Pytanie: Czy powinniśmy pracować z przeszkodami, przezwyciężać je i usuwać?

Odpowiedź: Jeśli na naszej drodze osiągnięcia celu stworzenia, pojawiają się przeciwności, to musimy przeciwstawić się im.

Pytanie: Są ludzie, których rodzina wspiera w studiowaniu Kabały, i są tacy, którzy wręcz przeciwnie, ich rodziny starają się odwieść ich od tych zajęć. Co to oznacza? Co poprzez takie przeszkody Stwórca pragnie dać człowiekowi?

Odpowiedź: Stwórca chce dać człowiekowi możliwość, aby przezwyciężał te przeszkody.

Pytanie: Kto jest prawdziwym pracownikiem w oczach Stwórcy?

Odpowiedź: Ten, który troszczy się o naprawę wspólnego kli.

Pytanie: Czy moje osobiste wątpliwości są także przeszkodami? Czy konieczne jest ich wyjaśnienie, czy trzeba modlić się do Stwórcy?

Odpowiedź: Należy modlić się do Stwórcy i wyjaśniać.

Pytanie: Wszystko, co nam się przydarza, łącznie z przeszkodami, pochodzi od Stwórcy. Żeby się o tym przekonać, można zaobserwować, jak te przeszkody są później rozwiązywane: jest problem i okazuje się, że wszystko wyszło na dobre. Czy można zobaczyć, jak wszystkie przeszkody są rozwiązywane?

Odpowiedź: Nie, zdecydowanie nie. Nie warto poświęcać temu czasu. To odwiedzie cię od właściwego podejścia do Stwórcy, do natury i w ogóle do wszystkiego.

Pytanie: Jaki jest związek pomiędzy uczuciem uderzenia, które odczuwam wewnątrz, gdy pojawia się przeszkoda, i uczuciem zjednoczenia?

Odpowiedź: Związek między tymi dwoma doznaniami jest taki, że poprzez uderzenie czujesz, jak bardzo oddalasz się od źródła ciosu, a poprzez zjednoczenie, czujesz jak bardzo przybliżasz się do przyjaciół.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 15.08.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: W materialnym życiu odczuwamy smaki poprzez nasze organy zmysłów. A gdzie odczuwamy duchowe smaki? Co oznacza „smak Tory, smak przykazań”? Kiedy obdarzam, to przyzwyczajam się do tego. I to naprawdę jest przyjemne, nawet jeśli jest to obdarzanie dla otrzymywania.

Odpowiedź: Otrzymujemy i obdarzamy w naszych duchowych działaniach, tak samo jak i w ziemskich. Dlatego musimy zwracać na to uwagę i prosić o możliwość spełnienia.

Pytanie: Czy jest to swego rodzaju „bank danych”, który ciągle kumuluje się, i wracamy do niego, dodajemy, uzyskujemy więcej smaku, i w taki sposób rozwijamy się?

Odpowiedź: Tak.

Z lekcji na temat „Sukkot”, 20.10.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Przykazania

Ostatniego dnia święta Sukkot musimy połączyć wszystkie nasze prośby w jeden wielki krzyk o zbawienie – Hoszana Raba. Jeśli przez wszystkie dni świat rozmawialiśmy o tym, studiowaliśmy i chcieliśmy poczuć, co się w nas dzieje, to z pewnością pod koniec święta będziemy mogli zebrać wszystkie efekty i osiągnąć wielkie zbawienie.

Chcemy, aby wszystkie prośby które wznosiliśmy podczas dni świątecznych, wspólnie połączyły się i sprawiły że poczujemy ogromną potrzebę wielkiego zbawienia.

Prosimy Stwórcę o zbawienie, czyli o warunki, w których światło może się przez nas odkryć. Przygotowywaliśmy się do tego przez wszystkie dni Sukkot, w przeciwnym razie nie mielibyśmy odpowiedniego pragnienia ani odpowiedniego cienia. Krzyk objawia się jako nagroda za wysiłek.

Za pomocą tego cienia Stwórca ukrywa przed nami to, jak blisko jesteśmy zbawienia, jeśli zwrócimy się do Niego z tą wzniosłą i mocną prośbą: „Stwórco, zbaw nas!”

