Poręczenie – to właśnie miłość
Pytanie: Czy poręczenie można nazwać podstawową formą komunikacji?
Odpowiedź: Poręczenie jest ostateczną formą prawidłowej komunikacji, kiedy osiągamy między sobą połączenie „jeden za wszystkich i wszyscy za jednego”.
Komentarz: Ale mówił Pan, że ostateczną formą jest miłość.
Odpowiedź: Wtedy właśnie można to nazwać miłością. Przecież bycie ze sobą nawzajem połączonymi w taki sposób, aby poczuć, czego brakuje drugiemu i tym samym mu to zapewnić, jest miłością.
Komentarz: W jednej ze swoich książek napisał Pan, że uniwersalne poręczenie uwalnia każdego człowieka od wszelkich trosk.
Odpowiedź: Poręczenie jest konieczne aby troszczyć się o innych. Każdy powinien mieć pewność, że inni się o niego troszczą. W przeciwnym razie będzie zmuszony oderwać się od troski o innych i myśleć o sobie.
Dlatego społeczeństwo powinno być zbudowane w taki sposób, aby wszyscy myśleli o sobie nawzajem. To jest właśnie odwrotna forma absolutnego egoizmu.
Pytanie: Ale czy mimo to człowiek powinien dbać o siebie w niezbędnym zakresie?
Odpowiedź: Nie. Dlaczego? Znajduje się przecież w takim społeczeństwie, które myśli o wszystkich i o każdym. On również troszczy się o wszystkich i o każdego, ale w żadnym wypadku nie o sobie.
W odniesieniu do siebie dokonuje tzw. skrócenia (cimcum): niech inni myślą o mnie, a ja będę myślał o innych. W takim stanie jesteśmy całkowicie połączeni ze sobą nawzajem, włączeni jeden w drugiego i osiągamy absolutny integralny stan.
Pytanie: Czy chce Pan powiedzieć, że tak jak kilka milionów lat temu natura połączyła komórki w złożony organizm, tak i nas siłą połączy w taki idealny stan? Trudno sobie wyobrazić, o czym Pan teraz mówi. To nawet nie jest utopia…
Odpowiedź: Jest to absolutnie realny, prawidłowy stan poszczególnych żywych organizmów.
Z programu telewizyjnego „Umiejętności komunikacyjne”