Chanuka – oznacza „postój”, „chanu”, ten postój nie był stanem „ze”, który nazywany jest stanem doskonałości, czyli zwierciadłem, które świeci. Postój nastąpił we właściwości „ko”, czyli niedoskonałości, określanej zwierciadłem, które nie świeci. Oznacza to, że wojna ze złym początkiem jeszcze się nie zakończyła i należy osiągnąć prawdziwą doskonałość. (Rabasz, List 26)

Pytanie: Czy wznosząc się w naszym zjednoczeniu, sami wyznaczamy ten postój?

Odpowiedź: Tak. Wznosząc się po stopniach, zaczynamy stopniowo odczuwać, w czym możemy się połączyć a w czym jeszcze nie. W taki sposób osiągamy stan, w którym wszystkie naczynia obdarzania (kelim de-aszpaa) i naczynia otrzymywania (kelim de-kabbala) ostatecznie łączą się, aby znajdować się w jednym działaniu i napełnić się światłem Stwórcy.

Z lekcji na temat „Chanuka“, 20.12.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Święta i specjalne daty

Pytanie: Zaleca nam Pan prosić Stwórcę, aby naprawił i napełnił nas. Jaki prawidłowo prosić o napełnienie?

Odpowiedź: Twoje serce powinno pragnąć właściwości obdarzania i połączenia ze Stwórcą, a rozum musi uświadomić sobie ten stan i połączyć się z Nim, aby ten stan wniknął w twoje serce jak palące pragnienie: „Tylko tego pragnę”.

Pytanie: Ale uczymy się, że nie powinniśmy prosić dla siebie. Tutaj wydaje się mieszać egoizm. Jak prawidłowo to przetworzyć?

Odpowiedź: Prawidłowo przekształcić egoistyczne pragnienia można tylko wtedy, jeśli myślicie o tym ze stanu miłości.

Z lekcji na temat „Chanuka”, 20.12.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Jak człowiek widzi, że jego kelim obdarzania nie są jeszcze naprawione? W czym to się wyraża?

Odpowiedź: Wyraża się to w tym, że człowiek prosi Stwórcę o naprawę. Stwórca rozumie, że jest to Jego część naprawy całego stworzenia i dlatego ją naprawia. Wtedy człowiek wznosi się już na stopień wyżej. Tak to się odbywa.

Z lekcji na temat „Chanuka”, 20.12.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Czy cud jest możliwy, jeśli kroczymy wiarą ponad wiedzą?

Odpowiedź: Tego ja nie wiem.

Jeśli będziesz miał kli, i będzie w nim twoja energia, twoje światło, to całkiem możliwe, że na to światło zejdzie wyższe światło i je zapali.

A w jaki sposób możemy przyciągnąć wyższe światło, aby zapaliło w nas światło, tego się uczymy. Tego musimy szukać w sobie, ponieważ wyższe światło powinno być światłem obdarzania, światłem miłości, które nie oczekują reakcji, zwrotu. Wtedy zaczniemy rozumieć, jak to działa.

Z lekcji na temat „Chanuka”, 20.12.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Pytanie: Cud Chanuki jest cudem obdarzania. Jednak zatrzymanie się na duchowej drodze, bardziej przypomina decyzję, że chcemy otrzymywać. W którym momencie rozumiemy, że to właśnie dziesiątka zdecydowała, zatrzymać się i wybrać właściwy kierunek?

Odpowiedź: Kiedy jednoczymy się razem w naszym pragnieniu, to tworzymy bardzo silne kli. I tutaj pojawia się możliwość wyboru, manewru. Co to znaczy manewrować, mieć możliwość wyboru? W jaki sposób chcę otrzymywać, co chcę otrzymać i jak?

Musimy tylko zebrać się razem i spróbować określić dla siebie, dla każdego z nas, co jest najważniejsze w naszym ruchu naprzód. O co prosimy Stwórcę? W jaki sposób chcielibyśmy otrzymywać od Niego to, co pragniemy otrzymać? To jest właśnie nasz podstawowy wybór.

Myślę, że dzisiaj jesteśmy bliżej niż kiedykolwiek rozwiązania tego problemu – zjednoczyć się jak jedna całość, kobiety i mężczyźni ze wszystkich zakątków świata, i być zdolnymi przyjąć od wyższego światła tę Jego część, która nas napełni.

Z lekcji na temat „Chanuka“, 20.12.2025

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Święta i specjalne daty

Rozum nie zobowiązuje nas do pracy w imię obdarzania. Odkrywamy, że nie jesteśmy gotowi na to, by prosić o obdarzanie i połączenie. To dążenie trzeba dopiero rozwinąć w sobie, ponieważ początkowo jesteśmy tylko egoistami i pod tym względem niczym nie różnimy się od zwierząt.

Jeśli jednak chcemy odkryć w sobie punkt w sercu – cząstkę boskości z góry, zalążek obdarzania, musimy włożyć w to wiele wysiłków i wspierać się wzajemnie w grupie. Pielęgnujemy w sobie siłę obdarzania, jak w założonej w nas kropli nasienia, aż do pełni jej rozwoju, którą nazywa się „dusza”.

Stwórca nie odkrywa się tak, jakby był gdzieś daleko, a ja w końcu Go odnajduję. Muszę poczuć Stwórcę wewnątrz siebie, poczuć tę właściwość w sobie. Teraz chcę otrzymywać dla siebie, a potem będę chciał obdarzać, te właściwosci odkrywają się w człowieku.

„Blisko”, czy „daleko” od Stwórcy, oznacza, czy pragnę być jak On czy nie, czy chcę, by zarządzała mną właściwość obdarzania.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Podstawą wszystkich religii jest wiara, a nie wiedza. Wszystkie wyznania w pewnym stopniu ograniczają i zakazują zrozumienia praw Wszechświata. Dlaczego?

Odpowiedź: Ponieważ religie nie zajmują się poznawaniem wyższej siły, nie mają takiej możliwości. Istnieją w ciemności. Gdyby człowiek odkrył prawdziwą rzeczywistość, religii by nie było, zostałaby jedynie Kabała. Dlatego religie zainteresowane są ślepą wiarą. W ten sposób tłumią w ludziach pytania o sens życia. Religijny człowiek patrzy do przodu fanatycznie, bez żadnego skupienia i krytycznego spojrzenia.

Pytanie: Ale to z religii pochodzi pojęcie wiary.

Odpowiedź: Nie, to nazywa się religijna wiara, kiedy człowiek bezkrytycznie akceptuje wszystkie postanowienia nie odczuwając ich i nie rozumiejąc.

Pytanie: Czy to przynajmniej jest stopień człowieka, skoro trudno go pominąć i przejść do wiary ponad rozum?

Odpowiedź: To nie jest stopień, a iluzja, złudzenie i krok wstecz. Istnieją trzy parametry wiary: wiara poniżej wiedzy, na poziomie wiedzy i powyżej wiedzy. Wiara na poziomie wiedzy – wierzę w to, co widzę. Wiara poniżej wiedzy, kiedy nie potrzebuję żadnych dowodów. Po prostu przyjmuję to, co mi się mówi i tak postępuję, jak małe dziecko. To jest religia – mówią mi a ja wierzę, niczego nie sprawdzając.

Istnieje też wiara powyżej wiedzy – kiedy wznoszę się ponad swój egoizm i zaczynam rozumieć, co się dzieje. Tym zajmuje się nauka Kabały. Stąd wynika przeciwieństwo wiary poniżej wiedzy, czyli religii i wiary powyżej wiedzy, czyli Kabały.

W Kabale trzeba dążyć do poznania, a nie do samej wiary. Trzeba osiągnąć, dotknąć, powąchać, jak małe dziecko, które wkłada wszystko do buzi, ponieważ jest to najpewniejszy sposób poznania – my też powinniśmy wszystkiego spróbować.

Dlatego poznanie wyższego świata nazywane jest „taamim”, to znaczy „smaki”, co pochodzi od instynktu przenoszenia wszystkiego do ust, jako najbardziej wiarygodnego, prawdziwego, bliskiego nam odczucia. Przecież nie mogę wziąć czegoś słodkiego do ust i poczuć gorycz tylko dlatego, że ktoś twierdzi że jest gorzkie. Tak więc nie ma tutaj miejsca na wiarę bez odczuwania.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Kabała i religia

Mędrcy pytali: „Czym jest Chanuka? Nasi rabini wyjaśniali” itd. Chanuka – to litery chanu-ko, ponieważ 25 dnia miesiąca kislew mieli przerwę od wojny. Dlatego że przerwa (odpoczynek) następuje dokładnie w środku pracy. Trzeba odpocząć pośrodku, aby zebrać siły do dalszej pracy. (RABASZ. List 53)

Pytanie: Co dla nas oznacza odpoczynek, aby zebrać siły? Na czym powinniśmy się skupić?

Odpowiedź: Musicie skupić się na wzajemnym połączeniu tak, aby prowadziło nas to do następnego stopnia, kiedy będziecie pracować na wspólnych pragnieniach. Postój na drodze duchowej – to odpoczynek przed atakiem. Mam wielką nadzieję, że przynajmniej częściowo wam się to uda.

Pytanie: Co to znaczy, pracować na wspólnym pragnieniu?

Odpowiedź: Mieć nadzieję na sukces we wspólnym dążeniu do zjednoczenia ze sobą, a następnie ze Stwórcą. Po to, należy otworzyć serce wobec przyjaciół w dziesiątce, połączyć wasze serca i skierować to zjednoczone serce ku zbliżeniu się do Stwórcy.

Z lekcji według listu Rabasza

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Święta i specjalne daty

Pytanie: Święto Chanuki symbolizuje cud. Jednak dzisiaj tę samą siłę należy wykorzystać do naprawy, co wydaje się bardzo racjonalnym procesem. Czy to również wydarzy się jako cud?

Odpowiedź: Cud polega na tym, że wewnątrz naszego połączenia odkrywa się wyższa siła. Nie jednoczymy się ze sobą przypadkowo. W naszym zjednoczeniu odkrywamy szczególne ciepło, jedną wspólną formę, która nazywa się istnieniem jako „jeden człowiek z jednym sercem”.

I wtedy w sercu, złożonym ze wszystkich serc, odkrywa się siła zdolna wznieść nas na wyższy stopień. Z jednej strony jest to w pełni racjonalny proces. Ponieważ, łącząc się, wprowadzamy w siebie harmonię, większą zgodność z naturą. Ale z drugiej strony, po naszym zjednoczeniu, między nami odkrywa się nagle dodatkowa siła, która nie istnieje w naszym świecie, jest skutkiem naszego połączenia.

Ta siła odkrywa w nas nowe zmysły odczuwania i umożliwia to, co w naszym świecie było niemożliwe – prawdziwe połączenie. Do takiego stopnia, że zaczynam odczuwać, że cały świat jest częścią mojego ciała. Obcy ludzie stają się dla mnie najbliżsi, po prostu jak część mnie samego. I to jest prawdziwy cud.

Ale każdy może powtórzyć ten cud, jak naukowy eksperyment na samym sobie, i osiągnąć ten sam rezultat. Oznacza to, że odkrywamy ten cud w praktyce, jednak jest to bardziej jak znalezienie: „włożył wysiłek i znalazł”. To właśnie znaczy znaleźć „dzbanuszek z oliwą dla świętego świecznika”.

Z programu „Tygodniowe rozdziały Tory”

Kategorie: Izrael i narody świata, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jaki wewnętrzny sens zawiera zapalanie świec chanukowych? Jak wytłumaczyć to dzieciom?

Odpowiedź: Dążymy do obdarzania i miłości do bliźniego, które mają stać się dla nas światłem, napełniającym nas przyjemnością. Jeśli zjednoczymy się jak jeden człowiek z jednym sercem, zaczniemy odczuwać duchowy świat, Stwórcę i wieczne życie – to nazywa się płonącą świecą Chanuki.

Chanuka nie jest jeszcze końcem naprawy, a jedynie postojem w drodze. Osiągamy właściwość Biny, obdarzanie dla obdarzania, wychodzimy ze swojego egoizmu – wznosimy się z Malchut do Biny. Na razie nie mogę jeszcze z Biny zejść ponownie do Malchut i używać pragnienia otrzymywania, a jedynie wznieść się ponad wiedzę – to nazywa się Chanuką. Dlatego nie należy używać tego światła, można tylko na nie patrzeć.

Gdy później osiągamy święto Purim, wtedy bierzemy to światło i wykorzystujemy je w naszym pragnieniu, pragnieniu otrzymywania przyjemności, aby „ciemność zajaśniała jak światło”. Wtedy wszystkie siły Biny schodzą do Malchut i ona sama zaczyna świecić, jest to już koniec naprawy.

Chanuka („chanu-ko” – „zatrzymali się tutaj”) – to na razie postój, odpoczynek pośrodku drogi. Jak pokolenie wędrujące po pustyni które wyjaśnia, jak wznieść się ponad własne ego.

Z lekcji według listu Rabasza

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Święta i specjalne daty