Pytanie: Nie możemy opierać się na wiedzy, ponieważ jest ona otrzymującym kelim. To samo dotyczy uczuć, ponieważ są fałszywe, nie można im ufać. Więc na czym możemy się oprzeć, jeśli ponad wiedzą są to już obdarzające kelim, których jeszcze nie posiadamy? Okazuje się, że wisimy w powietrzu.

Odpowiedź: Kiedy wisicie w powietrzu, starajcie trzymać się za siebie nawzajem. Wtedy zrozumiecie, że wasze wspólne pragnienie znajduje się pod wami jak solidna, stabilna platforma, na której możecie się oprzeć, stać i nie bać się upadku.

Pytanie: Na czym polega główna praca dziesiątki w tym pośrednim punkcie, kiedy nie mamy jeszcze wsparcia?

Odpowiedź: Tylko trzymajcie się siebie nawzajem!

Pytanie: Czy nasza droga będzie taka w zawieszeniu, czy też po drodze pojawi się jakiś solidny grunt?

Odpowiedź: Z pewnością się pojawi, gdy go osiągniecie.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 28.10.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Komentarz: Dla mnie to wciąż jest zagadką, kiedy Pan mówi: „Cechy fizyczne przyjaciela nie są dla mnie ważne, ale ważne jest jego wewnętrzne dążenie do Stwórcy”.

Odpowiedź: A co jeszcze jest w człowieku?! Wszystko inne jest zwierzęce!

Nasze zwierzę zawiera w sobie szczególny „punkt w sercu” – dążenie do Stwórcy. Ten punkt jest cząstką z następnego, wyższego poziomu. Jeśli się nim zajmuję, staram się stworzyć z nim kontakt, gromadzę na naszym fizycznym poziomie jakby grupę z tych punktów, pewien rodzaj wspólnego pragnienia.

Kiedy anulując wszystkie nasze zwierzęce elementy, dążymy do połączenia tylko duchowych pragnień, odkrywamy, że wznosimy się na następny poziom, to znaczy odkrywamy w tym wspólnym pragnieniu kolejny stopień.

A jeśli nie zwracamy uwagi na nasz wewnętrzny punkt i pozostajemy na ziemskim poziomie, wtedy jesteśmy po prostu przyjaciółmi w materialnych interesach, organizujemy nasz klub i po prostu żyjemy na tym świecie. Albo jedno, albo drugie!

Dlaczego się razem zebraliśmy?! Aby wznieść się na następny poziom! Dlatego musimy odkryć nasze duchowe punkty i połączyć je ze sobą dla stworzenia jednego duchowego naczynia. W nim doświadczymy następnego stanu, kolejnego poziomu, Wyższego świata!

A jeśli będziemy zwracać uwagę na nasze cechy zwierzęce, czyli cechy fizyczne lub charakter, wówczas pozostaniemy na poziomie naszego świata i nigdy z niego nie wyjdziemy.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Cały problem – we mnie”.

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czy poręczenie można nazwać podstawową formą komunikacji?

Odpowiedź: Poręczenie jest ostateczną formą prawidłowej komunikacji, kiedy osiągamy między sobą połączenie „jeden za wszystkich i wszyscy za jednego”.

Komentarz: Ale mówił Pan, że ostateczną formą jest miłość.

Odpowiedź: Wtedy właśnie można to nazwać miłością. Przecież bycie ze sobą nawzajem połączonymi w taki sposób, aby poczuć, czego brakuje drugiemu i tym samym mu to zapewnić, jest miłością.

Komentarz: W jednej ze swoich książek napisał Pan, że uniwersalne poręczenie uwalnia każdego człowieka od wszelkich trosk.

Odpowiedź: Poręczenie jest konieczne aby troszczyć się o innych. Każdy powinien mieć pewność, że inni się o niego troszczą. W przeciwnym razie będzie zmuszony oderwać się od troski o innych i myśleć o sobie.

Dlatego społeczeństwo powinno być zbudowane w taki sposób, aby wszyscy myśleli o sobie nawzajem. To jest właśnie odwrotna forma absolutnego egoizmu.

Pytanie: Ale czy mimo to człowiek powinien dbać o siebie w niezbędnym zakresie?

Odpowiedź: Nie. Dlaczego? Znajduje się przecież w takim społeczeństwie, które myśli o wszystkich i o każdym. On również troszczy się o wszystkich i o każdego, ale w żadnym wypadku nie o sobie.

W odniesieniu do siebie dokonuje tzw. skrócenia (cimcum): niech inni myślą o mnie, a ja będę myślał o innych. W takim stanie jesteśmy całkowicie połączeni ze sobą nawzajem, włączeni jeden w drugiego i osiągamy absolutny integralny stan.

Pytanie: Czy chce Pan powiedzieć, że tak jak kilka milionów lat temu natura połączyła komórki w złożony organizm, tak i nas siłą połączy w taki idealny stan? Trudno sobie wyobrazić, o czym Pan teraz mówi. To nawet nie jest utopia…

Odpowiedź: Jest to absolutnie realny, prawidłowy stan poszczególnych żywych organizmów.

Z programu telewizyjnego „Umiejętności komunikacyjne”

Kategorie: Umiejętności zarządzania i komunikacji, Wzajemne poręczenie

Pytanie: W jaki sposób, jako przyszły kabalista, mogę pomóc przyjacielowi przyjść do Stwórcy?

Odpowiedź: Po pierwsze, jesteś już uważany za kabalistę. I możesz mu pomóc, jednocząc się z nim bardziej i pomagając mu.

Pytanie: W dziesiątce widzę, że wszyscy są doskonali i nawet jeśli dostrzegam jakieś wady, to mogę się natychmiast anulować. Ale w świecie materialnym egoizm mnie przytłacza i nie pozwala szybko dostrzec, że to właśnie ja jestem nienaprawiony, a nie inni. Dlaczego tak się dzieje?

Odpowiedź: Dlatego, że w duchowym masz nasze wsparcie.

Pytanie: Jak prawidłowo „zrobić rawa” z przyjaciół, którzy nas uczą, aby stali się dla nas kanałem komunikacji ze Stwórcą?

Odpowiedź: Musisz szanować wszystkich swoich przyjaciół tak, jakby byli od ciebie wyżej. Nic strasznego się nie stanie, jeśli będziesz słuchać ich jako nauczycieli.

Pytanie: Kiedy analizujemy źródła pierwotne, nie mamy problemu z uznaniem naszego przyjaciela za nauczyciela. Ale gdy tylko dochodzi do pytań na lekcji, zaczyna się między nami pewnego rodzaju bitwa, nie możemy nawet podjąć decyzji. Jak podjąć decyzję w dziesiątce?

Odpowiedź: Tylko zgodnie z tym, kto jest waszym nauczycielem, co mówi i co od niego przyjmujecie.

Z lekcji na temat „Warunki nauki razem z przyjaciółmi”, 06.11.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Wielu przyjaciół z całego świata jedzie na duży kongres lub na lustrzane kongresy. Jaką intencję powinniśmy mieć w drodze na kongres?

Odpowiedź: Nie ma znaczenia, gdzie znajdują się przyjaciele: w drodze, czy już na kongresie, czy pozostali na swoich miejscach w domu. Najważniejsze, że wszyscy są razem w jednym stanie.

Najważniejsze, żeby człowiek był w dziesiątce, w której może razem z przyjaciółmi realizować system wspólnego kli. Dlatego w żadnym wypadku nie dzielę ludzi na tych, którzy znajdują się daleko czy w drodze, czy w ogóle gdzieś na świecie. Jedyną różnicą jest tylko to, jak bardzo człowiek chce być włączony we wspólne kli.

Kiedy przyjeżdża tutaj i bierze udział w kongresie, pracuje w dziesiątkach, bierze udział w seminariach, włącza się w przyjaciół. Możemy również uczyć się w domu. Widzimy, że ludzie, którzy przyjeżdżają, zarówno mężczyźni, jak i kobiety – nawet kobiety w większym stopniu – prawidłowo przyswajają materiał, mają doskonałe pytania, są świadomi i zaznajomieni z tym, przez co przechodzimy.

Spotykamy tych ludzi wszędzie. Wiele osób, nawet nie wiedząc o kongresie, słucha nas i rozumie. Nagle okazuje się, że ogromna liczba ludzi na świecie jest przez nas „karmiona”. Dlaczego to mówię? Ponieważ najważniejszą rzeczą, dla której się gromadzimy, nie jest zdobycie wiedzy, ale otrzymanie wrażenia, że to właśnie w dziesiątce możemy zobaczyć strukturę świata, dziesięć Sefirot.

I kiedy poczujemy te dziesięć Sefirot w dziesiątce, ich podział na głowę, środkową, dolną część (rosz, toch, sof), poczujemy prawą i lewą linię, światło NARANHAJ, które się w nie obłóczy, wtedy zaczniemy praktycznie pracować z tą konstrukcją. Poza nią nie ma nic. Jest ona atomem świata duchowego.

Nie możemy mówić o jakiejś właściwości, o czymś, jeśli jest to mniej niż dziesięć. Możemy powiedzieć: „Jest to atom wodoru, jest to atom tlenu, jeszcze czegoś, jeszcze czegoś”, ale nie możemy mówić o mniejszej liczbie, ponieważ nie ma tam żadnych właściwości.

Musi istnieć zbiór pewnych elementów – plusów, minusów, elektronów, pozytonów, neutronów i tak dalej, z których składa się ten obiekt, który można nazwać jakąś nazwą na podstawie kombinacji między plusami i minusami. Z nich składają się wszystkie substancje. Zatem zachodzą między nimi interesujące relacje, wszelkiego rodzaju dynamiczne powiązania. Wtedy ta substancja nazywana jest rośliną, zwierzęciem lub człowiekiem.

Oznacza to, że musimy zebrać się w takiej kombinacji, abyśmy mogli zacząć żyć między sobą w ten sposób! Po to właśnie przyjeżdżamy na kongres, a nie po to, żeby zobaczyć tam twarze przyjaciół. Nie!  Najważniejsze jest, aby poczuć zgromadzenie ludzi, którzy mogą zamanifestować Stwórcę, zamanifestować świat.

Z lekcji na temat „Zwracamy się do Stwórcy”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Co oznacza prawo poręczenia? Co to znaczy – poręczyć jeden za drugiego? Dlaczego?

Odpowiedź: Rzecz w tym, że na najniższym poziomie, jeśli chcemy opanowywać duchową właściwość – właściwość obdarzania i miłości, musimy ją urzeczywistnić w sobie w formie wzajemnego poręczenia.

Dzieje się to w grupie ludzi, kiedy zbierają się razem i próbują odtworzyć między sobą właściwość wzajemnej troski, miłości, wzajemnej pomocy i całym sercem być jeden za wszystkich – wszyscy za jednego.

Pytanie: A jeśli spojrzymy na to w jednym człowieku?

Odpowiedź: Jeden człowiek nie może tego zrobić. Musi czuć się częścią społeczeństwa. Wszystko to realizuje się właśnie w społeczeństwie.

Pytanie: A więc człowiek realizuje to prawo, ale w stosunku do innych ludzi?

Odpowiedź: Tak.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”

Kategorie: Praca duchowa, Wzajemne poręczenie

Pytanie: Jak to się dzieje, że w dziesiątce dochodzimy do wspólnego zdania i wszystkie nasze duchowe nagromadzenia stają się jednym nagromadzeniem?

Odpowiedź: Chociaż nasze wysiłki w dziesiątce są różnie odczuwane i różnie wyglądają, ale ostatecznie wszystkie one łączą się w jeden wysiłek: zrozumienie Stwórcy.

Pytanie: Co to znaczy „być gotowym umrzeć za dziesiątkę” w duchowym?

