Gdy wypełniamy działania w grupie, widzimy, że żyjemy życiem, w którym każdy jest gotowy poświęcać swój czas, uwagę, wysiłek, dla grupy. Wszystko to prawda, ale dlaczego nic się z nami, nie dzieje? – Dlatego że nie prosimy, aby to stało się wewnątrz naszych kelim.

Nie jesteśmy panami naszych kelim. Ich panem jest tylko światło. Zbliża się, oddala i kli wznosi się lub upada. Nam teraz brakuje zrozumienia, że przy pomocy naszych różnych działań, nie osiągniemy niczego, z wyjątkiem uświadomienia, że sami nie jesteśmy w stanie niczego osiągnąć.

Jaki jest pożądany rezultat działania? Przejść do krzyku: „Ratuj! Pomóż mi!”. To znaczy że kli rozumie, że to nie ono samo uwolni się z więzienia, a tylko Stwórca, jak jest powiedziane, wyprowadzi z Egiptu.

Musimy pragnąć oderwać się od faraona i prosić o to wyższą siłę. Jeśli nie prosisz jej, jest to znak, że twoim celem nie jest zjednoczenie ze Stwórcą, że poręczenie i darowanie Tory jest potrzebne do innego celu.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie