trudne, ale właśnie tak powinno być zbudowane. A o co prosisz? Powinieneś osiągnąć stan, w którym zrobiłeś maksymalnie wszystko, co w twojej mocy, aby zbliżyć się do przyjaciół, a okazuje się, że nadal jest między wami przepaść. A kiedy czujesz tę przepaść, krzyczysz do Stwórcy, aby pomógł ci ją przeskoczyć. Wtedy to zadziała.

Z lekcji nr 1 Kongresu „Arawa“ w Europie – Litwa 2022, 22.07.2022

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak światło wpływa na nas: cały czas czy tylko wtedy, gdy je wywołujemy na siebie.

Odpowiedź: Chodzi o to, że nieustannie jesteśmy w oceanie światła. Ale w jaki sposób je odczuwamy i jak jesteśmy przygotowani na ten czy inny rodzaj wpływu Stwórcy, zależy już od nas.

Więc nie możemy powiedzieć nic konkretnego. Wszystko, co pochodzi od Stwórcy, nazywane jest światłem, a człowiek w zależności od tego, jak bardzo odpowiada Stwórcy, odczuwa ten wpływ w mocniejszym i pełniejszym stopniu.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 19.07.2022

Kategorie: Praca duchowa

Z każdym rokiem przemoc w społeczeństwie znacząco rośnie. W USA zaniepokojenie przestępczością i przemocą jest na najwyższym poziomie od 2016 roku, a 53% Amerykanów martwi się o to „bardzo”, według ostatniego sondażu Gallupa. W efekcie jest to jeden z czołowych problemów w kraju, prześcigięty jedynie przez inflację i ekonomię. Jak możemy uporać się z przemocą u jej podstaw i ją powstrzymać? Źródłem przemocy jest ludzka natura, jest korzeniem całego problemu i to nią trzeba się zająć. Naszą naturą jest egoizm, który stale rośnie, manifestuje się jako pragnienie osiągnięcia satysfakcji, chęć napełniania się radością kosztem innych. Z pokolenia na pokolenie egoizm ewoluuje i agresja wzrasta.

Nieożywiona, ożywiona i zwierzęca część natury również mają pragnienie otrzymywania dla siebie, ale na niskim poziomie. Nieożywiona natura chce pozostać w miejscu, ożywiona korzysta z otoczenia, aby się rozwijać, zwierzęca porusza się i wędruje, aby znaleźć pożywienie, miejsce do życia, wydać na świat potomstwo. U człowieka chęć otrzymywania osiąga tak wysoki poziom, że prowadzi do przemocy, do celowego szkodzenia innym dla własnej korzyści. Ludzie są jedynymi istotami, które czerpią przyjemność i czują się jeszcze bardziej spełnione, gdy udaje im się zniszczyć innych na drodze do własnego sukcesu.

Gdy ego nie dostaje satysfakcji, której potrzebuje, w ludziach wybucha przemoc. Nie są w stanie tego powstrzymać ani uspokoić się i w końcu gniew przelewa się na otoczenie. Człowiek bije, atakuje, a w skrajnych sytuacjach nawet zabija. Nawet jeśli ma świadomość, że może zostać zabity, to i tak nie powstrzymuje go to od konieczności wyładowania swojego gniewu w tym momencie. Muszą wyzwolić to co w nich eksploduje. Oprócz ciągłej intensyfikacji ego, które wywołuje gwałtowne impulsy od wewnątrz, istnieje również wpływ środowiska. Jesteśmy istotami społecznymi i jesteśmy pod ogromnym wpływem tego, co widzimy w mediach, na portalach społecznościowych, na drogach.

W dobie wielkiego egoizmu bycie agresywnym stało się powszechną praktyką w społeczeństwie. Prawie wszędzie, od parlamentu po kolejkę w supermarkecie, panuje atmosfera siły i przemocy. Za pokaz siły uważa się, gdy jednemu uda się upokorzyć i podporządkować drugiego. Wpływa to na relacje w rodzinie, w pracy, w szkole, w każdej interakcji między ludźmi.

Co może pomóc? Tylko edukacja w zakresie właściwego zaangażowania w relacje międzyludzkie. Powinna ona rozpocząć się od niemowlęctwa i trwać przez całe życie. Dziś tylko pozornie edukujemy przeciwko przemocy, problem w tym, że dzieci widzą wokół siebie przeciwne temu przykłady, i tego się uczą. Wielokrotnie my jako dorośli jesteśmy niecierpliwi, agresywni, zestresowani, używamy niemiłych sformułowań. Nie możemy głosić miłego traktowania innych i bycia uprzejmym, gdy sami zachowujemy się szorstko wobec innych ludzi.

Pierwszą rzeczą na drodze do zmiany kierunku jest uznanie, że mamy fundamentalny problem społeczny związany z nasilającym się egoizmem ludzi. Jest on jak nowotwór, która zżera nas od wewnątrz, nie pozwala nam dobrze żyć i dogadywać się ze sobą. Musimy dogłębnie zbadać siebie, zrozumieć, jak przekształcić naszą naturę aby odwrócić siłę niszczącą w dźwignię łączącą. Ogólnie rzecz biorąc, rzeczywistość pokazuje, że strach przed karą lub głoszenie morałów o właściwym zachowaniu nie wystarcza aby stłumić przemoc w społeczeństwie. Musimy fundamentalnie zmienić ludzką naturę, zamiast dbać tylko o siebie zacząć szanować innych. Tylko w ten sposób możemy sprawić, że nie pojawią się w nas żadne brutalne impulsy.

W jutrzejszym świecie głównym zajęciem ludzkości będzie właśnie to: nauka właściwego traktowania siebie nawzajem, poprawa relacji międzyludzkich. Komputery i roboty zdejmą z naszych barków wiele pracy i dadzą nam czas na naukę i praktykę właściwego traktowania innych, we wzajemnym zrozumieniu i tworząc jedną całość. Dopiero gdy w ten sposób poprawimy relacje między nami, możemy zagwarantować sobie życie bez przemocy.

Źródło: https://bit.ly/3PLKK7B

Kategorie: Artykuły w mediach, Edukacja, Integralne wychowanie, Kryzys, globalizacja, Nowe publikacje, Rozwój egoizmu, Społeczeństwo, Społeczeństwo przyszłości, Wychowanie, dzieci, Zdrowie

Kongres „Arawa” w Europie – Litwa 2022. Lekcja nr 2

Pytanie: Co takiego Rabasz wniósł do swoich tekstów, że raz po raz wprowadzają mnie w wewnętrzną trwogę, której nie można znieść?!

Odpowiedź: Z człowiekiem można komunikować się na różnych poziomach pragnień, a ze Stwórcą tylko wtedy, gdy całkowicie się Mu oddasz. Z nieba nie dostaniesz połowy, a tylko pełne kli (pełne pragnienie). I dlatego, chociaż dzielimy je na NaRaNCha’J – na zero, jeden, dwa, trzy, cztery poziomy pragnienia, to odnosi się już do stanu, gdy człowiek całkowicie zamyka się na osobiste otrzymywanie i pracuje dla obdarzania.

Właśnie tutaj musimy zobaczyć, w jaki sposób przybliżamy się do tego, czy mamy w tym jakiś udział, czy nie. Ale tak, żeby nie wydawało nam się, że jest to niemożliwe lub bardzo odległe. W zasadzie, jesteśmy na progu do tego stanu. Trochę wysiłku i będziemy w nim. A to, że czujemy, jak jest wysoko i daleko – jest dla nas bardzo dobre, aby wykonać skok.

Pytanie: Jak stworzyć atak, dążenie serc jednych w stosunku do drugich?

Odpowiedź: Przyciągnięcie tych sił, jeden w stosunku do drugiego, może nastąpić tylko wtedy, kiedy każdy daje przykład, jak bardzo jest oddany innym.

Z lekcji nr 2 Kongresu „Arawa“ w Europie – Litwa 2022, 24.07.2022

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Nastolatki i młodzi dorośli spędzają dużo (zbyt dużo) czasu na TikToku, Instagramie i innych platformach mediów społecznościowych, gdzie niezliczona ilość filmów z atrakcyjnymi młodymi ludźmi kształtuje ich poglądy o tym jak powinni wyglądać. Obraz ciała ukształtowany i wyrzeźbiony na kształt modelek i modeli jest dla naszych dzieci miażdżącą falą komunikatów, które mówią: „Nie wyglądasz wystarczająco dobrze! Musisz więcej schudnąć! Musisz podnosić więcej ciężarów!”. A ponieważ ich obraz ciała nigdy nie sprosta standardom wyznaczonym przez media społecznościowe, skazują się na nieuleczalną frustrację i brak poczucia bezpieczeństwa.

Gdybyśmy nie byli istotami społecznymi, nie przejmowalibyśmy się naszym wyglądem. Zwierzęta nie przejmują się swoim wyglądem. Dbają tylko o swoją siłę fizyczną. Dla nas wygląd jest wszystkim. Nie możemy nigdzie pójść ani niczego osiągnąć, jeśli nie spełniamy wymaganych standardów wizualnych. Musimy przyjąć to, co narzuca nam społeczeństwo, w którym żyjemy. W przeciwnym razie zostaniemy z niego wykluczeni. Dlatego właśnie jesteśmy tak niepewni swojego wyglądu.

Standardy społeczne są tworzone przez nierealistyczne filmy, seriale telewizyjne i zdjęcia photoshopa. My, którzy nie możemy sprostać nieosiągalnym wzorcom, czujemy się niepewnie i jesteśmy sfrustrowani. Gdyby nie wpływ mediów, bylibyśmy o wiele bardziej zrelaksowani i w mniejszym stopniu przejmowalibyśmy się wyglądem. Bez wpływu otoczenia umylibyśmy rano twarz i ręce i na tym zakończyłaby się nasza „pielęgnacja”. Ale nie możemy się tym zadowolić; musimy brać prysznic, golić się, robić makijaż, wybierać garderobę i robić wszystko inne, co robimy rano, aby czuć się wystarczająco dobrze, by stawić czoła dniu.

W dzisiejszych czasach dotyczy to w takim samym stopniu kobiet jak i mężczyzn. W pokoleniu, w którym wygląd znaczy wszystko, a treść nic, nie mamy innego wyboru, jak tylko się do tego dostosować.

Mój nauczyciel, RABASZ, zwykł mawiać, że gdyby miał wybór, nigdy nie przebierałby się z piżamy, w której spał. Była ciepła, przytulna, z dużymi kieszeniami i kto mógłby chcieć więcej?

Ludzie na odludnych wyspach zawsze wyglądają niechlujnie. Nie dzieje się tak dlatego, że są biedni i nie stać ich na golenie, prysznic czy kupno ubrań. Ponieważ są sami, nie muszą nikomu imponować i nie muszą przestrzegać żadnych zasad ubioru. Dlatego nie przywiązują wagi do swojego wyglądu. Mogą być silni i zdrowi, ale wyglądać fatalnie, ponieważ wygląd jest tylko dla gapiów.

Znaczenie wyglądu nie zaczyna się w wieku dojrzewania. Czują to nawet trzylatki. W tym wieku mogą tego nie rozumieć, ale są już pod wpływem kodów społecznych. Tak jak z dorosłymi, tak samo jest z dziećmi. Jeśli chcemy, aby wzrastało u nich znaczenie treści nad wyglądem, osobowości nad wyglądem, musimy zaszczepić te wartości w ich społecznościach. W rezultacie wszyscy, których to obejmie przyjmą ten sposób myślenia.

I odwrotnie, jeśli chcemy, aby nasze dzieci pasowały do obowiązującego kodu wyglądu, aby były popularne w swojej grupie wiekowej, musimy to robić bardzo ostrożnie. Jeśli na przykład dziewczynka ma nadwagę, ale nie potrafi utrzymać diety, nie wolno nam komentować jej wagi. Wręcz przeciwnie, powinniśmy pomóc jej zaakceptować to, kim jest, taką, jaka jest. Jeśli natomiast wiemy, że możemy pomóc jej schudnąć i poprawić jej wizerunek wśród przyjaciół, powinniśmy ją do tego zachęcić.

Tak czy inaczej, osoba pewna siebie nie będzie poniżana. Ludzie nie wyśmiewają się z wyglądu osób, które wydają się z nim dobrze czuć.

Co do estetyki wyglądu, to już inna historia. Nie uważam, że w społeczeństwie powinniśmy wyglądać na nieuporządkowanych, w zmiętym okryciu czy niedomytych. Nie powinniśmy wyglądać odpychająco, ale utrzymywać nasz wizerunek w taki sposób, aby był przyjemny dla otoczenia. Nie ma to nic wspólnego z wyglądem, ale z wzajemnym szacunkiem i przyzwoitością wobec ludzi wokół nas. Dotyczy to nie tylko mnie, ale także moich dzieci, które także muszą się odpowiednio prezentować.

Podsumowując, jeśli chcemy uniknąć niepotrzebnej frustracji i braku poczucia bezpieczeństwa, musimy wprowadzić w społeczeństwie bardziej zrównoważony obraz ciała, taki, który nie wymaga od ludzi głodzenia się i ćwiczeń fizycznych aż do wyczerpania.

Źródło: https://bit.ly/3BjhCQN

Kategorie: Artykuły w mediach, Nowe publikacje, Prasa i my, Społeczeństwo, Szczęście, Wychowanie, dzieci, Zdrowie

Kongres „Arawa” w Europie – Litwa 2022. Lekcja nr 1

Pytanie: Jakie nasze działanie będzie tą igłą, która przebije ścianę między nami a Stwórcą?

Odpowiedź: Tylko w połączeniu między sobą, stopniowo będziecie mogli poczuć, co znajduje się między wami a Stwórcą. Powinniście pracować nad zjednoczeniem i wtedy poczujecie, co jeszcze oddziela was od Stwórcy. Dlatego jest powiedziane: „Od miłości do bliźniego, do miłości do Stwórcy”. W takiej kolejności odbywa się naprawa.

Z lekcji nr 1 Kongresu „Arawa“ w Europie – Litwa 2022, 22.07.2022

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Kongres „Arawa” w Europie – Litwa 2022. Lekcja nr 1

Pytanie: Istnieją dwa rodzaje pracy duchowej: kiedy jednoczę przyjaciół w swoim sercu i kiedy wychodzę i jakby rozpływam się wśród przyjaciół. Czy istnieje w tej pracy kolejność, zależność i która praca poprzedza którą?

Odpowiedź: To nie ma znaczenia. Potem dowiesz się jaka jest kolejność i zmienność między nimi. Ale najważniejsze jest to, kiedy czujesz siebie bliżej przyjaciela. Ponieważ na drodze do Stwórcy stoi przyjaciel. Jeśli łączysz się z nim, zbliżasz się do niego, a tym zbliżasz się do Stwórcy. Kontakt ze Stwórcą możliwy jest tylko wewnątrz przyjaciela. Kiedy w pełni włączasz się w niego, tam możesz znaleźć swój kontakt ze Stwórcą.

Z lekcji nr 1 Kongresu „Arawa“ w Europie – Litwa 2022, 22.07.2022

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Kongres „Arawa” w Europie – Litwa 2022. Lekcja nr 1

Pytanie: Jaką modlitwę Stwórca już włożył w nasze usta?

Odpowiedź: To co poczujesz do Stwórcy, gdy stwierdzisz, że to właśnie ta modlitwa jest tą którą On włożył w ciebie. Na początku będzie ci się wydawało, że ta modlitwa jest twoja, prośba jest twoja, wszystko twoje. A w rzeczywistości – tak nie jest. To jest wszystko co On włożył w ciebie od samego początku.

Z lekcji nr 1 Kongresu „Arawa“ w Europie – Litwa 2022, 22.07.2022

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Czujemy, jak daleko jesteśmy od siebie nawzajem i nic nie przyciąga nas do zjednoczenia, ponieważ czujemy w tym połączeniu smak prochu. Ale jeśli spróbujemy wprowadzić w ten stan nowy smak, to bardzo nas to do siebie zbliży.

Jak ożywić to połączenie, aby zamiast smaku prochu wnieść do niego duch życia? Trzeba dodać do niego wody, Chasadim, i proch zamieni się w ziemię. Skąd można wziąć tę wodę? A chociażby z łez! Płaczcie o to, że czujecie smak prochu w waszych połączeniach. Te połączenia muszą zostać ożywione, i wtedy w nich odkryje się Stwórca.

Płaczemy z żalu, że nie jesteśmy w stanie zbliżyć się do siebie. Egoistyczne pragnienia nie pozwalają nam zjednoczyć się w jedno serce i odkryć wyższego świata, wiecznego życia i Stwórcy. Oczywiście sami nie jesteśmy w stanie tego zrobić, ale należy prosić! Wówczas wyższe światło wpłynie na nas i zjednoczy nas.

Trzeba konieczne poczuć smak prochu, bo to jest prawda – i wspólnie pracować, aby ten proch, tę pustynię, zamienić w Rajski Ogród.

Z lekcji na temat „Rozbicie jako możliwość do naprawy”, 26.07.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie