Nasze kabalistyczne wychowanie i nauka całkowicie różnią się od wychowania ogółu. Religia uczy człowieka być zdyscyplinowanym, wstać i wykonywać co należy, robić i jeszcze raz robić.

Kabała natomiast rozwija w człowieku zdolność wewnętrznej analizy. Człowiek zaczyna nie zgadzać się ze Stwórcą, oskarża Go, a nawet przeklina, chce się przeciw Niemu zbuntować, a następnie zaczyna rozumieć skąd pochodzą te właściwości, porównuje swoje cechy z przeciwstawnymi właściwościami Stwórcy, i stopniowo uświadamia sobie, co należy preferować.

Wówczas najpierw usprawiedliwia Stwórcę, potem pragnie stać się do Niego podobny, a następnie sam wychodząc z tych przeciwnych stanów, upodabnia się do Niego. Taki jest rozwój człowieka. Dlatego powiedziano: „Zdanie Tory jest przeciwne zdaniu ogółu”. Ogół wychowuje i kształci człowieka w sposób przeciwny Torze.

Człowiek, który tutaj przychodzi, zaczyna otrzymywać taką edukację, dzięki której stopniowo uwalnia się od wszelkich ograniczających ram, od wszystkich początkowych uwarunkowań – od wszystkiego. Powinien badać, analizować, rozważać wszystkie możliwe stany, niczego się nie bać, i na tej podstawie wybrać prawdę. W przeciwnym razie pozostanie na poziomie zwierzęcym.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 06.07.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kabała i religia, Praca duchowa

Każdy stan, który do mnie przychodzi, przyjmuję takim jaki jest, i chcę go sprawdzić, niezależnie od tego, czy jest mi dobrze, czy źle. Jak powiedziano: „Wszystko, co czyni Stwórca, wszystko czyni dla dobra”.

Odnoszę się do każdego stanu, jak do czegoś co ma prawo istnieć i przychodzi po to, aby mnie naprawić do tego stopnia, że nawet „jeśli ostry miecz zostanie przyłożony do twojego gardła, nie trać wiary w miłosierdzie”. Oznacza to że każdy stan jest naprawą.

Oczywiście, łatwo to powiedzieć, ale nie zawsze udaje się tak postępować. W pierwszej chwili człowiek jest gotowy stawić opór i wszystko zniszczyć. Przy czym po chwili zastanowienia zaczyna się do tego odnosić, powiedzmy, we właściwy sposób.

Jeśli uświadomisz sobie, że ten stan przyszedł do ciebie dla twojej naprawy, powinieneś przejść do trzeciego stanu – uświadomić sobie, że nie ma nikogo oprócz Niego. Wtedy, w tym stanie, poprzez cierpienie i ból, zaczniesz odkrywać Stwórcę i natychmiast odczujesz zadowolenie.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 07.07.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie z Facebooka: Pojęcia „rzeczywisty i wyobrażony świat” są określane wyłącznie przez samego człowieka. Wynika z tego że są subiektywne, a więc mogą być przedmiotem sporu.

Odpowiedź: Naturalnie. Nie możemy przecież powiedzieć, że to, co człowiek postrzega, istnieje obiektywnie. Jest to odczuwane w nim samym, a ponieważ człowiek ciągle się zmienia, jego postrzeganie jest subiektywne wobec niego.

Mówimy jednak o tym, jak istniejemy, w jakiej rzeczywistości, przestrzeni, czasie, ruchu, świecie i tak dalej. Dlatego Kabała mówi o tym, jak osiągnąć doskonały poziom naszego istnienia, na którym nie ma żadnych ograniczeń dla naszych dążeń, zamierzeń, rozwoju, myśli, pragnień ani napełnienia.

Człowiek nie jest tam ograniczony ani przez czas, ani przez przestrzeń, przez nic, co tylko potrafi sobie wyobrazić! Do tego prowadzi nas Kabała.

Myślę, że jest to lepsze niż świat w którym żyjemy dzisiaj. Zgadzacie się!

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Czy świadome czerpanie przyjemności z czytania Księgi Zohar i zadowolenie, którego przy tym doświadczam, są już obdarzaniem Stwórcy?

Odpowiedź: Nie, to na razie jest jeszcze otrzymywanie.

Pytanie: A jeśli dziękuję Stwórcy i rozumiem, że za wszystkim stoi On, czy to jest obdarzenie?

Odpowiedź: Tak, jeśli odczuwacie, że za tym wszystkim stoi Stwórca i dziękujecie Mu, to jest już obdarzanie Stwórcy.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, ZOHAR