Pytanie: Czym jest rozprzestrzenianie się światła w dół i dlaczego nazywa się je potencjałem?

Odpowiedź: Rozprzestrzenianie się światła w dół następuje od małego pragnienia do znacznie większego pragnienia.

Innymi słowy, jest to rozprzestrzenianie się światła od Stwórcy do stworzeń, i następnie w każdym stworzeniu do tego miejsca, gdzie przejawia się to pragnienie, aż osiągnie ono swój prawdziwy stan, całkowicie napełnione światłem.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 09.09.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Struktura Wszechświata

Jest napisane, że „nie ma nikogo oprócz Niego”, to znaczy, że nie ma niczego, oprócz jednej, jedynej wyższej siły, działającej w całym wszechświecie. A to, że wydaje nam się, że na świecie jest wiele różnych, przeciwstawnych, a nawet całkowicie przeciwnych sił, jest tak dlatego, że ta wyższa siła tak przedstawia nam, zarządzając z góry wszystkimi innymi siłami, które są w jej pełnej władzy. W taki sposób ona zarządza nami, kieruje i rozwija.

Nie możemy zobaczyć, że wszystko jest napędzane tylko przez jedną siłę, ponieważ nie dysponujemy właściwościami do jej postrzegania. Ponieważ, aby poczuć tę siłę, trzeba jej w jakiś sposób odpowiadać. Dostrzegamy każde zjawisko na świecie tylko w takim stopniu, w jakim posiadamy w sobie te same właściwości. A jeśli nie ma w nas takich właściwości, to niczego nie czujemy. Wokół nas może dziać się wiele interesujących zjawisk, ale nie odczuwamy ich, i dlatego nie jesteśmy świadomi ich istnienia.

Jesteśmy wewnątrz wyższej siły, poza którą nie ma nic i która kontroluje wszystko. Ale jeśli mamy jakiś konflikt w pracy lub w domu, to nie czujemy, że za tym stoi jakaś siła, skrycie zarządzająca wszystkimi wydarzeniami w naszym życiu. Dlatego że jesteśmy bardzo daleko od tej wyższej siły i nie utożsamiamy się z nią. Wydaje się nam, że w rzeczywistości jest wiele sił i działań walczących ze sobą, a świat jest pełen przeciwstawnych sił.

Jeśli jednak zaczniemy przyłączać się do Stwórcy jak do jedynej siły i zapragniemy Go odkryć, to ujawnimy, że rzeczywiście w całym wszechświecie działa tylko jedna siła, dobra i czyniąca dobro dla wszystkich: zarówno złych, jak i dobrych. Człowiek powinien starać się osiągnąć taki sam stosunek wobec świata, aby również stał się dobry i czyniący dobro, jak Stwórca. Wówczas poczuje, jak dobra siła Stwórcy realnie panuje nad całą rzeczywistością, i faktycznie ma nikogo oprócz Niego.

Z programu „Świat“

Kategorie: Praca duchowa, Stwórca

Pytanie: Jaka powinna być teraz nasza “dorosła gra”? Proszę wyjaśnić.

Odpowiedź: Grać na poważnie – to znaczy grać w Stwórcę.

Komentarz: Proszę sprecyzować, co to znaczy.

Odpowiedź: Postępować tak, aby Stwórca znajdował się między nami we wszystkich naszych myślach i działaniach. To nazywa się grą na poważnie.

Pytanie: Czy można powiedzieć, że zanim coś zrobię, staram się zwrócić do Stwórcy?

Odpowiedź: Tak. I trzeba postarać się wyobrazić sobie, że robisz wszystko dla Niego, przez Niego, z myślą o Nim. Dla Niego – oznacza dla dobra innych. Na Stwórcę nic nie działa, i On niczego nie potrzebuje. Istnieje tylko jedna możliwość – otrzymać od Niego siłę, aby działać dla dobra ludzi.

Pytanie: Czy formuła „ja chcę być szczęśliwy” zmienia się na „ja pragnę, żeby ludzie byli szczęśliwi, żeby wszyscy wokół mnie byli szczęśliwi”?

Odpowiedź: Ale naprawdę szczęśliwi. Nie tak, jak chcę, żeby ludzie byli szczęśliwi, a tak, jak pragnie tego Stwórca. Dlatego że takie jest prawo wszechświata. Jest absolutne i obiektywne.

Pytanie: Jakie to precyzyjne! A jak pragnie Stwórca, żeby ludzie byli szczęśliwi? Czym to jest dla Stwórcy?

Odpowiedź: Postaraj się “wejść” w odczucia innych ludzi, wejdź w nich i spróbuj poczuć, co dla nich jest najważniejsze. I razem z nimi buduj to.

Pytanie: A jak Pan myśli, kiedy się tak “przeniesiemy”, co dla ludzi będzie najważniejsze?

Odpowiedź: Poczuć siebie nawzajem jako bliskich.

Pytanie: Tylko to? W głębi człowieka, jest właśnie to?

Odpowiedź: Tak. W tym człowiek zaczyna odczuwać doskonałość.

Pytanie: To znaczy że jest tam pokój, szczęście i bezpieczeństwo – w tym punkcie?

Odpowiedź: To koniec wszystkiego. Nie “koniec” w znaczeniu zakończenia, ale pełnia doskonałość.

Pytanie: Czyli wszyscy ludzie są sobie bliscy? Wszyscy ludzie jak bracia i siostry?

Odpowiedź: Tak, wszystko znika w takiej formie, w takiej jak obecnie. Wszyscy wkraczają w obszar doskonałości.

Pytanie: Czyli jeśli teraz chcę jakby wykorzystać drugiego dla siebie, to tam będę chciał całkowicie oddać siebie drugiemu?

Odpowiedź: Tak. Wzajemne obdarzanie, oddawanie siebie nawzajem polega właśnie na tym. To w Kabale nazywa się „Aszpaa”. Obdarzanie. I to jest stan doskonałości, stan duchowy.

Komentarz: Wielką nauką zajmujemy się jednak.

Odpowiedź: Jeszcze się ta nauka zamanifestuje! Jeszcze ją rozwiną, jeszcze bardziej przełożą na uczucia.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Stwórca, Szczęście, Wiadomości

Mojżesz – to siła w człowieku, która pragnie pociągnąć za sobą wszystkie jego pragnienia. Postanawiam stać się lepszym, dążyć do duchowości i obdarzania, do połączenia z przyjaciółmi, chcę kochać wszystkich, wznosząc się ponad cały brud tego świata. Tak decyduję! Ale już w następnej chwili zapominam o swoich dobrych intencjach i wszystko toczy się jak dawniej. Tak dzieje się z każdym, co więc robić?

Siła, która postanawia iść naprzód i pociągnąć za sobą wszystkie inne pragnienia człowieka, nazywa się Mojżesz. Mojżesz dostrzega, że nie może pociągnąć innych za sobą. Wtedy skarży się Stwórcy: „Ale oni mi nie uwierzą!”.

Przekonuję swoje ciało, że trzeba wstać z łóżka, żeby się uczyć, trzeba wzmacniać więź z przyjaciółmi, wspólnie pracować nad naszym zjednoczeniem. Namawiam swoje serce, ale ono nie chce słuchać, nie poruszają go moje wezwania, to znaczy, że nie wierzy mi, że tak trzeba postępować.

Wtedy Stwórca nakazał Mojżeszowi rzucić laskę na ziemię, i laska przemieniła się w węża, Mojżesz bardzo się przestraszył i uciekł. Rzecz w tym, że istnieją tylko dwa stany: albo egoizm, albo świętość, i nie ma stanu pośredniego. Ta sama laska zamienia się w węża, jeśli zostanie rzucona na ziemię.

Jeśli nie stawiam duchowości ponad wartościami tego świata, to moja laska zamienia się w węża i oczywiście uciekam z duchowej drogi. Dlatego nawet jeśli nie dostrzegam wartości duchowego, muszę ją podnieść: uchwycić węża za ogon i wznieść go, a wtedy znów zamieni się w laskę.

Czy będzie to laska, czy wąż, sam człowiek to określa. To ja decyduję, jak postępować: czy ku duchowości, zjednoczeniu i obdarzaniu, czy ku materialnemu rozdzieleniu, oddaleniu od przyjaciół i od obdarzania, to właśnie nazywa się laską lub wężem. Wszystko zależy od tego, co cenię bardziej, a co mniej, czyli muszę pracować nad moją własną wartością priorytetów.