Tak samo jak Stwórca tworzy cień nad swoim światłem i stopniowo nas rozwija, etap po etapie, tak my musimy przyjąć ten cień i spróbować dostrzec w nim środek do wzniesienia się ponad wiedzę, ponad cień, aby osiągnąć światło wiary. Kiedy osiągniemy taką potrzebę, jest to już początek zbawienia.

Stan, kiedy człowiek osiąga pragnienie życia w świetle wiary, nazywany jest nocą Hoszana Raba. Przez wszystkie dni święta człowiek odkrywał coraz silniejsze i wewnętrzne dążenie do zbawienia, ponieważ każdego dnia odkrywało się mu coraz więcej światła naprawy. Cieszy się z tego faktu, że osiągnął zrozumienie i poczucie, że tylko Stwórca może i jest gotowy go zbawić.

Światło wiary odkrywa się w kli, które człowiek przygotowuje poprzez swoją odmowę przyjęcia światła bezpośrednio i pragnienie pozostać w cieniu. Należy osiągnąć takie połączenie ze Stwórcą, kiedy nam świeci, a my nie chcemy przyjąć tego bezpośredniego światła i odpychamy je, pragnąc upodobnić się w odniesieniu Stwórcy do działania światła.

A wtedy nasza właściwa postawa wobec Stwórcy jest również nazywana światłem. W ten sposób zaczynamy odczuwać, jak światło kończące całą naszą pracę. Stwórca daje nam przykład pokazując, jak możemy obdarzać Go w takiej samej formie, w jakiej On obdarza nas.

Z lekcji na temat „Hoszana Raba”, 23.10.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Święto Sukkot i jego symbole

Pięć dni po Dniu Sądu (Jom Kipur) rozpoczyna się święto Sukkot, czyli człowiek otrzymuje pięć wyższych świateł NaRaNCha’J i osiąga stan, w którym znajduje się pod wpływem otaczającego wyższego światła.

Aby otrzymać otaczające światło, musi wykonać w sobie działanie, zwane budowaniem szałasu, Sukki. Jest to ograniczenie, które jakby zamyka dostęp wyższego światła do niego, ponieważ człowiek nie chce go otrzymać dla swojego napełnienia, a chce je otrzymywać jedynie w celu własnej naprawy. Oznacza to, że kontynuuje tę samą linię: od Nowego Roku przez Jom Kipur do Sukkot.

W taki sposób człowiek buduje ekran, tzw. „schach”, „dach” – symbol tego, że przez ten dach przenika bardzo małe światło. Człowiek siedzi w cieniu szałasu siedem dni, co uosabia naprawę wszystkich jego siedmiu egoistycznych części rozbitej duszy: Chesed, Gwura, Tiferet, Necach, Chod, Jesod, Malchut. Dopiero po tym wychodzi z Sukki naprawiony i w ósmym dniu, Szmini Aceret, świętuje Darowanie Tory, czyli zaczyna otrzymywać Wyższe Światło już w formie obdarzania.

Pytanie: Czy dach, czyli „schach” lub „ekran”, jest wykonany z odpadów?

Odpowiedź: Tak, z gałęzi różnych drzew i łodyg wszelkiego rodzaju zbóż.

Pytanie: Odpady symbolizują rzeczy, które nie są dla nas ważne, a my je podnosimy, aby stały się ważne. Co dokładnie jest dla nas ważne?

Odpowiedź: To, co wcześniej uważaliśmy za nie istotne dla nas samych, ignorowaliśmy obdarzanie, miłość, bliskość z innymi ludźmi, „kochaj bliźniego jak siebie samego” – te właściwości, które musimy rozwijać – teraz wręcz przeciwnie, podnosimy je ponad swoją głowę. Czyli koniecznie chcemy je zrealizować.

Pytanie: W święto Sukkot używamy atrybutów czterech rodzajów roślin – wierzby, mirtu, palmowych gałązek i cytrusów. Co one symbolizują?

Odpowiedź: Uosabiają cztery etapy naszego egoizmu, które naprawiamy, jednoczymy się razem i wtedy możemy przyciągnąć na siebie Wyższe Światło.

Ciąg dalszy nastąpi…

Z programu telewizyjnego „Podstawy Kabały”

Kategorie: Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Ostatni dzień Sukkot poświęcony jest honorowemu gościowi Dawidowi, naprawie sfiry Malchut. Rozumiemy, że wszystkie naprawy koncentrują się i kończą w Malchut. Malchut – to kwintesencja i wynik wszystkich napraw. Dlatego król Dawid, Malchut, oznacza koniec napraw naszej duszy, kiedy wszyscy zbieramy się razem pod dachem Sukki, pod jednym ekranem i otrzymujemy z góry wyższe światło, które odkrywa się w naprawionym kli.

W taki sposób osiągamy stan, w którym całe wyższe światło wchodzi w nasze kli. Potem przychodzi święto radości Tory (Simchat Tora), kiedy otrzymujemy wyższe światło już nie wewnątrz sukki, ale na zewnątrz, nie pod dachem i wyższe światło napełnia całą rzeczywistość.

Dawid symbolizuje całe wspólne kli, wszystkie stworzenia. Z jednej strony jest to stan całkowitego oddalenia od Stwórcy, od wyższego światła. Ale z drugiej strony w tym stanie jest doskonała praca, która prowadzi nas do połączenia z wyższą siłą.

Dlatego król Dawid jest utkany z przeciwstawnych sił, sprzecznych właściwości. I takie było całe jego życie, cały czas walczył, jeśli chodzi o jego pracę duchową. Ale jednocześnie był władcą – królem Izraela. Król Dawid otrzymuje z właściwości obdarzania: Abrahama, Jakuba, Józefa.

A od właściwości otrzymywania, Izaaka, czyli przezwyciężenia, bierze tylko kelim, aby wykorzystać je w takim stopniu, w jakim mogą odcisnąć się właściwości Abrahama, Jakuba i Józefa. Ta kombinacja sił odbywa się w Dawidzie i dlatego nazywany jest królem Izraela. Malchut przecież gromadzi, zbiera w sobie wszystkie siły i łączy je we właściwej formie.

Dlatego Dawid miał takie trudne życie, jak to opisano w Torze. Stale wplątywał się w różne wojny i problemy, zmuszony był ukrywać się przed wrogami i prześladowcami. Jego życie nie było łatwe, ale przez to naprawił całą Malchut. A Mesjasz (Masziach) nazywa się „synem Dawida”, ponieważ wychodzi z tej właściwości.

Dopóki naród Izraela nie ma króla – oznacza to, że nie może zbudować Malchut, czyli nie może w pełni upodobnić się Stwórcy. Król Izraela – jest bowiem tą właściwością podobieństwa do Stwórcy, którą stworzenia tworzą w sobie, w swoim zjednoczeniu.

Z lekcji na temat „Uszpizin Dawid jako sfira Malchut”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Pytanie: Patrzę na przyjaciela, którego nie akceptuję, a widzę przed sobą siebie, to jest mój obraz. Jeśli nie mogę prosić o siebie, to o kogo mogę prosić, skoro mam przed sobą swój obraz?

Odpowiedź: To jest to, co jest przeciwko tobie. Co to znaczy, że widzę naprzeciwko siebie kogoś innego? Widzę swoje negatywne cechy. Gdybym miał naprawione właściwości, nie postrzegałbym żadnego człowieka jako złego. Proś więc o naprawę, abyś mógł widzieć wszystkich absolutnie naprawionych.

O co jeszcze powinieneś prosić? O to, aby Stwórca naprawiał innych? Jest to możliwe tylko w dziesiątce, kiedy pomagamy sobie nawzajem. Mamy tu dylemat: modlić się za świat, aby świat był lepszy, czy naprawić siebie, aby nie postrzegać świata jako złego. Jest to osobista i wspólna praca.

Kiedy prosisz o swoją naprawę, by właściwie odnosić się do przyjaciół w dziesiątce, nie prosisz za swój egoizm. Prosisz o to, żeby naprawić się, podnieść, i w taki sposób właściwie współdziałać z przyjaciółmi, włączyć się w nich, pomagać im. Nie liczy się to jako prośba o siebie, ponieważ prosisz za dziesiątkę. Dlatego istnieje warunek: zwracać się do Stwórcy tylko poprzez dziesiątkę.

Trzeba cały czas prosić, jak jest powiedziane: „Daj Bóg, żeby człowiek prosił nieustannie”, czyli cały czas modlić się.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Siódmy dzień święta Sukkot, który kończy świąteczne dni, nazywa się Hoszana Raba (wielkie zbawienie). Każdego dnia prosiliśmy Stwórcę o zbawienie, a teraz w ostatni dzień święta musimy połączyć wszystkie nasze prośby w jeden wielki krzyk: „Zbaw nas!” Przecież prosiliśmy, dużo prosiliśmy, a zbawienia wciąż nie ma.

Ten siódmy dzień poświęcony jest królowi Dawidowi, który czuje, że na razie nie ma wielkiego, ostatecznego zbawienia dla całego narodu Izraela. Jako król Izraela, sfira Malchut, odczuwa to bardziej niż ktokolwiek inny i dlatego krzyczy do Stwórcy, a my musimy włączyć się w ten krzyk.

W noc Hoszana Raba jest przyjęte, żeby każdy sprawdzał siebie, czy ma cień, czyli doskonałą wiarę – szatę, w którą może obłóczyć się światło. Noc, ciemność przychodzi dokładnie w to miejsce, gdzie powinno odkryć się światło. Jeśli modlimy się i prosimy tak, jak powinniśmy, wtedy w tę ciemność wlewa się światło i wydaje się znacznie silniejsze niż zwykle.

Wiara jest warunkiem, w którym światło może świecić i nie ma nic, co mogło by je przyćmić. Nazywamy tę noc Hoszana Raba, ponieważ światło przychodzi do tych kelim, którzy go potrzebują, żądają i proszą, aby światło się przejawiło. Jest to konsekwencją wszystkich dni, przez które przeszliśmy w święto Sukkot, w wyniku których pojawia się światło. W miarę tego światła następuje wielkie zbawienie, Hoszana Raba.

Człowiek sprawdza swój cień, czyli ile wysiłku włożył, pomimo ukrycia i zasłużył na zbawienie, światło. Przez całe święta Sukkot prosił, by być w cieniu, czyli prosił o wiarę. A teraz poprzez swój cień sprawdza, czy podążał prawidłową drogą i jak przygotował się na wielkie światło, które powinno zostać odkryte w Hoszana Raba.

W wyniku tej prośby otrzymujemy wielkie światło Hoszana Raba, prowadzące nas do naprawy. To światło daje nam ogromny cień, wewnątrz którego możemy odkryć ogromne światło wielkiego zbawienia, Hoszana Raba.

Z lekcji na temat „Hoszana Raba”, 23.10.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Pytanie: Ukrywamy się przed światłem Stwórcy. Ale Stwórca już się ukrywa przed nami. Nie jest odczuwany w naszych kelim jako Dobry, Czyniący dobro. W takim razie przed czym się ukrywamy?

Odpowiedź: Chodzi o to, że nie mamy jeszcze prawdziwych kelim: pragnień, w których moglibyśmy poczuć Stwórcę i być z Nim w stałym połączeniu. Dlatego w każdym z naszych stanów musimy próbować znaleźć połączenie między nami a Stwórcą.

Pytanie: Co można uznać za stały stan wśród wszystkich zmieniających się doznań?

Odpowiedź: Należy to mierzyć w odniesieniu do człowieka.

Pytanie: Czy nasze wysiłki, aby odczuć wolę Stwórcy, być z Nim w kontakcie, usprawiedliwiać wszystko, co się dzieje, będą uważane za stały stan?

Odpowiedź: Tak, jeśli dążycie do tego poprzez połączenie z przyjaciółmi.

Z lekcji według listu Rabasza, 18.10.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Duchowy parcuf zaczyna się budować z Keter. Keter, Chochma, Bina to właściwości, które przychodzą do nas z góry. A my musimy je odtworzyć wewnątrz nas, w związku między nami, to znaczy nie wewnątrz każdego, ale w dziesiątce.

Dlatego budowa parcufa rozpoczyna się z Sefirot Chesed, właściwości Abrahama. Oznacza to, że cała dziesiątka pracuje nad właściwością Abrahama po to, aby połączyć się miedzy sobą poprzez taką jakość. Ona musi panować w nas i zacząć nami zarządzać, abyśmy zrozumieli i poczuli, że siła Abrahama, Chesed (miłosierdzie), obłóczyła się w nas. Abraham, o którym opowiada Tora, jest to siła natury.

Z tego zaczyna się duchowy parcuf, czyli odczuwanie naszej duszy. Podczas tygodnia święta Sukkot postaramy się realizować w sobie właściwości wszystkich Sefirot: Chesed, Gwura, Tiferet, Necach, Chod, Jesod, Malchut, i wtedy one zamanifestują się w nas i zaczną żyć. Oznacza to, że poczujemy tę duchową strukturę, łączącą nas szczególną atmosferę i z niej będziemy odkrywać wszystkie nowe elementy i siły duchowego świata.

„Uszpizin” jest zaproszeniem gościa, nowej siły w grupie, gdy podejmujemy wysiłki dla zjednoczenia i chcemy, aby ta siła odkryła się między nami jako początek naszej duszy. Wiadomo, że taka siła, światło Chochma nie może świecić w nas ciągle, ale sączy się kropla po kropli, z przerwami: kap-kap, kap-kap. Kiedy otrzymujemy takie krople światła, oznacza to, że przyszło do nas powodzenie.

Aby otrzymać to światło, musimy przygotować „szerokie miejsce” między nami, czyli połączenie w świetle Chasadim, kiedy każdy będzie gotowy otworzyć się w stosunku do drugiego. Światło Chochma może świecić tylko w obłóczeniu światła Chasadim. A światło Chasadim (miłosierdzia) nazywane jest szerokim, jak mówi się: „szerokie serce” i „szeroka ręka”.

Światło Chochma jest nazwane „uszpizin”, gość, który przychodzi i obleka się w światło Chasadim. A jeśli nie ma światła Chasadim, to światło Chochma nie może przyjść i obłóczyć się w nas.

Rzecz idzie o dziesięciu przyjaciół, którzy chcą doświadczyć duchowości. Dlatego muszą zjednoczyć się ze sobą we wzajemnym obdarzaniu, aby odnosić się do siebie nawzajem „z szerokim sercem i szeroką ręką”, co nazywa się właściwością Abrahama. Jeśli organizują między sobą takie połączenie, to w nie obłóczy się siła „Abrahama” – pierwsze odczucie objawienia się wyższej siły, wyższego świata, Stwórcy.

Nie dopuszczamy żadnej krytyki wobec przyjaciół, żadnej kontroli, i w taki sposób budujemy fundament kli, zwany „Abraham”, Chesed, wewnątrz którego odczuwamy pierwsze duchowe odkrycie. Wewnątrz światła Chasadim, które stworzyliśmy, zaczyna odkrywać się światło Chochma.

Najważniejsze jest, aby nie dokonywać żadnych kalkulacji oprócz naszego dobrego zjednoczenia, starając się z całego serca odnosić się do przyjaciół jak równych sobie i myśleć tylko o tym, jak ich obdarzać. Oznacza to, że staram się organizować dla nich miejsce do odkrycia Stwórcy, aby On objawił się w każdym z nich. Będzie to oznaczać, że czynię dla nich miłosierny uczynek.

We właściwości Chesed, miłosierdzia, nie może być niczego negatywnego – jest ono ponad wszelkimi wyjaśnieniami i krytyką, jak zwykła miłość do bliźniego, tylko życzliwe nastawienie.

Musimy nieustannie podejmować wysiłki, aby zachować taką postawę, Chesed, ponieważ jest to podstawa duchowego kli, warunek przebywania w duchowej przestrzeni. Dlatego Abraham nazywany jest ojcem narodu. Ponieważ cały duchowy naród, czyli każdy, kto chce przybliżyć się do Stwórcy, ma obowiązek nabyć tę właściwość.

Z lekcji na święto Sukkot

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Prawidłowe kli dziesiątki formuje się wtedy, gdy dziesięciu przyjaciół pragnie zjednoczyć wszystkie swoje pragnienia, cele i intencje dla dobra Stwórcy. Musimy dążyć do zbliżenia się do Stwórcy, aby odkrył się nam tak bardzo, jak to możliwe i abyśmy mogli korzystać z Jego właściwości, Jego siły. W takim przypadku pojawi się w nas właściwość obdarzania i staniemy się do Niego podobni.

Pytanie: W jaki sposób dziesiątka powinna odpłacić Stwórcy za prawdziwą nagrodę – połączenia z Nim?

Odpowiedź: Poprzez to, że dziesiątka pragnie być podobna do Stwórcy.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 15.10.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie