Pytanie: Czy można nazwać myśl Stwórcą?

Odpowiedź: Stwórca to nie myśl, lecz ruch duszy. Istnieje pragnienie i wektor jego ukierunkowania: ku sobie albo poza siebie. Jeśli budujemy swój świat ponad pragnieniem, jeśli jest on skierowany poza nas, nazywa się to „światem duchowym”.

A skierować świat poza siebie pozwalają Tora i nauka Kabały. Dzięki nim mogę go obrócić, rozszerzyć, stworzyć całą przestrzeń, w której istnieję poza sobą, ponad sobą. Ta przestrzeń nazywa się „wyższym światem”. I do niej się przenoszę.

W miarę jak całkowicie w nią wchodzę, zaczynam widzieć, że wszystko, w czym kiedyś istniałem: moje ciało, ten świat itd. – to matryca, która dawała mi obraz, w którym żyłem. Ludzie, historia, bliscy, ja, a także nieożywiona, roślinna i zwierzęca natura istniały w moim poprzednim postrzeganiu „we mnie”, „dla mnie”.

A teraz, kiedy zaczynam wyobrażać to sobie nie wewnątrz, nie w „sferze” skierowanej ku mnie, lecz w „sferze” poza mną, stopniowo rodzę duchowy świat, wchodzę w niego i żyję w nim. Zaczynam odczuwać, że poprzednia „sfera” tak naprawdę nie istniała, była jak sen. Dlatego w Psalmach Króla Dawida jest powiedziane, że kiedy wchodzimy w wyższy świat, poprzedni stan postrzegamy, jakby to był tylko sen.

Z programu TV „Tajemnice wiecznej Księgi”

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Stwórca

Ci, którzy nie idą drogą osiągnięcia zespolenia ze Stwórcą, czyli nabycia pragnienia obdarzania, nazywani są grzesznikami, ponieważ nie podążają drogą, na której mogliby wszystko czynić dla niebios, a wszystko czynią dla siebie. W tym sensie „grzesznicy” oznaczają inną właściwość, czyli zupełnie inne wyjaśnienie.

To znaczy nie ma tam właściwości “sprawiedliwych pośrodku”, a wszystkie ich działania są we właściwości grzeszników, to znaczy nie dla niebios, a dla siebie. W kontekście pracy duchowej nazywani są grzesznikami, ale dla ogółu, dla tych, którzy przestrzegają Tory i przykazań, nazywani są sprawiedliwymi. (Co oznacza „zapach jego szat” w pracy duchowej. Rabasz, artykuł 9, 1991 r.)

Powinniśmy starać się wypełniać prawa Tory, które prowadzą nas do jedności, ponieważ zasada „ miłuj bliźniego swego jak siebie samego” jest najważniejszym przykazaniem. Do niego musimy dążyć. Ten warunek powinniśmy rozważać i wprowadzać w życie.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Przykazania

Komentarz: Słyszałam o pewnym oświeceniu w rozwoju człowieka, ale nie rozumiem, co to jest i jak to osiągnąć. Proszę pomóc mi to zrozumieć.

Odpowiedź: Mogę jedynie wskazać ci drogę, która doprowadzi cię do oświecenia. Oświecenie to promień wyższego światła, który przychodzi do człowieka, oświetla wszystkie jego wewnętrzne pragnienia, myśli, łączy je razem i daje możliwość odczucia, zrozumienia świata, w którym się człowiek znajduje, postrzega go, wkracza w niego. Wtedy naprawdę zaczyna odczuwać świat, wszechświat i jego doskonałość.

Pytanie: Czy człowiek odkrywa, że nie znajduje się w tym świecie?

Odpowiedź: Każdy z nas znajduje się w swoim własnym świecie. Jeśli obecnie nasze odczucia są mniej więcej podobne, nazywamy je „naszym światem”. Ale musimy wyjść za jego granice i zobaczyć, że istnieją również inne stany.

Pytanie: A co człowiek zobaczy?

Odpowiedź: Zarządzanie. Zarządzanie samym sobą. A nasz świat, który się w nim jawi, zobaczy jako iluzję. To jest właśnie oświecenie.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Czy można i czy trzeba utrzymywać stan wzniesienia i go rozwijać, czy też jest to stan stopni, gdzie więcej nie można osiągnąć, ponieważ osiągnęło się najwyższy stopień?

Odpowiedź: Nie, człowiek nie wie, czy jest to najwyższy stopień, czy nie. Powinien nieustannie starać się wznieść się jeszcze wyżej, przyjmując relację Stwórcy do siebie jako konieczną. Wtedy w nim kształtuje się właściwe podejście do swojego stanu i do Stwórcy, i człowiek cały czas dąży do coraz wyższych stopni.

Pytanie: Jak utrzymywać intencję dla Niebios w takim wzniesieniu?

Odpowiedź: Sam człowiek nie może tego zrobić. Potrzebne jest środowisko. Należy spotykać się z przyjaciółmi, rozmawiać z nimi, prowadzić dyskusje. W taki sposób człowiek stopniowo dochodzi do stanu, w którym jego intencja i myśli są skierowane wyłącznie na utrzymanie więzi ze Stwórcą.

Z lekcji według notatek Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Mówimy, że Świątynia jest w sercu człowieka. Co oznacza to pojęcie?

Odpowiedź: Świątynia jest centrum zjednoczenia narodu. Uczy jedności, zawiera w sobie wszystkie te właściwości i pokazuje przykład, w jaki sposób wszystko powinno być realizowane.

Dlaczego mówimy o „zburzeniu Świątyni”, a nie „o upadku państwa”? Ponieważ była ona duchową podstawą, w której ustało działanie jedności narodu. Proces ten rozpoczął się 70 lat przed zburzeniem Świątyni.

Siedemdziesiąt lat – to siedem sfirot, po dziesięć w każdej. Naród stopniowo upadał przez nie, aż do Malchut: Chesed, Gwura, Tiferet, Necach, Hod, Jesod, Malchut, i nastąpiło zburzenie Świątyni, zburzenie jedności. Było to wiadome już wcześniej.

To znaczy że człowiek przestał składać w Świątyni prawdziwą ofiarę, która prowadzi do zjednoczenia. Zaczął natomiast podkreślać: „To ja złożyłem ofiarę”. I właśnie to ingerujące „ja”, nasz egoizm, burzy wszystkie Świątynie. Jest to przyczyną ich zburzenia.

Z programu TV „Tajemnice Wiecznej Księgi”

Kategorie: Izrael i narody świata, Praca duchowa, Tora