Pytanie: Jak Kabała odnosi się do małżeństw nierównych wiekiem, jeśli mężczyzna jest młodszy od kobiety?

Odpowiedź: O tym w Kabale nic się nie mówi. Ale w zasadzie mężczyzna powinien być rzeczywiście starszy od kobiety, ponieważ we wszystkich aspektach powinien być większy od niej, jak Zeir Anpin w odniesieniu do Malchut, która jest tylko jego małą częścią.

Ale znowu to jest z duchowego punktu widzenia. Co dotyczy różnicy wieku w naszym świecie – to wszystko jest względne.

Pytanie: Czy mężczyźni kiedyś rodzili? Czy mieli cykl miesięczny? Jeśli tak, to co się zmieniło?

Odpowiedź: Jeśli rodzili, to znaczy byli kobietami.

Pytanie: Jeśli kobieta ma poważne pragnienie iść ścieżką duchową, czy koniecznie jest jej potrzebny do tego mężczyzna, który jest również związany z Kabałą?

Odpowiedź: Nie, niekoniecznie. Kobieta może rozwijać się nawet jeśli nie ma mężczyzny, ale jest w kabalistycznej grupie. Podczas gdy mężczyzna jest zobowiązany do zawarcia małżeństwa i wtedy jest pełnowartościowym egoistą, razem z nim istnieje jego egoistyczny dodatek – żona, która będzie pomagać mu w rozwoju duchowym.

Pytanie: Dlaczego niektórzy mężczyźni mają jedną kobietę, a inni potrzebują całego haremu?

Odpowiedź: Jest to naturalna właściwość, nie można nic zrobić. Rzeczywiście istnieje monogamia, są tacy, którzy są oddani jednej kobiecie, a są tacy, którzy nie są w stanie żyć z jedną kobietą. To jest natura, i jestem pewien, że jej nie można zmienić. Wszystko zależy od właściwości duszy. To nie jest po prostu zwierzęca właściwość, przecież taki mężczyzna może kochać pewną kobietę, a jednocześnie być w związku z innymi.

Pytanie: Czy można wykorzystać zazdrość do pozytywnych celów, do rozwoju osobistego?

Odpowiedź: Nigdy! Powinno być dążenie do wspólnoty, do wsparcia, ale nie do zazdrości. Jest to fałszywe uczucie. I mężczyzna bardzo tego nie lubi, jego to bardzo ogranicza, naciska na niego. On chce, jak dziecko, uciec od tego.

Pytanie: Czy jest to możliwe, że po studiach Kabały zmienia się odczucie miłości do dzieci? To znaczy, że miłość jest, ale jakaś inna.

Odpowiedź: Studium Kabały bardzo zmienia człowieka we wszystkim, tym bardziej w odniesieniu do rodziny, męża, dzieci. Ale to zawsze są pozytywne i zrównoważone właściwości.

Pytanie: Co to jest – prawidłowa kobieta? Do czego powinna dążyć?

Odpowiedź: Właściwa kobieta dąży do tego, żeby być za mężczyzną i popychać go do połączenia się z przyjaciółmi.

Z lekcji w języku rosyjskim, 24.04.2016

Kategorie: Mężczyzna i kobieta, Pytania&Odpowiedzi

 Pytanie: Uważa się, że ludzie z depresją są największymi realistami. A optymistów psychologia postrzega jako ludzi żyjących w pewnej iluzji. Dlaczego oszukujemy samych siebie?

Odpowiedź: Dlatego, że nasza istota – jest to pragnienie otrzymywania przyjemności. Po co widzieć prawdę i cierpieć? Lepiej będę oszukiwał sam siebie i rozkoszował się życiem.

Pytanie: Istnieją dane, które mówią o tym, że tylko 2% całej populacji postrzega rzeczywistość taką, jaką ona jest, nie upiększając jej. Wszyscy oni są pacjentami psychiatrycznych szpitali. Dlaczego rzeczywistość jest taka, że ​​ciągle jestem zmuszony chronić siebie i swoje pragnienie rozkoszować się? Dlaczego ciągle odczuwane jest jakieś zagrożenie?

Odpowiedź: W istocie zadajesz pytanie: „Dlaczego nie jestem zwierzęciem? Dlaczego jestem człowiekiem?” Zwierzęta nie mają pytań. One muszą wiedzieć wszystko o swoim życiu, inaczej nie mają szans na przetrwanie. A my odczuwamy zagrożenie i mamy możliwość utrzymać się na powierzchni tylko za pomocą poprawnych wzajemnych relacji między nami.

I w przeciwieństwie do zwierząt posiadamy wolny wybór. Obecnie doszliśmy do takiego rozwoju, kiedy zobowiązani jesteśmy zbudować społeczeństwo, które uzupełni nam to, co nie jest nam dane przez naturę. Wtedy będziemy w stanie całkowicie napełnić swoje pragnienie rozkoszować się, które jest istotą naszej natury, przecież nie mamy nic innego.

Pytanie: A dlaczego nie pójść do psychologa?

Odpowiedź: Jeśli twój psycholog wie, co to jest integralne wychowanie i może pomóc ci stworzyć prawidłową wzajemną relację z otaczającą rzeczywistością, to oczywiście idź. Dziś naprawdę musimy koniecznie stworzyć taką profesję, która nazywać się będzie „integralny psycholog”.

Pytanie: Czy ten siedzący naprzeciwko mnie człowiek pomoże mi poznać siebie?

Odpowiedź: Psycholog nie może pracować z tobą twarzą w twarz. Integralna edukacja wymaga pracy w grupie. Twój psycholog powinien dać ci ćwiczenia do wykonywania w twoim środowisku, pod wpływem których będą zachodzić w tobie zmiany, i dzięki temu nauczysz się prawidłowo komunikować z całym światem.

Z rozmów o nowym życiu, 07.11.2013

Kategorie: Zdrowie

 Pytanie: Głównym zadaniem, nad którym obecnie pracują władcy świata – jest przedłużenie sobie fizycznego życia i uzyskanie fizycznej nieśmiertelności. Wszystko inne jest temu podporządkowane.

Właśnie w tym celu inwestowane są ogromne środki w molekularną biologię, genetykę. Co mówi Kabała na temat możliwości przedłużenia życia do 200 lat lub więcej?

Odpowiedź: Że jest to możliwe, ale po co, jeśli nieśmiertelność można osiągnąć wcześniej.

Kategorie: Dusza i ciało, Pytania&Odpowiedzi

 Pytanie: Przez całe życie staramy się poznać siebie. Ale w przeciwieństwie do zwierząt człowiekowi zawsze czegoś brakuje: czy to wiedzy, czy umiejętności … Dlaczego rodzimy się takimi – nie znamy samych siebie, nie rozumiemy, co jest dla nas dobre, a co złe?

Odpowiedź: Ponieważ znajdujemy się ponad zwierzęcym poziomem i należymy do poziomu człowiek. Na przykład koty przez dwa tysiące lat praktycznie nie zmieniły się.

Podczas, gdy człowiek nie stoi w miejscu, buduje dla siebie środowisko, które również przechodzi proces rozwoju: zmienia swoje cele i zadania. Dlatego człowiek – to istota społeczna. O zwierzętach nie możemy tego powiedzieć. Pomiędzy nimi też istnieją pewne wzajemne relacje, ale wszystkie one są założone przez naturę, pochodzą bezpośrednio od niej.

Retrospektywne spojrzenie na historię ludzkości dowodzi, że my również rozwijamy się według pewnego programu. Przy czym cały czas znajdujemy się w poszukiwaniu: jaką specjalność nabyć, jak usytuować się w społeczeństwie, w czym tkwi tajemnica szczęśliwej rodziny.

Człowiek musi obrabiać ogromną liczbę parametrów, z których każdy znajduje się w pewnej korelacji z innymi. Przypomina to w pewnym sensie pasjans w kartach, które za każdym razem można rozłożyć w inny sposób.

Pytanie: Według jakiej zasady ​​rozkładamy te „karty”?

Odpowiedź: Istnieje wiele parametrów i tylko część z nich jest nam znana. Ponieważ my wszyscy jeszcze nie do końca poznaliśmy swoją naturę. Nagle odkrywa się nam integralność kuli ziemskiej: my wpływamy na świat i świat wpływa na nas. I nie jesteśmy w stanie przetworzyć wszystkich tych parametrów.

Aby mieć choćby jakieś punkty orientacyjne w naszym życiu, zaczynamy badać ludzkie społeczeństwo. I widzimy, że w tej mierze, w jakiej człowiek jest zrównoważony ze swoim otoczeniem, czuje się dobrze, komfortowo, bezpieczne. Innymi słowy również w społeczeństwie ludzkim przestrzega się naturalnego prawa równowagi zgodnie z którym, przykładowo, powstaje balans pomiędzy ciepłem i zimnem.

Pytanie: Czy po to, aby osiągnąć równowagę z otaczającym środowiskiem, ważne jest dla człowieka poznanie samego siebie?

Odpowiedź: Dowiedzieć się, kim jestem i co sobą przedstawiam – to już jest specjalne badanie powyżej natury człowieka. Podobnie, jak możemy badać kota, a sam kot nie jest w stanie siebie badać – tak i my możemy badać siebie pod warunkiem, że wejdziemy na stopień, znajdujący się powyżej tego poziomu, na którym dzisiaj istnieje ludzkość. Tego naucza nauka Kabały.

Z rozmów o nowym życiu, 07.11.2013

Kategorie: Edukacja

 Pytanie: Dlaczego atakują Pana religijni, studiujący Torę?

Odpowiedź: To jest całkowicie naturalne, że istnieją ludzie, niezadowoleni z faktu, że odkrywamy Kabałę, dlatego że ona obala wszystko. Wtedy światu nie będą potrzebne żadne inne nauki i kultury, ani poezja i literatura, ani balet i muzyka – nic.

Ujawnienie Stwórcy da człowiekowi poczucie wyższej harmonii, która będziego go całkowicie wypełniać. I wszystkie nasze wewnętrzne, najgłębsze nisze duszy będą napełniać się wyższym światłem – najbardziej naturalnym, najbardziej doskonałą rozkoszą.

Właśnie dlatego wszyscy, którzy zaangażowani są w różne dziedziny nauki i sztuki, od razu zaczynają sprzeciwiać się Kabale. Przecież wychodzi, że zabieramy im chleb. I co wtedy im pozostanie?

Nic nie pozostaje i u religijnych ludzi, dlatego że mówimy im wprost, że Kabała zajmuje się bardzo prostą i najbardziej prawdziwą metodą: „Kochaj bliźniego swego jak siebie samego“. W pierwotnych źródłach powiedziano, że to jest główne prawo Tory.

Czy wypełniają oni zasadę „kochaj bliźniego swego jak siebie samego”? Gdzie jest ich miłość do bliźniego? Wszystkie religie nienawidzą i niszczą się nawzajem. Na przestrzeni tysiącleci zabijają ludzi z imieniem Boga na ustach. Czy to jest właściwe podejście do ludzi i wypełnianie Bożego przykazania? Boskie przykazanie jest tylko jedno: „Kochaj bliźniego swego”. Więc wypełniajcie je. Tego wymaga od wszystkich wyższa siła, Stwórca.

Ale z tym nikt nie może się zgodzić, ponieważ religie zajmują się wszystkim, co tylko możliwe,  tylko nie dobrym stosunkiem do siebie nawzajem. Wręcz przeciwnie, one nastawiają ludzi przeciwko sobie.

Religie są produktem egoizmu, konsekwencją tego, że Żydzi upadli z poziomu „kochaj bliźniego swego jak siebie samego” we wzajemną nienawiść.

Dziś nawet nie rozumiemy, co znaczy nienawiść. My po prostu w niej istniejemy, przyzwyczailiśmy się do niej. Dlatego takie życie, takie nastawienie wydaje nam się normalne.

Zwykłemu człowiekowi jest trudno to zrozumieć. Tylko później zaczyna rozumieć, jak głęboko jest on pogrążony w nienawiść, przyzwyczaił się do tego i uważa za normalne.

Wszystkie religie pojawiły się przez to, że Żydzi upadli z wzajemnej miłości we wzajemną nienawiść, z której 2000 lat temu, po zburzeniu Świątyni, pojawił się judaizm. Potem wyszło z niego chrześcijaństwo, a jeszcze później, w VI-VII wieku naszej ery – islam.

Tak one istnieją po dziś dzień: każda wewnątrz swojego oddzielnego kręgu, w konflikcie i konfrontacji ze sobą.

A teraz i Żydzi, i chrześcijanie, i muzułmanie powinni zjednoczyć się i wznieść się ponad wszystkimi religiami, które zaczną się ujednolicać, i cała ludzkość, jak pisze Baal HaSulam, przyjdzie do jedynej religii na świecie – „Pokochaj bliźniego swego jak siebie samego”.

Pytanie: Czy w tym istnieje wolność wyboru u przedstawicieli religii?

Odpowiedź: Nie, to jest założone w programie rozwoju. Dopóki Kabała nie odkryje się w pełni, wszystkie religie będą się jej sprzeciwiać. I tylko dopiero po jej końcowym odkryciu nie będą mieli żadnej innej możliwości, jak zgodzić się z Kabałą i połączyć się z nią.

Pytanie: Jaką rolę grają religie w celu stworzenia?

Odpowiedź: Religie są potrzebne po to, żeby człowiek zaczął rozumieć, o czym mówi Kabała.  One stanowią odwrotne odzwierciedlenie Kabały. Religie rozwijają człowieka, przywodzą do pewnego stanu, kiedy on zaczyna czuć, widzieć, rozumieć, że nie tak po prostu znajduje się na płaszczyźnie tego świata.

Nawet nie wyobrażamy sobie, z jak niskiego punktu ludzie się rozwijają! Sami w sobie jesteśmy gorsi niż zwierzęta, przecież nawet nie posiadamy zwierzęcych instynktów.

Dlatego, żeby rozwinąć ludzkość do poziomu odkrycia wyższej natury – Stwórcy, potrzeba wiele takich narzędzi, jak religii, przekonań, filozofii, muzyki, kultury, nauki. Wszystkiego, co możliwe tylko, aby ludzkość była w stanie poczuć, co niesie jej Kabała.

Pytanie: To znaczy, że nie jest Pan przeciwny sztuce, literaturze itd.?

Odpowiedź: Nie! W żadnym wypadku! To wszystko rozwija ludzi, w tym również religie. Są one dane specjalnie, żeby rozwinąć ludzkość i przygotować ją do poznania duchowego systemu.

Z lekcji w języku rosyjskim, 15.11.2015

Kategorie: Kabała i religia

 Pytanie: Jak przy tak dużych odległościach, które nas oddzielają, przy różnych strefach czasowych utworzyć poważne połączenie między nami?

Odpowiedź: Nie ma żadnego problemu! Nawet jeśli będziemy znajdować się w różnych światach: wy w tym świecie, a ja już w tamtym – pozaziemskim, nie ma to żadnego znaczenia, możemy być  związani między sobą. Uwierzcie mi, tutaj nie ma żadnych ograniczeń!

Nie ma żadnej różnicy, gdzie się znajdujemy. Mam wspaniałych uczniów w Rosji, w Ameryce. Bardzo kocham moich uczniów ze wszystkich krajów Ameryki Południowej. Nieważne, gdzie się znajdują! Czuję ich postęp w rozwoju niezależnie od położenia geograficznego.

Nie myślcie, że ci, którzy znajdują się blisko mnie, są najbardziej zaawansowani. W żadnym wypadku! Oni być może są bardziej zaawansowani w jakiś mechanicznych działaniach, ale to rozpowszechnianie, którym w ostatnim czasie zajmuje się moskiewska grupa i jeszcze kilka grup w Rosji, o wiele bardziej wyprzedziło centralną izraelską grupę. Amerykańskie grupy również wyprzedzają obecnie izraelską grupę i doganiają rosyjską.

Więc nie widzę żadnych przeszkód w moim kontakcie z wami i wszystkich grup między sobą. To zależy tylko od was.

Jeżeli istnieje choćby jakiś mały fizyczny kontakt poprzez środki informacji, Internet, to możemy być stale połączeni. A potem wejdziemy w takie połączenie, które istnieje już na innych płaszczyznach i przedstawia sobą fale innego rodzaju, kiedy będziecie bezpośrednio komunikować się ze mną i będziemy w kontakcie ze sobą, co nazywa się, dusza w duszy. I żadne równoleżniki i długości geograficzne nie będą oddzielać nas od siebie wzajemnie.

Obiecuję wam to! Właśnie tak jestem połączony ze swoim nauczycielem, inaczej bym nie otrzymał od niego dzisiaj tego, co otrzymuję. O takich stanach jest napisane w Księdze Zohar i we wielu innych pierwotnych źródłach.

A teraz nie czujemy połączenia między nami tylko dlatego, że tak w nas działa ukrycie. W rzeczywistości my wszyscy jesteśmy przeniknięci nieskończoną ilością połączeń! Przebudzajmy je między sobą i zobaczycie, gdzie znajdujecie się naprawdę.

Z lekcji w języku rosyjskim, 08.05.2016

Kategorie: Dusza i ciało, Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa

 Pytanie: Dla pogrążonego w materialny świat człowieka, świat duchowy jest iluzją. Czy dla poznającego duchowe światy kabalisty materialny świat zamienia się w iluzję?

Odpowiedź: Ten świat nie jest iluzją! On absolutnie wyraźnie istnieje i należy odnosić się do niego jak do rzeczywistości.

Kiedy on będzie stopniowo znikał z twoich zmysłów, wtedy będziesz mógł powiedzieć, że jest to iluzja. Kabała odnosi się do wszystkiego materialistycznie.

Pytanie: Czy dla kabalisty ten świat staje się iluzorycznym? Czym w takim razie jest istnienie w dwóch światach?

Odpowiedź: Dla kabalisty ten świat nie jest iluzoryczny – ja istnieję w tym świecie: mam żonę, dzieci, wnuki, przyjaciół, studentów – i mój egoizm, nad którym pracuję.

Istnienie w dwóch światach staje się możliwe, kiedy kabalista oprócz swojego egoizmu, z którym się urodził, i który rozwijał się w tym stanie, nabył jeszcze możliwość zbadania objętości wszechświata, która znajduje się poza egoizmem.

Z lekcji w języku rosyjskim, 18.09.2016

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości

 Z artykułu Baal HaSulama „Darowanie Tory”: Zgodnie z prawem natury dotyczącym każdego stworzenia wszystko, co znajduje się na zewnątrz jego ciała, uważane jest przez niego za puste i całkowicie nierealne.

I dlatego dowolny ruch, wykonany z miłości do bliźniego, jest możliwy tylko za pomocą odbitego światła, lub podczas oczekiwania na jakieś wynagrodzenie, co nie może nazywać się „miłością do bliźniego”, ponieważ podobny jest do najętej pracy, opłacanej na koniec.

Zupełnie niemożliwe jest wykonanie jakiegokolwiek działania z miłości do bliźniego „w czystej formie”, bez iskry odbitego światła.

Oznacza to, że nie należy próbować wykonywać jakoby „dobre uczynki” w stosunku do siebie wzajemnie. Jeśli robimy to bez przyciągnięcia światła powracającego do źródła, to wtedy jest to ten sam egoizm, ponieważ wcale nie przybliża on nas do naprawy.

Przede wszystkim należy zatroszczyć się o to, żeby przyciągnąć światło i tylko potem działać, właśnie z jego pomocą, i jego siłą. Jeśli działam bez światła, to kieruję się swoim egoizmem i tylko zagmatwam sobie wszystko, zbaczając z prostej drogi do naprawy.

Pytanie: Jeśli chcę wykonać działanie dla dobra bliźniego, to jaka jest różnica, czy będzie w nim światło, czy nie?

Odpowiedź: Jeśli działasz prosto od siebie, jest to konsekwencją twojego egoizmu. Chociaż z boku, to działanie może wydawać się bardzo dobre, będziesz wszystkim pomagać i rozdawać prezenty. Ale dołożyłeś starań, zainwestowałeś energię, co znaczy powinieneś otrzymać wynagrodzenie, w przeciwnym razie nic nie będziesz w stanie zrobić.

Zgodnie z prawem zachowania energii musisz zrekompensować swoje nakłady. Uzupełnienie energii nazywa się wynagrodzeniem, które otrzymujesz za to, że czynisz dobro ludziom.

Na przykład rozdałeś im cukierki, a w zamian otrzymałeś od nich honor. Honor jest ci droższy niż cukierki, dlatego czynisz dobre uczynki, aby otrzymać wspaniały splendor, dla którego warto pracować. W taki sposób człowiek przeprowadza obliczenia w swoim pragnieniu rozkoszowania się.

A jeśli wykonujesz dobre uczynki siłą Tory, światła, to w ogóle nie bierzesz pod uwagę samego siebie, a tylko to, na ile przyczynia się to do naprawy świata – ponieważ, to jest życzeniem Stwórcy. I dlatego robisz wszystko po to, aby naprawić świat.

Wtedy możesz zobaczyć korzyści ze swoich działań, to znaczy jaką przyjemność one dostarczyły Stwórcy. Pozwolą ci to zobaczyć pod warunkiem, że nie będziesz czerpał z tego egoistycznych przyjemności, a uczynisz na tę wiedzę ekran i intencję ze względu na obdarzanie.

Z lekcji do artykułu „Darowanie Tory”, 25.12.2015

Kategorie: Praca duchowa

 Pytanie: Jeżeli nasza rzeczywistość – jest tak niekomfortowa, bez perspektyw, a duchowa rzeczywistość – jest taka błoga i piękna, to dlaczego tak kurczowo trzymam się tego świata? Dlaczego jest tak trudno oderwać się od niego?

Odpowiedź: Nie należy się odrywać od tego świata. Musimy jednocześnie istnieć w tym świecie i zacząć postrzegać Wyższy świat, Stwórcę i będzie to wspaniałym dodatkiem i połączeniem dwóch światów.

Z lekcji w języku rosyjskim, 18.09.2016

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości

  Kongres w Pradze. Lekcja 2

Pytanie: Nasze życie składa się z dwóch części: materialnej i duchowej. I jedna, i druga wymaga, abyśmy poświęcili jej czas. Jak można harmonijnie połączyć te dwie płaszczyzny?

Odpowiedź: Gdy Baal HaSulam przyjechał do Izraela, przywiózł ze sobą różnego rodzaju maszyny do obróbki skóry. Myślał, że będzie pracował razem ze swoimi uczniami przy obróbce skóry, i w taki sposób będą zarabiać, spokojnie żyć i uczyć się jeszcze podczas pracy. 

Mój nauczyciel Rabasz mógłby być wielkim wykładowcą i specjalistą, ale kiedy zaczął studiować Kabałę, to zdecydował, że będzie szewcem i zajmował się tym rzemiosłem przez wiele lat.

Zapytałem go: „Czy to jest praca?!” Raczej chyba przekleństwo: „szewc”. A on odpowiedział: „Siedzisz, przybijasz gwoździe i myślisz o swoim”. To jest najlepsza praca.

Praca duchowa nie wymaga czasu. Jeśli zajmujesz się jedną, dwie, trzy godziny dziennie – to już maksymalnie, całą resztę czasu możesz poświęcić dowolnym zajęciom. A głowa w tym czasie może być wolna dla twojej duchowej pracy. To zależy od tego, jaką pracę wybierasz w życiu codziennym. Pożądane – jak najmniej odpowiedzialną.

Rabaszowi oferowali zostanie naczelnikiem urzędu skarbowego, ale on odmówił: „W żadnym wypadku! Lepiej dajcie mi coś do przepisywania”. I pracował jako kopista. Wtedy był już starym człowiekiem i nie mógł zajmować się ciężka pracą.

Dlatego wszystko zależy od tego, co robisz. Radzę wam wybrać prostą pracę, która nie kolidowała by z myśleniem, ponieważ kiedy zajmujesz się Kabałą, ona zawłada serce i rozum.

Z 2 lekcji kongresu w Pradze, 09.09.2016

Kategorie: Praca duchowa