Pytanie: Czy możemy przypisać coś w stu procentach Stwórcy, jeśli Stwórca jest przed nami ukryty?

Odpowiedź: Wszystko, co ci się przytrafia, możesz odnieść do Stwórcy.

Pytanie: Czy ukrycie odbywa się tylko na pragnienia „dla siebie”?

Odpowiedź: Ukrycie może być na dowolne, najwyższe pragnienia.

Pytanie: Tak bardzo chcę otworzyć się na Stwórcę, rozpuścić się w Nim, przylgnąć do Niego, ale nie wystarcza siły, aby się odbić i wzlecieć. Skąd wziąć te siły?

Odpowiedź: Z modlitwy.

Pytanie: Z moim egoizmem, całkowicie nie zgadzamy się z wolą Stwórcy. Jak się zgodzić i dziękować Mu?

Odpowiedź: W zasadzie człowiek powinien być w zgodzie ze Stwórcą, bez względu na swoje położenie. Bez względu na to, co Stwórca mu daje, nadal powinien okazywać Mu miłość i przywiązanie.

Pytanie: Powiedział Pan, że za każdym razem odkrywamy nowego Stwórcę. Co to znaczy?

Odpowiedź: Oznacza to, że w naszych odczuciach Stwórca pojawia się w formie czegoś nowego.

Z lekcji według listu Rabasza, 16.07.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Bywają stany, gdy przyjaciel podejmuje wszelkie wysiłki, aby przybyć na kongres, angażuje się w dyżury i spotyka się z sytuacją, w której nie odczuwa wzajemnej troski ze strony innego przyjaciela. Nie może tego usprawiedliwić. Co zrobić w takich przypadkach?

Odpowiedź: Jeśli człowiek nie może usprawiedliwić drugiego, to jest to jego problem. Powinniśmy postrzegać każdego przyjaciela jako idealnego, który wypełnia absolutnie wszystko i ze wszystkich swoich sił dąży do duchowego celu. Jeśli widzimy go nie do końca takim, ale gorszym, to pokazuje, że musimy naprawić się, wznieść się na poziom, na którym zaczniemy postrzegać wszystkich jako absolutnie sprawiedliwych i w takim samym stopniu postrzegać siebie wraz z nimi.

Pytanie: Jak mogę w tym uczestniczyć, jak mogę pomóc, usprawiedliwiać lub zrobić coś, by człowiek się podniósł?

Odpowiedź: Jak usprawiedliwić siebie? Nie wiem jak można usprawiedliwiać siebie w takim przypadku. Mogę widzieć pewne wady u innych, ale one pokazują mi, co muszę naprawić w sobie. Jestem wówczas wdzięczny Stwórcy i przyjacielowi za odkrycie moich wad.

Generalnie, świat przede mną powinien być postrzegany jako absolutnie naprawiony, kiedy Szchina, obecność Stwórcy, przyobleka się we wszystkich, i każdy wypełnia wszystkie pragnienia, wszystkie warunki Stwórcy. A jeśli tego nie widzę, to tak naprawdę muszę naprawić się do takiego poziomu, kiedy będę postrzegać wszystkich w całkowitej naprawie.

Z lekcji na temat „Kontynuujemy kongres we wzniesieniu”, 15.09.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jaka jest różnica między duchowym zjednoczeniem, do którego dążymy, a materialnym zjednoczeniem, w które od wieków zaangażowany jest cały świat?

Odpowiedź: Musimy poczuć, jakim zwierzęciem – jest człowiek. Po co go Stwórca stworzył? Co Stwórca zyskuje, że jesteśmy takimi egoistami? Jak możemy się oczyścić, podnieść, zbliżyć się do Stwórcy i zjednoczyć z innymi przyjaciółmi?

Jak możemy odczuwać całe to stworzenie niczym podmokłe bagno, które stopniowo wciąga nas w siebie? Przecież w każdej minucie możemy się w nim zatopić po głowę, a wtedy nic nam nie pomoże.

W taki sposób powinniśmy myśleć o swoim przeznaczeniu i czuć, że każdy dzień, w którym żyjemy bez duchowego wznoszenia się do Stwórcy, bez przylgnięcia do Niego, wciąga nas do bagna. Właśnie tak musimy się dostroić, a wtedy poczujemy korzyści płynące z naszej duchowej pracy.

Z lekcji przygotowania do kongresu „Wzmacniamy się w dziesiątce”, 11.09.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czy praca wewnętrzna nie tylko w dziesiątce, ale także w grupie daje nam duchowy postęp?

Odpowiedź: Oczywiście, że daje. Każdy, jak to mówią, jest małą monetą, która jest dodawana do innych i tak powstaje wielki skarb. Dlatego nie należy niczego zaniedbywać.

Pytanie: Skąd brać siłę do uczestniczenia w spotkaniach dziesiątki i na lekcjach?

Odpowiedź: Nie trzeba niczego nigdzie brać. Musisz dogadać się z przyjaciółmi, aby cię podnieśli, wzięli na ręce i przynieśli na miejsce spotkania.

Pytanie: Ponad pół roku temu doszło do wirtualnego połączenia żeńskich dziesiątek z Soczi i Niemiec. Obydwie dziesiątki miały długie doświadczenie w fizycznych spotkaniach i fizycznych połączeniach. Jak obecnie nawiązać taka samą bliską więź, bez możliwości fizycznych spotkań? Czy można dodać do wirtualnego połączenia troskę o materialne sprawy przyjaciółek?

Odpowiedź: Nie, jedno nie może zastąpić drugiego. Nie może.

Pytanie: Jak w dziesiątce możemy wejść pod władzę Jedynego Stwórcy?

Odpowiedź: Tylko poprzez pragnienie zjednoczenia się i stania się jednym pragnieniem w Stwórcy.

Pytanie: Jak powinnam odnosić się do nieaktywnych przyjaciółek w dziesiątce?

Odpowiedź: Dawać im przykład, rozmawiać z nimi.

Z lekcji na temat „Równi jak jeden: nie ma silnego przyjaciela, jest silna grupa”, 13.07.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Na każdym stopniu człowiek przechodzi nieprzyjemny stan, czuje się, dosłownie jakby w prochu, w ciemności, kiedy duchowość traci smak i przestaje mu świecić. Wydaje mu się, że Stwórca oddalił się od niego. Ale w rzeczywistości jest to zaproszenie do rozwoju.

To właśnie w takim szarym, mglistym i pozbawionym emocji stanie muszę wypracować właściwą postawę. Siły natury teraz nie uwodzą mnie światłem, a dają stan półmroku: ani ciemność, ani światło, tylko jakiś rodzaj szarości. Ale to właśnie w takim stanie mam możliwość, przyciągnięcia Stwórcy, siły obdarzania i zrobienia postępu.

Większość stanów, przez które przechodzi człowiek, jest szare: ani jasne, ani ciemne. Należy być bardzo wrażliwym na nie, aby obudzić w nich potrzebę pracy duchowej, znaczenia Stwórcy, doznania i przejawu wyższej siły. To właśnie wtedy gdy nie odczuwa się w tym żadnego smaku, a tylko smak prochu, jest to znak, że mam możliwość podnoszenia się z tej obojętności i wykonania dużo duchowej pracy.

Proch – jest dosłownie jak piasek a jeśli połączymy ziarenka piasku, ściskając je pod dużym ciśnieniem, to otrzymamy diament. Na tym polega cała różnica między pyłem i diamentem: najtańszą rzeczą i najdroższą. W ten sposób coś taniego zamienia się w klejnot, tylko dzięki naszego naciskowi, wysiłkowi, aby się zjednoczyć. Każdy stopień zaczyna się ze stanu prochu i jeśli go nie porzucam, a odnoszę się do niego właściwie, z całą powagą, to mogę wznieść się z prochu na wielką wysokość, zrobić z piasku diament.

W świecie materialnym, czyli w naszym egoizmie, ten stan jest odczuwany jako proch, ale w duchowym, czyli w obdarzaniu, dla Stwórcy jest to najważniejszy stan. W oczach Stwórcy są to diamenty, ale w moich oczach, z mojego pragnienia otrzymywania przyjemności jest to postrzegane jako zwykły proch.

Dlatego muszę prosić przyjaciół, aby pomogli mi wyjść z mojego egoizmu do obdarzania i właśnie z tego stanu zbudować swoją duchowość. Postaraj się bardziej być w przyjaciołach, niż w samym sobie, a poczujesz, jak podnosisz się z prochu. Módl się, proś, płacz, tylko nie czekaj, że stan sam się zmieni. Sam z siebie piasek nie zamieni się w diamenty.

Silny nacisk, dzięki któremu robię diament z piasku, jest moją niezgodą na postrzeganie mojego szarego stanu jako bezwartościowego, nikczemnego. Egoizm czuje, że w tym stanie nie ma żadnego znaczenia, jak w prochu. Czuję, że upadłem i leżę na ziemi, ale nie zgadzam się z takim odczuciem, ponieważ taką rzeczywistość rysuje mi moje pragnienie otrzymywania przyjemności.

To bardzo dobrze, że egoizm czuje się teraz w prochu, ale moje pragnienie obdarzania, punkt, dążenia z tego prochu do Stwórcy, chcę podnieść z prochu do góry. I to się nazywa wiara ponad wiedzę. Czuję wtedy, że to właśnie z tego prochu, z pragnienia wydobycia się z niego, naciskając go, przekształcam w najcenniejszy stan, dosłownie jakbym robił diamenty z piasku.

Materiał pozostaje ten sam, tylko stopień jego kompresji zamienia go w drogocenny klejnot. Odczucie duchowości w egoistycznych pragnieniach nazywa się „proch”, a odczucie duchowości w pragnieniu obdarzania nazywa się „diamentem”.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Człowiek musi zajmować się Torą zarówno w dzień, jak i w nocy, a noc i dzień powinny być dla niego równe, jak jest powiedziane w Księdze Zohar. Oznacza to, że stan doskonałości, zwany „dniem” i stan niedoskonałości, zwany „nocą”, muszą być zrównoważone. (RABASZ. Artykuł 300. Ziemia, w której nie będziesz jadł chleba w niedostatku)

Pytanie: Jeśli człowiek ma pragnie modlić się i dziękować, nazywa się to dniem Stwórcy, a jeśli nie ma pragnienia, nazywa się to nocą Stwórcy. W czym mogą być równe?

Odpowiedź: W tym, że każde z tych pragnień, powinno być dla człowieka jednakowo ważne, ponieważ warunki pochodzą od Stwórcy a człowiek powinien jednakowo odnosić się do obydwu stanów. Dzień, kiedy świeci Stwórca, i noc, kiedy Stwórca ukrywa się przed tobą.

Z lekcji na temat „Kontynuujemy kongres we wzniesieniu”, 15.09.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Na kongresie zawsze czujemy wzniesienie: jestem pewien, że teraz będę stale chodzić na lekcje, rozpowszechniać, pisać artykuły, opracowywać teksty – robić wszystko co potrzeba. To zrozumiałe, że teraz jest taki stan. Jak go wykorzystać i nie skupiać się na myślach o sobie?

Przede wszystkim, trzeba wziąć tę odpowiedzialność na siebie albo myśleć o przyjaciołach, żeby mieli siłę, aby to robić? Jak mimo wszystko utrzymać się do następnego kongresu?

Odpowiedź: Jeśli znikniesz do następnego kongresu, to po prostu będziesz wolnym słuchaczem, przyjedziesz po to, żeby posiedzieć, uczestniczyć, posłuchać i nic więcej. Najważniejsza jest codzienna praca pomiędzy kongresami, abyś żałował, że istnieją takie stany.

Jeśli po kongresie powracasz do swojego pasywnego stanu, jest to o wiele gorsze, niż gdybyś nie był na kongresie. Oznacza to, że przyjechałeś, podłączyłeś się, napełniłeś, a potem odjechałeś i wszystko to wyrzuciłeś. Nie dałeś nic innym, ani sobie, wszystko jest na minus. Bój się tego stanu. Życie może zakończyć się bardziej negatywnie, zanim w to wszedłeś.

Jeśli nie ma rozpowszechniania, to wszystko na próżno! Zobacz, co napisali o tym Baal Sulam, Rabasz, wszyscy wielcy kabaliści.  Zostałeś wybrany nie po to, żeby siedzieć i słuchać pięknych przemówień nauczyciela, ale po to aby doprowadzić świat do naprawy. Jeśli tego nie robisz, to lepiej nic nie rób. Idź i odpoczywaj. Mówię całkowicie poważnie.

Nie wyobrażacie sobie, co stanie się z człowiekiem, który otrzymał przyciąganie z góry, aby następnie za jego pośrednictwem wprowadzić w świat pragnienie Stwórcy a tego nie robi. Powiedziano o tym: „Byłoby lepiej, gdyby w ogóle się nie urodził”.

Z lekcji na temat „Pytania światowego kli”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Rozpowszechnianie metody

Pytanie: Baal HaSulam napisał, że nie ma nic bardziej naturalnego i koniecznego niż połączenie ze Stwórcą, ponieważ On jest naturą. Czy można to przekazać światu nie poprzez wiarę poniżej wiedzy, religię, ale w wiedzy lub ponad wiedzę?

Odpowiedź: Nie. Wyobraźcie sobie, że jesteśmy w stanie, gdy Stwórca ze swojego poziomu, ze swojej wysokości, wysyła nam pewne sygnały. Nie możemy ich poprawnie rozpoznać. Jedyne, co możemy zrobić, to prosić Go, aby przyciągnął nas do siebie. Tylko wtedy zaczniemy bardziej czuć, rozumieć Stwórcę i wejść z Nim w relacje.

Odczucie Stwórcy może dać tylko ta droga, o której mówi Kabała. A wszystkie inne drogi zbudowane są na tym, żeby człowiek przyuczał się do wiary, że istnienie jakaś siła.

Pytanie: Czyli bez zjednoczenia ludzi w dziesiątki, bez praktycznej metody, nie można przekazać jej światu?

Odpowiedź: Nie. Natura jest tak skonstruowana, że tylko poprzez dziesiątki możemy przybliżyć się do Stwórcy.

Z lekcji na temat „Kontynuujemy kongres we wzniesieniu”, 15.09.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kabała i religia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czytając źródła pierwotne przed snem, zdarza się, że zagłębiam się w jedno zdanie przez długi czas. Z drugiej strony zmuszam się do przeczytania całego artykułu. Co jest preferowane: jakość zagłębiania się w artykuł czy dążenie do tego, aby przeczytać jak najwięcej?

Odpowiedź: To zależy od stanu człowieka. Czasami tylko jeden akapit wyjaśnia więcej niż przeczytanie całego artykułu. Dlatego trudno powiedzieć, ile trzeba przeczytać. Ale z reguły lepiej jest przeczytać ten artykuł, który będziemy studiować jutro. W taki sposób stopniowo przyzwyczajamy się, do opanowania dużej objętości materiału.

Zwykle otrzymywaliśmy od Rabasza artykuł, który napisał dzień wcześniej i czytaliśmy go razem na wspólnym zebraniu. A następnego ranka Rabasz wyjaśniał nam ten artykuł, rozwijał go, odpowiadał na pytania. Powinniśmy robić to samo, nie należy wybiegać w przyszłość.

Z lekcji na temat „Kontynuujemy kongres we wzniesieniu”, 15.09.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Studia Kabały

Komentarz: Kiedy nie ma Pana z nami, spada nieco znaczenie lekcji, niektórzy przyjaciele przestają podłączać się na nie.

Odpowiedź: To zawsze się zdarza i będzie się zdarzać, ponieważ człowiek rodzi się i wychowuje w taki sposób, że musi widzieć przed sobą jakiś wielki przykład. Dlatego radzę wam, abyście przyzwyczajali się do pójścia za swoimi nauczycielami.

Ja też miałem nauczyciela – wielkiego nauczyciela. Umarł na moich rękach. Niemniej jednak wszystko potoczyło się dalej. Zadałem mu również to samo pytanie i powiedział, że tak właśnie powinno być. Więc to nic strasznego.

Nadal jesteśmy ze sobą wzajemnie połączeni, nikt nigdzie nie idzie, ani nie odchodzi. To, co dzieje się na naszych oczach, jest jak dziecinne gry. Musimy być ponad nimi.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 19.09.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa