Należy starać się wyobrazić sobie inną rzeczywistość, odwrotną do tej, którą odczuwamy, taką gdzie wszyscy są połączeni razem. W takiej formie rzeczywistość naprawdę istnieje: jako jeden, integralny świat i tylko mój egoizm odcina mnie od tej realności.

Wszyscy są połączeni i wszyscy są naprawieni, a wszystkie części natury działają jak jeden mechanizm, jeden doskonały system, w pełnym wzajemnym połączeniu. Tylko ja czuję się oderwany od innych i osądzam innych na podstawie własnych braków.

Jeśli potrafię prawidłowo wyobrazić sobie stan całego stworzenia, zobaczę, że Szechina, odkrycie Stwórcy, obleka się we wszystkie stworzenia, łączy wszystkich i działa w nich. Wszyscy są połączeni i naprawieni, tylko ja muszę naprawić siebie, aby zobaczyć wszystkich w prawdziwej postaci.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Ja istnieję wewnątrz swojego pragnienia, to znaczy w odczuciu i rozumie, umyśle i sercu. Wewnątrz nich żyję, odczuwając rzeczywistość, która nazywa się „tym światem”, a w nim znajdują się wszechświat, galaktyki, planety, gwiazdy, kula ziemska i ludzkość.

Ale poza tym powinienem wyobrazić sobie, granicę tego odczuwania, za którą zaczyna się inne postrzeganie: nie w odniesieniu do egoistycznej siły, gdy wszystko ciągnę do siebie, lecz w odniesieniu do siły obdarzania, kiedy odpycham od siebie.

Jest to odwrotny świat, w którym wszystko jest na odwrót: zamiast nienawiści – miłość; zamiast otrzymywania – obdarzanie; zamiast przyciągania – dawanie. Żyjemy w tym innym świecie nie po to, by było dobrze nam samym, ale żeby było dobrze innym i dlatego właśnie wykonujemy wszystkie działania.

To tak, jakbym wszedł w skafandrze w przestrzeń kosmiczną. To, co jest wewnątrz skafandra, to mój mały własny świat. Ale na zewnątrz istnieje zupełnie inny świat, nieznany mi. Nie wolno mi tam przebywać w mojej obecnej, egoistycznej formie w której teraz jestem.

Jeśli jednak przekształcę swoje uczucia i rozum zgodnie z warunkami tamtego świata, to będę mógł tam żyć. Na tym polega nasze zadanie: zmienić sposób używania swojego serca i rozumu z egoistycznego i skierować na dobro bliźniego. Tak neutralizuję swoje „ja” i nie będę potrzebował już więcej specjalnego skafandra, bo nie będzie potrzeby aby chronić się przed innymi.

Jeśli nie działam dla własnej korzyści, a tylko dla korzyści innych, nie muszę się od nich izolować. Nie mogą mi zaszkodzić, wręcz przeciwnie, będę mógł korzystać ze wszystkiego, co istnieje poza granicami tego skafandra, dla dobra wszystkich.

Trzeba starać się wyobrazić sobie różnicę między stanem „wewnątrz wiedzy”, czyli swoim obecnym egoistycznym rozumie i sercu i „ponad wiedzą”, w obdarzaniu. W ten sposób stopniowo zbliżamy się do granicy oddzielającej „wewnątrz wiedzy” i „ponad wiedzą”, czyli do przejścia z materialnego świata w duchowy.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Należy przenieść jak najwięcej naszych myśli i pragnień ponad granicę, by odnieść je do Stwórcy, przylgnąć do wyższej siły. Można to zrobić poprzez dziesiątkę, która służy jako połączeniowy kanał, który pomaga przylgnąć do Stwórcy.

Jeśli prawidłowo organizujemy dziesiątkę, to przez nią dostrzeżemy wyższą siłę, uchwycimy się jej i będziemy coraz bardziej dostrajać się do niej. To znaczy kierować jeszcze więcej pragnień, więcej myśli ku naszemu zjednoczeniu a tym samym zbliżać się do Stwórcy.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Skoro dusza jest właściwością obdarzania i miłości, to po co potrzebna jest wiedza o naturze systemu światów duchowych, jako warunek istnienia właściwości obdarzania?

Odpowiedź: Chodzi o to, że nasz świat zbudowany jest na otrzymywaniu i nienawiści, a duchowy świat jest całkowicie mu przeciwny, ponieważ zbudowany jest na właściwości obdarzania i miłości. Jeśli zmienimy w sobie właściwości nienawiści i otrzymywania na obdarzanie i miłość, to poczujemy zupełnie inne zjawiska, procesy. I wszystko to będzie nazywać się wyższym światem.

Komentarz: Ale jednak niektórzy ludzie mają pewne altruistyczne odruchy…

Odpowiedź: W imię czego? Dla własnego dobra. Zatem to nie jest dobro, ale zysk dla siebie. Jeśli nie byłoby to dla ciebie korzystne, wyrządzałbyś innym zło. Egoizm (zło) jest pierwotną naturą naszego świata, którą musimy w sobie zmienić. Świat to ja, i jeśli zmienię siebie, będę istnieć w innym wymiarze. A teraz wszystko, co odczuwam, jest we mnie, w moim egoizmie.

Pytanie: Gdzie znaleźć dobrą siłę, aby zrównoważyć zły początek?

Odpowiedź: Jeśli naprawdę chcesz ją zdobyć, należy studiować Kabałę. Wtedy stopniowo zacznie się tworzyć w tobie dobra siła i zobaczysz, że nagle nabywasz właściwości, których z definicji nie mogło w tobie być, a mimo to zaczynasz je otrzymywać.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Dusza i ciało, Praca duchowa

Pytanie: Kiedy przychodzą złe myśli, czy powinienem wyraźnie zrozumieć, że pochodzą od Stwórcy i wysiłkiem woli wznosić się ponad nie?

Odpowiedź: Nie tylko złe myśli, ale wszelkie myśli. Wszystko, co się dzieje z nami, wokół nas, między nami – wszystko pochodzi od Stwórcy. To jest właśnie wiara, kiedy możesz dzięki własnemu wysiłkowi, wznieść się ponad każdą myśl.

Pytanie: Czy zatem wiara to jednoznaczna wiedza, że wszystko pochodzi od Stwórcy?

Odpowiedź: Wiara to siła, która wiąże cię z grupą i ze Stwórcą.

Z lekcji według notatek Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Kiedy wiara zamienia się w zrozumienie?

Odpowiedź: Jeśli jest to wiara ponad wiedzę, to staje się ona naczyniem/kli dla zrozumienia. Ponieważ wiarą nazywa się światło Chasadim. Wiara ponad wiedzę – to właściwość obdarzania, która panuje nad pragnieniem otrzymywania przyjemności. Pragnienie otrzymywania przyjemności z intencją obdarzania staje się naczyniem/kli dla światła Chochma.

Wtedy światło Chochma, obleczone w światło Chasadim, panuje w pragnieniu otrzymywania przyjemności, a to jest zrozumienie. Napełnianie światła Chasadim światłem Chochma nazywane jest „całkowitą albo doskonałą wiarą” (emuna szlema).

Z lekcji według Księgi Zohar. Przedmowa

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, ZOHAR

Jeśli Stwórca stworzył pragnienie i chce je napełnić, to nie do końca zrozumiałe jest, czego jeszcze od nas się wymaga? Mógłby odkryć nasze pragnienie i je napełnić?

Ale rzecz w tym, że do stworzonego przez Niego pragnienia otrzymywania przyjemności, założonego w nas z natury, musimy dodać własne dążenie, głód, apetyt. Samo ogólne pragnienie napełnienia nie daje nam poczucia istnienia. Podobnie jak nie odczuwają swojego istnienia poziomy nieożywione, roślinne i zwierzęce, włącznie z człowiekiem prowadzącym nieświadomą, zwierzęcą egzystencję.

Ale dążenie odczuwania Stwórcy, czyli odkrycie w sobie właściwości obdarzania, jest naczyniem, odwrotną stroną światła, w którym ta właściwość się ujawnia. I wtedy to naczynie napełnia się światłem. Dlatego nie wierz, że możliwe jest „dokładać wysiłków i nie znaleźć”! Przecież wszystko znajduje się przed tobą – proszę bardzo, możesz wszystko odkryć, nic nie jest przed tobą ukryte!

Jedynie brak twojego własnego dążenia ukrywa przed tobą światło. Brakuje nam tylko naczynia – własnego pragnienia, odczucia głodu, żądzy, braku napełnienia, cierpienia. Ale to musi być cierpienie z powodu braku właśnie tej właściwości, zjawiska, które musi się odkryć. Czyli brakuje nam tylko jednego – dążenia do obdarzania!

Dlatego samo pragnienie, stworzone przez Stwórcę, nie wystarczy. Przecież jest to natura, ogólna właściwość. I nie wystarczy po prostu, rozwijać to pragnienie. Widzimy, że pragnienie rozwija się od nieożywionego poziomu i rodzi naturę roślinną i zwierzęcą – ale to nie daje im odczuć istoty życia, ponieważ każdy istnieje wewnątrz samego siebie.

Tak samo żyje ludzkość przez cały swój tysiącletni rozwój, bowiem jest to rozwój prostego pragnienia otrzymywania przyjemności, i nic więcej. W ten sposób nie wykracza się poza granicę własnej egzystencji, poza życie zwierzęce. Tylko tak podtrzymujemy w sobie życie, ale nie poznajemy jego źródła, przyczyny, celu – które znajdują się ponad prostym pragnieniem napełnienia.

Wszystko to zawiera się w Tym, kto daje nam pragnienie, kto je rodzi – w jego Stworzycielu. Dlatego w swoim zwierzęcym stanie, musimy znaleźć sposób, jak wyposażyć się w dążenie do Niego, naczynie do odkrycia Stwórcy – przyczyny życia, samego prawdziwego życia na poziomie człowieka i jego celu.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Przed nami odkrywają się teraz szczególne możliwości rozwoju duchowego. Odkrywają się drzwi, można nawet powiedzieć, że są prawie otwarte, pozostaje tylko, abyśmy wszyscy weszli do duchowego świata. Zaczynamy już stopniowo rozumieć, jak działa duchowy świat. Jeszcze nie przekroczyliśmy tego progu, ale znajdujemy się tuż przed otwartymi drzwiami do duchowości. Od początku epidemii nastąpił już znaczący przełom.

Należy skoncentrować uwagę na swoich myślach, intencjach, odczuciach, a nie na mechanicznych działaniach. Tym Kabała różni się od religii, mówiąc o intencji człowieka, którą powinien poprzez grupę otrzymać od wyższej siły i z nią pracować. Natomiast religia mówi jedynie o czynach fizycznych i słowach.

Każdy człowiek, pragnący poznać Stwórcę, ma możliwość by to uczynić bez względu na rasę, płeć, kolor skóry. Kabała jest przeznaczona dla wszystkich, różnica dotyczy tylko naszych pragnień, ponieważ pochodzimy z jednej duszy Adama Riszon. Początkowo był on jednym człowiekiem, a potem został podzielony na mężczyznę i kobietę.

Musimy powrócić do tego zjednoczenia w jednego człowieka, który w całości znajduje się w intencji obdarzania, dotyczącej wszystkich jego pragnień. Dlatego koniec naprawy jest taki sam dla wszystkich, zarówno dla mężczyzn, jak i dla kobiet. A ogólna naprawa polega na tym, żeby ​​wszystkie pragnienia na świecie, nieożywionej natury, roślin i zwierząt – otrzymały od nas ludzi intencję obdarzania. Wtedy cały świat wzniesie się na poziom obdarzania i jedności.

Dlatego wszystkie religie będą sprzeciwiać się metodzie zjednoczenia całej ludzkości, ponieważ każda z nich dąży do podziału ludzi i udowodnienia swojej racji. Każda religia uważa się za jedyną prawdziwą i lepszą od innych.

Natomiast nauka Kabały wywodzi się z integralnej natury i wyjaśnia, że wszyscy należymy do jednego systemu. Dlatego Baal HaSulam nauczał, że człowiek może pozostać w swojej religii, w swoim porządku rodzinnym, tradycjach, pod warunkiem że nie szkodzi to powszechnemu zjednoczeniu i jedności.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kabała i religia, Praca duchowa, Wspólna dusza "Adam"

Pytanie z Facebooka: Czym jest doskonałość?

Odpowiedź: Doskonałość to absolutna harmonia między stworzeniem a Stwórcą, gdy uzupełniają się wzajemnie w taki sposób, że nie pozostaje między nimi żadna niedoskonałość. Doskonałość to Stwórca. Ale nie On sam, ale to, jak możemy Go określić w naszych odczuciach.

Pytanie: Co to znaczy doskonały człowiek?

Odpowiedź: Doskonały człowiek to ten, który jest całkowicie podobny do Stwórcy. A Stwórca jest absolutną doskonałością natury. Ogólny stan całego wszechświata, który znajduje się w absolutnym połączeniu we wszystkich jego przejawach, to jest właśnie doskonałość. I w tej doskonałości poznawane jest źródło, zwane „Stwórcą”.

Pytanie: Czy to oznacza, że w naszym świecie nie ma doskonałości?

Odpowiedź: Oczywiście, że nie! W naszym świecie ogólnie wszystko jest przeciwieństwem doskonałości, ponieważ jedno działa kosztem drugiego. Nasz świat jest najniższym, najgorszym ze światów. Tylko ponad nim możliwe jest wzniesienie. Nie ma gorszego świata niż ten.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Stwórca

Pytanie: Kiedy w pełni zgadzam się ze Stwórcą, skąd wziąć żądanie wobec światła, które przywraca do Źródła? Przecież zgadzam się nawet z tym, że nie mam takiego żądania.

Odpowiedź: Absolutnie słusznie. To właśnie jest początek tego pragnienia, które musimy rozwinąć. Od tego należy zacząć jego rozwijanie. To znaczy, pragnę być związany z przyjaciółmi, ze Stwórcą, ze wszystkimi naszymi stanami. I to tak związany, aby odczuwać siebie oderwanego od wszystkich innych pragnień i celów. Wtedy możemy wznieść oczy ku Niemu i zażądać: „Wybaw!”.

Ponieważ to, co musimy osiągnąć, a więc nasze najważniejsze zadanie, nie polega na tym, abyśmy otrzymali coś tam, co leży gdzieś “na półce”, a uświadomili sobie, że wszystko znajduje się we władzy Stwórcy. Właściwość obdarzania, właściwość miłości, właściwość więzi, znajdują się w Jego władzy i jesteśmy zobowiązani prosić Go, aby nam w tym pomógł. Na tym właśnie polega odkrycie Stwórcy człowiekowi.

Z lekcji na temat „Chanuka“, 20.12.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie