Pytanie: Skąd w człowieku biorą się pragnienia?

Odpowiedź: Nasze pragnienia zaprogramowane są w genie, tak zwanym „reszimo“, który rozwija się w każdym z nas. Ten wewnętrzny informacyjny zapis przyszedł do nas z małej iskry, z której zrodził się cały wszechświat piętnaście miliardów lat temu.

Pytanie: Dlaczego u wszystkich ludzi pojawiają się różne pragnienia?

Odpowiedź: Dlatego że początkowe pragnienie, które zaczęło się rozwijać z iskry światła, najpierw zrodziło wokół siebie pragnienie na poziomie nieożywionej natury – to jest cały nasz wszechświat. Następnie powstała roślinna, zwierzęca natura oraz człowieka. To pragnienie kontynuuje rozwicie w nas i w pozostałych częściach natury. Wszechświat zmienia się tylko trochę, znacznie więcej roślinny i zwierzęcy świat, ale najbardziej zmienia się człowiek.

Innymi słowy, pragnienie, które powstało z iskry, która zrodziła wszechświat, kontynuuje życie i zmienia się w nas. To pragnienie przechodzi przez nieożywioną, roślinną, zwierzęcą i ludzką naturę i ciągnie wszystkich za sobą, jak promień światła, do następnego wymiaru, do powrotu, do swojego korzenia.

Ta iskra przyszła z góry, ze swojego korzenia, stworzyła nasz wszechświat i ciągnie nas tam wszystkich z powrotem. Jedyne, co możemy zrobić, to świadomie dążyć do tego samego celu. Wtedy zaczniemy rozumieć dlaczego, jak i co, czyli zaczniemy świadomie uczestniczyć w tym procesie i w taki sposób osiągniemy poziom Stwórcy.

Włączając w siebie program stworzenia, istniejący w iskrze, która urzeczywistniła ewolucję, zrealizujemy ten program szybciej, niż powinien realizować się sam. Możemy to zrobić. Jeśli włączymy się w ten proces i przy pomocy pewnego otaczającego nas społeczeństwa, książek i nauczycieli sami będziemy dążyć do przodu, to wtedy prześcigniemy tę siłę rozwoju.

Zaczniemy rozwijać się samodzielnie, celowo, będziemy zdobywać wiedzę, siłę – wszystko co jest potrzebne. W taki sposób zdobędziemy cały program stworzenia, całą wiedzę Stwórcy, wszystkie Jego właściwości i staniemy się Mu równi. To jest właśnie cel naszego istnienia. Tak więc, do przodu! W każdym razie będziemy musieli obowiązkowo osiągnąć ten cel.

Z programu telewizyjnego „Przybliżenie kamerą. Bóg istnieje?“

Kategorie: Praca duchowa, Struktura Wszechświata

Pytanie: Czym jest reszimo?

Odpowiedź: Reszimo to mój pełny przyszły stan (następny, wyższy stopień), który jest przede mną ukryty i odczuwam go mętnie, niewyraźnie, zagmatwanie. Reszimo pobudza we mnie dążenie do mojego przyszłego stanu.

Jeśli wkładam wysiłek w moje środowisko (mam nauczyciela, grupę, studiuję, czytam księgi kabalistyczne) w celu uzyskania ważności przyszłego stanu, to w miarę mojego dążenia do niego światło z tego przyszłego stanu (z następnego stopnia) świeci mi z daleka.

Światło to nazywa się Or makif – otaczające światło. Ono świeci w moje reszimo z siłą, z którą po otrzymaniu ważności przyszłego stanu od mojego środowiska (nauczyciela, grupy, nauki, ksiąg) dążę do przyszłego stanu, który z reszimo staje się moim jawnym stanem – następnym stopniem.

W reszimo znajduje się cała informacja o moim przyszłym stanie. Brakuje w nim tylko światła, siły dla jego realizacji. Przeznaczeniem Kabały jest pomoc w przyciągnięciu do siebie tej siły i przyśpieszeniu swojego duchowego rozwoju. Tak czy inaczej wszyscy dojdą do swojej całkowitej naprawy, ale na dwa różne sposoby:

1. albo w sposób przymusowy, przez cierpienia (kryzysy, wojny itp.), to co występuje obecnie na całym świecie,

2. albo z własnej woli, z chęcią, z przyjemnością, w przyśpieszonym tempie, to co proponuje i zapewnia  Kabała.

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Rozwój

Komentarz: Wszystko, o czym Pan mówi, dotyczy zarówno pracy wewnętrznej, jak i zewnętrznej. Z jednej strony są to dwie różne rzeczy, a z drugiej, nie da się ich od siebie oddzielić.

Odpowiedź: Praca wewnętrzna jest moją osobistą pracą, dotyczącą mojej indywidualnej więzi ze Stwórcą. Praca zewnętrzna wykonywana dla społeczeństwa, skierowana jest na zewnątrz, nie do wewnątrz, lecz poza mnie. Wydaje się, że są to dwie odrębne rzeczy.

Jak można je połączyć? Jeśli nie będę niczego wnosić do społeczeństwa, nie będę mógł się rozwijać. Spróbuj siedzieć wyłącznie nad książkami, a zobaczysz, jak bardzo zaczniesz się cofać. Tak nic nie osiągniesz.

Przestańmy prowadzić całą naszą działalność na zewnątrz, a zobaczysz, co stanie się z nami już po dwóch tygodniach. Dla samych siebie nie potrzebujemy ani książek, ani filmów. Nie możesz ujawnić swojego pragnienia do duchowości, jeśli nie pracujesz dla rozpowszechniania.

Pytanie: Czy to znaczy, że w gruncie rzeczy powinniśmy myśleć o tym, jak połączyć się z pozostałymi duszami?

Odpowiedź: Na razie nie wiemy jeszcze, jak połączyć się z duszami, ani jak przyczynić się do tego, by naprawdę działać dla nich. To jest jeszcze daleko przed nami, nie posiadamy jeszcze prawdziwej intencji obdarzania, by myśleć wyłącznie o tym, aby innym było naprawdę dobrze. Istnieje wspólne zadanie, w ramach którego coś robimy, wiedząc, że inaczej będzie źle. W takiej prostej formie, proponujemy ludziom wyjście z obecnej sytuacji.

Kiedy jednak człowiek przechodzi machsom i nawiązuje więź z innymi duszami i ze Stwórcą, jego praca przybiera inną formę: stopniowo zaczyna odnosić się do wszystkich dusz, jak do części swojej duszy. Włączając je w siebie, wywołuje w nich procesy naprawy, dzięki czemu otrzymuje światło w ich kelim. Oznacza to, że człowiek wznosi się coraz wyżej, zbliżając się do Stwórcy.

Dlatego zasada „Kochaj bliźniego swego jak siebie samego” jest najważniejsza. Co oznacza zasada („klal”)? Jest to ogólne prawo („klali”), dzięki któremu osiąga się cel stworzenia.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 20.07.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Rozpowszechnianie metody