Odpowiedź: „Umrzeć za dziesiątkę” oznacza całkowitą rezygnację dla niej ze swoich egoistycznych celów.

Pytanie: W czym powinno wyrażać się poczucie wielkości Stwórcy, z pomocą którego będziemy mogli wypełniać zasady obdarzania?

Odpowiedź: Wszystko to wyraża się w człowieku. Człowiek powinien odczuwać, jak bardzo Stwórca otworzył się na niego i chce pomóc w jego duchowym rozwoju.

Pytanie: Jak w dziesiątce stać się godnym siły Stwórcy, aby pracować na rzecz obdarzania?

Odpowiedź: Musicie pokazywać sobie nawzajem, że pracujecie w ten sposób, i wtedy zarazicie się od siebie takim samym pragnieniem.

Pytanie: Czym jest świątynia ludzkiej duszy i gdzie się znajduje? Dlaczego nie mamy z nią połączenia?

Odpowiedź: Świątynia ludzkiej duszy znajduje się w Stwórcy. Kiedy dążymy do Stwórcy, jednocześnie dążymy do tej Świątyni.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 04.11.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Przybywamy na kongres po to, aby to ogólne zebranie ludzi wpłynęło na mnie, egoistę, i abym zrozumiał, że to właśnie ten wpływ społeczeństwa wyprowadzi mnie z mojego tępego, egoistycznego, indywidualistycznego stanu, by przekonano mnie, że muszę wznieść się ponad mój egoizm. Na tym polega sens kongresu.

A w przeciwnym razie, po co? Coś usłyszeć? Mogę też dowiedzieć się z internetu. W rzeczywistości wszystko jest tylko po to, aby poczuć ogromną siłę przyjaciół. Dlatego spróbujmy się zebrać tak, aby ta siła zadziałała na nas.

Powiem otwarcie, przybywam właśnie po to na kongres. Możecie powiedzieć: „To czysto egoistyczna, samolubna myśl?!” Tak, egoistyczna myśl! Mam nadzieję, że otrzymam od was więcej, niż wy otrzymacie ode mnie. Dlatego jest powiedziane: „Od wszystkich swoich uczniów uczyłem się”. To powiedział wielki kabalista dwa i pół tysiąca lat temu. Taki jest wpływ grupy!

Często wracamy do przykładu rabina Josi Ben Kisma. Wielkiego kabalisty! Czy mogę równać się z nim! Każdy z jego uczniów był o wiele, wiele mądrzejszy od nas. Ale to nie ma znaczenia, ponieważ uczył się od nich.

Zatem cała praca polega tylko i wyłącznie na jednoczeniu się. Dlatego postarajcie się na kongresie maksymalnie zanurzyć się w tym, co się dzieje. Maksymalnie zanurzyć! Zapomnijcie o sobie! Poczujcie innych tak, jakby istnieli w was, w świadomości i w sercu. To już jest początek duchowego stopnia.

Z lekcji na temat „Zwracamy się do Stwórcy”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Kiedy człowiek jest w dobrym stanie, zapomina o Stwórcy. Kiedy jest w złym stanie, to jakby działa prawo, że nie może odnieść tego do Stwórcy. Gdzie jest przewodnik, który powinien i jest w stanie pomóc odnieść wszystko do Stwórcy pomiędzy tymi stanami?

Odpowiedź: Z reguły takim przewodnikiem jest grupa, która pomaga mu zająć pozycję, z której może zacząć usprawiedliwiać Stwórcę. Albo Sam Stwórca, wzbudzając w człowieku pragnienie czegoś nieduchowego, jednocześnie daje mu zrozumienie, że to działanie pochodzi od Niego Samego.

Albo można powiedzieć inaczej: dążenie do nieduchowego zostaje mu dane po to, aby rozumiejąc, że pochodzi ono od Stwórcy, mógł poprzez własne wysiłki prawidłowo kierować sobą.

Pytanie: Czyli Stwórca, wraz z każdym doznaniem, cały czas daje człowiekowi możliwość zwrócenia się do Niego, usprawiedliwienia Go?

Odpowiedź: Nie mogę powiedzieć, że zawsze, ponieważ zdarza się również podwójne ukrycie. Pojedyncze ukrycie ma miejsce wtedy, gdy człowiek rozumie, że ukrycie, w którym się teraz znajduje, pochodzi od Stwórcy, tj. istnieje wyższa przyczyna. A podwójne ukrycie ma miejsce wtedy, gdy przyczyna znika.

Z lekcji na temat „Praca w ukryciu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

„Poręczenie” jest najważniejszym artykułem ze wszystkich artykułów Baal HaSulama. Ponieważ dotyczy podstawowych, korzeni naszej pracy.

Wyjaśnia, dlaczego został stworzony naród Izraela – w historii i w ogólnym procesie rozwoju – dlaczego konieczne jest przejściowe ogniwo w przekazaniu metody naprawy od Stwórcy do stworzeń, dlaczego ta metoda powinna przejść przez szczególną grupę, oddzieloną od reszty ludzkości jeszcze w starożytnym Babilonie, w czasach upadku, który symbolizuje.

To stamtąd wywodzi się ta grupa, która po długim czasie wymaganym do przygotowania ludzkości i własnego przygotowania, przekazuje metodę naprawy, całemu światu. Baal HaSulam wyjaśnia również, jakie są wzajemne relacje tej grupy ze światem, jakie procesy powinny przejść obie strony – to w istocie jest cała nasza historia.

Najważniejsza w tej historii jest obecna sytuacja. Doszliśmy, jak to nazywają, do początku końcowego etapu, do ostatniej sceny, i powinniśmy teraz wprowadzić w życie metodę naprawy. Co więcej, nie wystarczy realizować jej na sobie, przezwyciężając odrzucenie, podnosząc się ponad egoizmem, jednocząc się między sobą a w tym połączeniu odkrywać wyższe światło, Stwórcę.

Konieczne jest również przeprowadzenie światła do wszystkich narodów świata – to właśnie dlatego realizujemy tę metodę. Trzeba wznieść ludzi na stopień, o którym jest powiedziane: „Wszyscy poznają Mnie, od małego do wielkiego”. Wtedy wszyscy odkryją i poznają Stwórcę, każdy zgodnie ze swoimi pragnieniami-naczyniami a wszyscy razem, jednocząc się i objawiając jedyne światło, – wówczas Stwórca zostanie odkryty w ogólnym naczyniu.

O tym jest napisane w artykule „Poręczenie”. Na jego podstawie można czerpać różne wzorce i poradzić sobie z tym, co nam powierzono – w odzwierciedleniu historii, edukacji, kultury, wydarzeń światowych. Stąd rozumiemy, dlaczego świat musiał przejść przez wszelkiego rodzaju epoki i procesy, dążąc do wolności, bogactwa, władzy, sławy, nauki…

Rozumiemy, dlaczego w wyniku tego egoistycznego rozwoju, świat musi pogrążyć się w kryzysie, co dzieje się na obecnym etapie i co jeszcze się nam odkryje, zanim świat naprawdę zrozumie, że potrzebuje fundamentalnej, a nie zewnętrznej naprawy.

Nie chodzi bowiem o środowisko naturalne, nie o systemy zewnętrznego porządku, ale o nas samych – we wzajemnym powiązaniach między nami, musimy ustanowić nowy system, łączący ludzi. W tym celu należy zmienić własną istotę. Egoiści nie mogą, tak jak wcześniej, zapewnić nam jakiegoś rozwiązania bieżącej sytuacji.

Zmieni się ona tylko wtedy, gdy zmienimy siebie. Wtedy przekształcimy sieć naszych wzajemnych relacji – a tym samym zmieni się świat. Wszystko to jako całość jest konsekwencją podstawy, którą Baal HaSulam opisuje w artykule „Poręczenie”.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Izrael i narody świata, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie