Pytanie: Język Ari nazywany jest systemem ekranów. Ekran – to antyegoistyczna właściwość, kiedy człowiek może wykonać jakieś działanie bez uwzględniania swoich osobistych interesów. Czym jest ten system i na czym polega?

Odpowiedź: System ekranów oznacza, że człowiek może połączyć się z wyższym światem, wznosząc się ponad swoją ziemską naturę. Ziemska natura człowieka jest bardzo prosta – to nasz egoizm, który istnieje w każdym z nas i zmusza do wykonywania pewnych działań, które nazywają się pragnieniami przyjemności. Człowiekowi wydaje się, że przeznaczone są dla napełnienia samego siebie. W rzeczywistości tak nie jest.

Nasze wewnętrzne poczucie, że działając egoistycznie, dla własnego dobra, napełniamy się i dlatego czujemy zadowolenie, to jest właśnie nasza natura. Ale jest też przeciwieństwo – nie zajmowanie się przyjemnością dla siebie, ale podejmowanie wysiłków, by napełniać nie siebie, a innych. To nie jest proste. Człowiek nie jest w stanie tego zrobić. Ale próbując tak postępować, zaczyna czuć, że istnieje druga część natury, przeciwna do naszego świata, jakby kraina po drugiej stronie lustra.

I jeśli będziemy stopniowo rozwijać w sobie właściwości obdarzania, miłości do innych, co jest przeciwstawne naszemu egoizmowi, możemy zacząć odczuwać tę krainę, ten odwrotny świat. On istnieje obok nas, ale my go nie czujemy, dlatego że nie mamy jego właściwości. Wszystkie nasze właściwości są egoistyczne, zamykające nas w sobie.

Pytanie: Czy ekran pozwala obiektywnie patrzeć na rzeczywistość?

Odpowiedź: Tak. Ari po raz pierwszy opisał właściwości ekranu i wyjaśnił, w jaki sposób możemy go stworzyć w sobie, rozwinąć antyegoistyczne właściwości i poczuć pozaziemski świat nie w egoizmie, ale poza egoizmem. Dlatego wyższy świat nazywany jest „pozaziemskim”, czyli niezakłóconym przez nasze egoistyczne zmysły.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 02.08.2022

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Baal HaSulam, opierając swoją metodę na systemie Ari, napisał, że jeśli człowiek wymawia nazwy świateł i kelim/naczyń, to w taki sposób wywołuje na siebie otaczające światło, ponieważ człowiek jakby przypomina sobie to, co jest napisane o jego duszy. Co to znaczy?

Odpowiedź: Chodzi o to, że człowiek chce osiągnąć takie stany, które mówią o właściwościach obdarzania i miłości, o właściwościach przeciwnych jego egoizmowi. Dążąc do tego, wywołuje na siebie szczególne świecenie, szczególną siłę.

Wzbudza w sobie siły, które znajdują się w nim, ale w stanie głębokiego pogrążenia.

Tak wiec, dążąc do przeciwieństwa, czyli ograniczając się we wszystkim i rozdając wszystko, co ma innym, doprowadza się do stanu, kiedy podnosi się nad egoistyczną naturą, która w zasadzie nie jest dla niego tak ważna, i zmierza do altruistycznej natury.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 02.08.2022

Kategorie: Praca duchowa

Podejmij wysiłki, aby połączyć się z przyjaciółmi a poczujesz, że w odstępach między wami nie ma miejsca, gdzie mógłby odkryć się Stwórca. Im bardziej się zbliżamy, nie zawężamy tym miejsca, a wręcz przeciwnie, otwieramy miejsce dla odkrycia się Stwórcy. Ponieważ to podlega odwrotnym prawom.

W duchowości nie ma miejsca, to zero! Dlatego jeśli jednoczymy się tak bardzo ciasno, żeby całkowicie przylgnąć do siebie nawzajem, to tym tworzymy miejsce dla Stwórcy. Duchowe miejsce – to potrzeba odkrycia Stwórcy we wspólnym pragnieniu, w jednym kli.

Musimy tak zjednoczyć nasze pragnienia, aby stały się jak jedno pragnienie.

Z lekcji według listu Baal HaSulama nr 38, 10.08.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Kabała – to nauka o tym, jak otrzymać odkrycie Stwórcy w naszym świecie, poczuć je i przyswoić do tego stopnia, że ​​można przekazać je innym ludziom i przyszłym pokoleniom. Kabała uczy tego, jak postrzegać rzeczywistość, która nie jest odczuwana przez pięć zwykłych organów zmysłów człowieka.

A jeśli nie jest do uchwycenia przez nasze narządy percepcji, to jak może być postrzegana przez nasz umysł? Nie może! Ponieważ nasz umysł jest konsekwencją wrażeń z naszego świata. W takim stopniu, w jakim rozwijamy się w tym świecie, budujemy w swoim mózgu różne formy, definicje, obrazy, wszelkiego rodzaju połączenia, synapsy.

Dlatego nie jesteśmy w stanie postrzegać świata duchowego. Do tego musimy rozwinąć nowe narządy percepcji: odkryć nowe połączenia między nami w mózgu i w sercu, których nie ma w zwykłym człowieku. Ale my możemy to zrobić. Jeśli stopniowo budujemy takie połączenia, to one działają jak synapsy w mózgu, łącząc dla nas wszelkiego rodzaju pojęcia i przeciwieństwa.

W istocie są to formuły połączenia w materii i przestrzeni wszystkiego, co istnieje. W taki sposób budujemy w sobie narzędzia do postrzegania rzeczywistości, która znajduje się ponad materialnymi zmysłami i umysłem, i zaczynamy odczuwać duchowy świat.

Z lekcji według artykułu „Nauka Kabały i jej istota”, 10.08.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, KABAŁA, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Komentarz: Pan powiedział, że na duchowej drodze każdy przechodzi te same stany.

Odpowiedź: Ale w naszym życiu wszyscy też przechodzą dokładnie tą samą drogę. Niemniej jednak różni ludzie przechodzą różne życia.

Komentarz: Jednak człowiek, przechodząc przez stany duchowe, może w nich utknąć na długi czas.

Odpowiedź: To zależy od jego włączenia się we wspólny system. Przyśpieszenie może być tylko dzięki zewnętrznym siłom: na ile człowiek uczestniczy w pracy grupy, na ile otrzymuje energię od przyjaciół.

Pytanie: Jak człowiek może nie pomylić się, pamiętać, że powinno upłynąć dużo czasu, aby coś przyswoić?

Odpowiedź: A to nie jest jego sprawa. W tym człowiek niczego nie określa. Określa tylko jedynie wpływ grupy na siebie. Jeśli włącza się w grupę, jest bliżej nauczyciela i dziesiątki, to dzięki temu porusza się do przodu.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Właściwa droga duchowa“

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Fraza „Nie ma nikogo oprócz Niego” oznacza początek i koniec duchowej drogi. Nie lubię mówić abstrakcyjnie, ale to jest niesamowite. Trzeba wielokrotnie zgłębiać to pojęcie. Nie ma nikogo kto działa poza Stwórcą. Nikt na świecie nie ma możliwości zrobienia czegokolwiek, ponieważ tylko Stwórca, czyli wyższe światło tworzy, rodzi, porusza i czyni wszystko. Ogólnie rzecz biorąc, cała energia, cała siła, wszystko, co utrzymuje żywe istoty, tworzy je i przekształca – jest tylko siłą światła, siłą Stwórcy.

Ale Stwórca umieścił w nas iskierkę, za pomocą której sami możemy na coś wpłynąć, wychodząc właśnie z tej iskry, a nie z egoizmu! Nasz egoizm to coś nieożywionego co niemożliwe jest zmienić. A wszystko, co jest w nas i w nieożywionej, roślinnej, zwierzęcej naturze istnieje dzięki tej iskierce. Są ludzie, w których ta iskra zaczyna pobudzać ich do działań podobnych do Stwórcy. Nie tylko ożywia ich, ale daje im pragnienie upodobnienia się do Niego. Tacy ludzie nazywają się „Adam” od słowa „podobny”.

Jeśli ta iskra znajduje się w ludziach w pierwszym, drugim i trzecim etapie, tj. nieożywionym, roślinnym i zwierzęcym, to porusza nimi i dlatego rozwijają naukę, kulturę, technologię itd. A gdy osiągnie w człowieku czwarty etap według intensywności, wtedy człowiek dąży do podobieństwa do Stwórcy. Niesie go gdzieś poza chmury, i musi odnaleźć sens życia, jego źródło. Tacy ludzie nazywają się Izrael, co w tłumaczeniu oznacza „prosto do Stwórcy”.

Waśnie takich ludzi Abraham zgromadził w Babilonie i zaczął razem z nimi zajmować się wzniesieniem się do Stwórcy. Dlatego nazywa się ich kabalistami. Ci ludzie istnieli od wieków i istnieją po dziś dzień. W całej historii ludzkości bardzo wielu uczonych i filozofów, niekoniecznie Żydów, zrozumiało to, studiowało i poprawnie zinterpretowało naukę o odkryciu Stwórcy, dlatego że w nich była ta iskra, ten punkt w sercu, ta gwiazda, która prowadzi człowieka do Stwórcy, a człowiek odkrywa, że istnieje tylko jedna jedyna siła światła, która zarządza wszystkim.

Jednak dzięki temu, że w człowieku budzi się punkt czwartej wielkości, on sam może wywołać na siebie oddziaływanie światła, ale tylko pod warunkiem, że naprawdę chce się do niego upodobnić. Jeśli chce wznieść się ponad swój egoizm lub nawet przekształcić go na właściwość obdarzania zamiast otrzymywania, wtedy może prosić światło, aby to zrobiło. Ale w każdym razie wszystko robi tylko światło i dlatego – nie ma nikogo oprócz Niego.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Nie ma nikogo oprócz Niego.”

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Świat duchowy – to świat naszych wzajemnych relacji na poziomie intencji. Aby przekazać wszystkie uczucia, które człowiek odczuwa w świecie duchowym, starożytni kabaliści wymyślili „język gałęzi”. To znaczy, widząc korzenie wszystkiego, co się dzieje, i ich konsekwencje w naszym świecie, brali słowa naszego świata i za ich pomocą objaśniali procesy duchowe. Taka była ich metoda. A co zrobił Ari?

Odpowiedź: Ari – to wielka dusza, której udało się pojąć głębiny wszechświata.

Załóżmy, że stoisz przed jakąś maszyną lub komputerem i zaczynasz go studiować, naciskając na klawisze i nie wiedząc, co to jest. Próbujesz zapoznać się z funkcją ekranu i klawiatury. Stopniowo zaczynasz rozumieć, w jaki sposób możesz wchodzić w interakcje z klawiszami, z obrazami na ekranie itd.

Nagle odkrywasz, że ten komputer jakby znajdował się nie na zewnątrz ciebie, nie przed tobą, ale w tobie. Obserwujesz w sobie pewne uczucia, myśli, intencje, postawy. I poprzez wchłanianie w siebie wszelkiego rodzaju wskazówek powodujesz odpowiednie rezultaty. W taki sposób badasz siebie i otaczający cię świat w ramach współdziałania szczególnych sił.

Ari po raz pierwszy w historii ludzkości odkrył tę szczególną interakcję między człowiekiem i naturą, opisał ją, nauczał tego swoich uczniów, głównie jednego z nich, który nazywał się Chaim Vital. Zapisał on wszystko, co usłyszał od Ari, i wyszedł z tego duży zbiór ksiąg.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 02.08.2022

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Jak zwiększyć swoją świadomość, że nie ma nikogo oprócz Stwórcy, ale nie zamieniać się w mistyka?

Odpowiedź: Tylko z pomocą środowiska! Jeśli człowiek koncentruje się na samym sobie, to nie widzi prawidłowego obrazu. Tylko otoczenie jest w stanie go nakierować prawidłowo na właściwą percepcję, aby widział we wszystkim przejaw znaków z góry, ale nie stał się fantastą, który wszędzie widzi jakiś mistycyzm.

Chodzi o to, że „Izrael, Tora i Stwórca” są połączone w jednym punkcie i w taki sposób dają mi właściwy punkt orientacyjny. Wszystko łączę z jedną drogą, po której chcę dojść do zlania się ze Stwórcą i w stosunku do niego oceniam wszystko, co dzieje się we mnie i wokół mnie według stopnia ich ważności w odniesieniu do zlania się. Wszystko musi się zakończyć scaleniem, czyli Stwórcą.

Test sprawdzający poprawność jest tylko jeden: czy moje działanie przechodzi przez grupę i prowadzi do większego połączenia, wewnątrz którego mam nadzieję odkryć Stwórcę. Powinno dokładnie i organicznie włączać się w ten system, jak ostatni brakujący element układanki, który wpasowuje się na swoje miejsce i sprawia, że ​​obraz staje się kompletny i zakończony. Nie ma nic oprócz światła i naczynia. My – to naczynie, a światło – to Stwórca. To światło przechodzi do nas przez pewien filtr, którym jest cały świat, wszelkiego rodzaju formy i zjawiska. Ale w istocie to wszystko – jest wpływem Stwórcy.

Wszystko, co teraz mówisz do mnie, postrzegam jak stosunek Stwórcy wobec mnie, który w takiej formie chce mnie przebudzić, coś mi dodać. „Nie ma nikogo oprócz Niego” oznacza, że ​​Stwórca działa poprzez wszystkich, którzy, jak mi się wydaje, istnieją na tym świecie i dlatego powinienem odnosić się do nich z tego punktu widzenia. Zgodnie z tą przyczyną, dochodzimy do miłości do Stwórcy poprzez miłość do stworzeń.

Ale z grupą masz inne obliczenia w porównaniu z całym światem. Przecież poprzez grupę Stwórca pokazuje ci swoje przyjazne nastawienie, a poprzez świat zazwyczaj – negatywny stosunek. Oba te wpływy prowadzą cię w kierunku celu, ale poprzez grupę stajesz się godny aprobaty, wsparcia, zrozumienia. Dzięki temu zyskujesz dodatkową siłę – Stwórca jest jakby razem z tobą. Grupa – to część Stwórcy, która jest razem z tobą! A świat – to część Stwórcy, która jest jakby przeciwko tobie. Ale ostatecznie, wszystko to należy połączyć w jedną całość.

Z lekcji według „Przedmowy do TES”, 30.12.2012

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Jeśli wzniosę się ponad pretensje egoizmu, który przekonuje mnie, że ta praca jest bezsensowna i duchowa droga nie jest dla mnie, to znaczy że wznoszę się ponad wiedzę. I tak „moneta do monety zbierane są w dużą sumę”, czyli wszystkie przezwyciężenia gromadzone są do pewnej miary, niezbędnej do tego, aby stać się naczyniem dla otrzymania wyższego światła.

To właśnie w takiej formie rozwijamy się, i tutaj bardzo ważny jest stopień połączenia między przyjaciółmi. Ponieważ w stanach słabości człowiek nie znajdzie żadnych sił, pragnienia, przebudzenia, zdolnych podnieść i przebudzić go choć trochę. Dodatkowa siła może przyjść tylko z połączenia z przyjaciółmi.

Należy zrozumieć, że cała siła dla postępu musi pochodzić od grupy – nie ma jej nigdzie indziej. Są tylko dwie opcje: albo od egoizmu, albo od połączenia w grupie. To są jedyne dźwignie dostępne w naszym systemie. Dlatego jeśli chcemy zmierzać ku końcowi naprawy, to zobowiązani jesteśmy postarać się jeszcze bardziej zjednoczyć w dziesiątce, na ile to tylko możliwe i stamtąd czerpać siłę dla przebudzenia i zjednoczenia.

A potem jeszcze więcej, więcej i wydobyć stamtąd wszystko. Nawet jeśli wydaje się, że nie pozostało tam już żadnych zasobów, mimo wszystko wycisnąć stamtąd siłę, jakby zeskrobać ostatnie resztki z dna patelni. Właśnie w taki sposób należy starać się otrzymać z grupy siłę dla połączenia. Otóż tak właśnie powinna wyglądać prawdziwa praca, poruszająca nas do przodu.

Z lekcji na temat „Moneta do monety zbiera się w duża sumę”, 08.08.2022

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Kategorie: Klipy, filmy