Ta praca odbywa się głównie w dziesiątce, kiedy jestem pod wrażeniem przyjaciół, jak wysoko cenią duchowość. Każdy ma obowiązek pokazywać innym, że duchowość jest dla niego o wiele ważniejsza niż materialne, jak powiedziano „niech człowiek pomoże bliźniemu”. To jest najważniejsze. Wężem nazywane są wszystkie intencje dla siebie, a ja muszę uchwycić go za głowę, żeby zapanować nad nimi.

Stwórca uczy Mojżesza, dając mu laskę, z którą może iść naprzód i czynić postępy. Oznacza to, że materialne zawsze będzie stać niższej według ważności, niż duchowe, i tak wytyczona jest droga. Ale jeśli nie utrzymam znaczenia duchowości na odpowiedniej wysokości i rzucę laskę na ziemię, decydując, że duchowość nie ma specjalnego znaczenia, i niebo nie jest ważniejsze od ziemi, laska natychmiast zamieni się w węża. W ten sposób Stwórca pokazuje, że należy chronić duchowe wywyższenie.

Z lekcji na temat „Pesach”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Rozum dany człowiekowi należy właściwie wykorzystać po to, aby wydobyć ze wszystkich artykułów kabalistycznych, zasady obdarzania i wiary ponad wiedzą, i w takiej formie zbudować swoją intencję.

„Ponad wiedzą” – nie oznacza, że ​​całkowicie odrzucam swój rozum. Ponad wiedzą oznacza wzniesienie się ponad egoistyczne rozumienie, które posiadałem i przejście na znacznie wyższy poziom.

Wiara ponad wiedzą – to zdolność patrzenia na całą rzeczywistość nie z punktu widzenia egoizmu, lecz z pragnienia obdarzania.

Z lekcji według artykułu 59 z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Istnieje wiele rodzajów świateł. Na przykład światło chasadim – jest prośbą ze strony stworzenia, która nieustannie się wyjaśnia i zmienia. Czy można powiedzieć, że tylko wtedy światło można nazwać „chasadim”, prośba staje się bardzo precyzyjna, bardzo konkretna? Czy jednak światło może być różnych rodzajów?

Odpowiedź: Najlepiej, gdy nie uciekamy od terminów „or chasadim”, „or chochma”, ponieważ wskazują nam, w jaki sposób kli, pragnienie otrzymywania, odnosi się do światła, jak się wobec niego przejawia, przyciąga światło i je otrzymuje. To właśnie jest podstawowa właściwość kli.

Pytanie: Powiedział Pan, że jest to jakby prośba o zjednoczenie. Czy można to wyrazić jako potrzebę miłości?

Odpowiedź: Tak, masz rację, można powiedzieć i tak.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 05.09.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jest powiedziane, że światło miłosierdzia można otrzymać od Stwórcy, jeśli proszę nie za siebie, a za społeczeństwo, za świętą Szchinę (Boskość). Co to znaczy?

Odpowiedź: Oznacza to, że prosisz, aby ich napełniło wyższe światło miłosierdzia, czyli światło chasadim.

Pytanie: Pracujemy w grupie, ale tutaj, z pewnością mówi się o całym świecie?

Odpowiedź: Nie, wystarczy poczuć to światło w grupie. Innymi słowy, możesz poczuć świętą Szchinę w dziesiątce. Święta Szchina to dobre wzajemne relacje między wami w dziesiątce. Jest to wpływ światła chasadim.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

 Pytanie: Co to znaczy myśleć o Stwórcy?

Odpowiedź: Myślenie o Stwórcy oznacza, że ​​za wszystkimi objektami, działaniami, myślami i wydarzeniami widzimy jedną jedyną siłę, która przejawia się w taki sposób.

Cały świat, wszystko, co wpływa na twoje pięć organów zmysłów, wszystko, co masz przed oczami, jest wyłącznie Stwórcą. On w taki sposób odkrywa Siebie, aby nastroić cię do Siebie, poprzez wszystkie twoje zmysły.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Praca duchowa, Stwórca

Z artykułu „Laska i wąż” (Szamati nr 59): I rzekł Stwórca do Mojżesza:, „Co masz w swojej ręce?”. A on odpowiedział: „Laskę”. I powiedział Stwórca: „Rzuć  ją na ziemię”. Rzucił, a laska zamieniła się w Węża. Istnieją tylko dwa stany: świętość albo nieczysta siła. I nie ma stanu pośredniego pomiędzy nimi, ta sama laska rzucona na ziemię, zamienia się w Węża.

„Ręka”- oznacza osiągnięcie, ponieważ trzymać coś w rękach – to znaczy osiągnąć i otrzymać. Mojżesz odpowiedział: „Laska” (mate). Oznacza to, że wszystkie jego osiągnięcia są zbudowane na rzeczach niskich (mata) według swojego znaczenia i ważności – to znaczy, na „wierze ponad wiedzą”.

Przecież wiara w oczach zdrowego człowieka wydaje się czymś nieważnym i niskim. Człowiek ceni wszystko, co jest oparte na wiedzy i faktach, czyli w oczach człowieka, ważna jest „wiara wewnątrz wiedzy”.

Wiedza – to poznanie w rozumie i w uczuciu, czyli mój obecny stan, w którym czuję i postrzegam siebie i świat, chcę zmierzać do celu, do obdarzania, miłości, połączenia. Staram się wypełniać to co napisali kabaliści, rady nauczyciela, przyjaciół, a jednak wszystko wychodzi odwrotnie.

To ja właśnie odkrywam „wewnątrz wiedzy”. Wtedy najważniejsze jest, jak odnoszę się do tego co odczuwam – to najważniejszy moment. Nie ważne co czuję, a ważne jest, jak się do tego odnoszę!

To, co czuję, nazywa się wiedzą, a ja powinienem wznieść się ponad wiedzę. To znaczy, postępuję zgodnie z wiarą w mędrców, wielkością nauczyciela, przyjaciół, trzymając się wyższej siły. Kiedy brakuje mi sił, proszę o nie Stwórcę, przyjaciół. Kontynuuję drogę, mimo że według mojego rozumu i uczuć, w odniesieniu do pracy w grupie, rozpowszechniania, nauki, widzę, że znalazłem się w całkowicie ślepym zaułku.

Moim zdaniem i według moich odczuć, nie mam żadnych szans aby cokolwiek osiągnąć, poza rozpaczą – przede mną jest nieprzenikniona zasłona (machsom). Widzę, że stoję przed solidną ścianą i nic nie mogę zrobić.

Ale odnoszę się do tej przeszkody z wiarą ponad wiedzę i kontynuuję w obdarzaniu, tak jakbym miał siły, rozum, uczucie, jakbym był pełen inspiracji. Jestem zobowiązany tak działać, choć mój egoizm oczywiście mi na to nie pozwala. Właśnie wtedy przemieniam „węża” w „laskę” przez to, że biorę ją w swoje ręce.

W każdym stanie, nie jest istotny sam stan, co odczuwam, ponieważ to zostało ułożone przez Stwórcę. Ważne jest to, jak ja odnoszę się do tego stanu. Jeśli podchodzę do niego wprost, bezpośrednio, czyli “wewnątrz wiedzy”, to upadam bezsilny, uznaję cel za nieosiągalny i porzucam tę drogę. A jeśli idę ponad wiedzą, niezbędna jest pomoc przyjaciół, wzajemne poręczenie, wsparcie, codzienny porządek dnia.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Powiedziano, że istnieje wiele świateł, które człowiek otrzymał, będąc w zjednoczeniu ze świętością. Dlatego, gdy te światła kuszą człowieka, aby przyciągnął dobroć do ich właściwości, one same otrzymują to światło.

Co to znaczy, że one kuszą człowieka?

Odpowiedź: Chodzi o to, że światło, zstępujące do nas z oddali, przyciąga nas. Jednak pragnienia, w które ono świeci, są egoistyczne, dlatego mylą człowieka i ciągną go ku sobie. W taki sposób, gdy zbliżamy się do niego, tracimy wszystkie te światła.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa