Pytanie: Co cechuje cierpliwość, która jest niezbędna w naszej pracy?

Odpowiedź: Mieć cierpliwość oznacza uporczywie dążyć do osiągnięcia celu. Jak jest napisane: „Cokolwiek się zdarzy, tylko nie uciekaj z drogi!”

Opowiada się, że rabin Akiva był jedynym, który przeżył rozbicie statku i nie utonął na wzburzonym morzu. Trzymał się mocno deski i schylał głowę przed każdą nadchodzącą falą – i w taki sposób dotarł do brzegu.

Podobnie my powinniśmy postępować: obojętnie co by się wydarzyło, ja dalej kontynuuję moją drogę. Mogę cierpieć, martwić się, możliwe że nie jestem w stanie niczego zrobić, jednakże biorę dalej udział w lekcjach, słucham, uczestniczę w pracy. W tej chwili po prostu brak mi inspiracji, ponieważ istnieją różne sytuacje, ale robię wszystko co jestem w stanie. Najważniejsza jest gotowość dostosowania się – jest to bardzo ważna właściwość.

Z lekcji do listu Rabasza, 08.08.2012

Kategorie: Duchowość, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pytania&Odpowiedzi, Rozwój

Pytanie: Jak naprawdę możemy zwrócić się do Stwórcy zamiast czynić sobie bożków?

Odpowiedź: Człowiek zamiast Stwórcy czyni sobie bożki, ponieważ jest to dla niego łatwiejsze. Egoizm nieustannie próbuje narzucać cele, środki, wartości, z którymi jemu wydaje się być znacznie łatwiej. Szuka on pewnego zadowolenia dla jego dumy, szybkiego napełnienia, kompensacji, wynagrodzenia.

Nasze ego podświadomie unika cierpienia, niewidocznego dla człowieka, który nie jest w stanie „uchwycić go za ogon”. A jeśli człowiek już w tym utknął, to wtedy nie jest w stanie wyciągnąć właściwych wniosków.

To jest problem. I tylko jeśli osoba dostanie prawidłowe definicje od środowiska, od przyjaciół i z książek, jak również przestrzega rad nauczyciela, możliwe jest, że będzie w stanie uciec od „złego oka”. Jest napisane, że śmierć występuje w większości przypadków ze względu na „złe oko|” – to znaczy jeśli człowiek nie postrzega duchowości dobrym, ale złym egoistycznym spojrzeniem i odwraca ją dla własnej korzyści, to znaczy, że nie jest w stanie uwolnić się od własnej korzyści i tym się zatraca.

Jak można uciec od złego oka, które zabija człowieka? Próbując postrzegać świat innymi, czyimiś oczami, to znaczy oczami przyjaciół. Wtedy będziemy postrzegać świat obiektywnie, niezależnie od swojego ego.

Z lekcji do artykułu Rabasza, 08.08.2012

Kategorie: Cierpienie, Duchowość, Egoizm, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pytania&Odpowiedzi, Rozwój, Środowisko

Pytanie: Co pomoże mi podczas czytania Zoharu rozpoznać punkt w sercu moich przyjaciół?

Odpowiedź: Twoja prośba! Zohar funkcjonuje jak energia elektryczna w gniazdku na ścianie: jeśli zechcesz, możesz podłączyć ciepło do serca, albo to serce ostudzić. Zohar to źródło energii – proste Światło. Wybierz sam, jak go używać.

Z lekcji do Księgi Zohar, 07.08.2012

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, ZOHAR

Pytanie: Nadal istnieję ja, istnieje świat zewnętrzny, istnieją bliźni lub przyjaciele. Jednakże pojęcie „bliźni” mimo wszystko odczuwam ciągle jak coś obce. Jaką radę może Pan nam dać, aby przezwyciężyć to rozdarcie?

Odpowiedź: Stwórca podzielił całą rzeczywistość na pół i dał możliwość, abym zorganizował sobie środowisko. Jeżeli On doprowadził mnie do grupy, to nie oznacza, że już jestem w porządku.

Ponieważ dopiero po tym, jak zostałem doprowadzony do grupy, powinienem zorganizować sobie grupę, zorganizować sobie środowisko. Znajduję się obok tych, dla mnie zewnętrznych ludzi, i zaczynam ustalać stosunki pomiędzy mną a nimi w taki sposób, aby oni zaczęli oddziałowywać na mnie.

Ja znajduję się pod ich wpływem i najważniejsze jest dla mnie, aby oni na mnie wpłynęli. Ja sam powinienem używać wszelkich sposobów (chwytów), aby być ciągle pod ich wpływem. Aby oni rozwinęli mój wzrok. Zamiast tego, żebym ciągle patrzył, co jest w moim żołądku, starał się zobaczyć, co jest w nich.

Jeżeli środowisko nie będzie zmuszało mnie postrzegać świat właśnie w taki sposób, to nie będę w stanie osiągnąć duchowości. Więc moja praca w środowisku, jest pracą bezustanną, i wtedy kiedy będę troszczył się tylko o to. O nic innego nie warto się troszczyć: ani o naukę, ani o cokolwiek innego. Nic ci nie pomoże. Pomoże tylko zorganizowanie środowiska w prawidłowy sposób, abyś ciągle znajdował się pod ich wpływem.

To jest to, o czym pisze Baal HaSulam w artykule „Wolny wybór”. To jest twój jedyny wolny wybór i po prostu nie ma o czym więcej myśleć, ponieważ wszystko pozostałe to nie jesteś ty.

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Środowisko, Wolna wola

Pytanie: Ostatni warsztat był trudniejszy niż wszystkie poprzednie, bo zamiast zadać krótkie pytanie, przeczytał pan cały fragment z artykułu, a potem zaproponował, aby to omówić. Lecz nie było jasne, o czym dokładnie mamy rozmawiać?

Odpowiedź: Zrobiłem to celowo, aby zmusić was do tego, byście mówili od serca, z głębi odczucia. Jeśli śledzicie to co czytam na poziomie emocjonalnym, to wtedy nie musicie zapamiętywać pytania i zastanawiać się nad tym. Czujecie to po prostu i odpowiadacie na nie w kilku słowach. To wystarczy!

Właśnie to chciałem osiągnąć, aby zmusić was by wczuć się w tekst tak, abyśmy wszyscy wspólnie odczuli, co jest za tym ukryte. W rzeczywistości, jeśli będę starać się podążać za uczuciami, które wywołują moje słowa, a nie szukać odpowiedzi w rozumie, to wówczas będzie to funkcjonować.

Chcę, żebyście nie oceniali tego przez umysł, ale żebyście zaczęli łączyć się ze sobą poprzez swoje przeżycia tego, co usłyszeliście. W każdym fragmencie był zawarty jakiś zmysłowy rozwój, a wy powinniście tylko znaleźć razem wasze wspólne wrażenie, które mieliście od niego. Budowa wspólnego naczynia oznacza właśnie, osiągnięcie wspólnego wrażenia.

Grupa jest ogólnym uczuciem w pojedynczych, odizolowanych naczyniach – pragnieniach, które jednoczą się ze sobą, aby razem dojść do wspólnego wrażenia. Jeśli są one gotowe do tego jednego wspólnego wrażenia, wówczas objawia się między nimi ten „Jedyny”.

Z lekcji „Nauka dziesięciu Sfirot”, 30.07.2012

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Praktyka połączenia, Warsztaty

Najsilniejszym ze związków, jakie istnieją w życiu każdego z nas, są związki rodzinne, pomiędzy mężem a żoną.  Ale nieważne jak bardzo byśmy się starali –  nie da rady dać cudownej recepty ani  błyskawicznie doradzić co zastosować, aby ułożyć rodzinne relacje.

W przeszłości było to możliwe, ale w dzisiejszych czasach już nie ma to zastosowania. Dzisiaj trzeba, aby przede wszystkim samemu naprawiać swoje własne nastawienie do życia, do siebie samego, do ludzi dookoła, do relacji w świecie, w którym się żyje. Tylko po ukończeniu kursu integralnej edukacji, po rozwinięciu w sobie nowej świadomości i nowego postrzegania świata, nowonarodzonemu w nas człowiekowi będzie łatwo budować nowy system dobrych relacji. W ten sposób zmienimy swoje życie w szczęście i pozbędziemy się wszystkich problemów, przez które jesteśmy dziś przytłoczeni.

Należy zbudować system kształcenia, który uformuje osobę. A wówczas, w granicach w jakich ta osoba się zmieni, zacznie budować poprawne i naprawione relacje z innymi, włączając w to relacje małżeńskie. Z tego powodu to zagadnienie nie dotyczy tylko par małżeńskich, lecz także singli. Oni także czują. że nigdzie nie należą, że nie pasują w ramy układów rodzinnych.

Przede wszystkim należy zrozumieć, że rozwód nie rozwiązuje żadnego z problemów  i  że warto nam budować zupełnie nowe relacje. Nie ma  możliwości kontynuować na dotychczasowych zasadach i mieć nadzieję, że wszystko się ułoży całkiem inaczej w nowej rodzinie. Możecie być pewni, że pojawią się te same problemy.

Dokładnie z tego powodu ludzie dziś nie chcą wchodzić w związki małżeńskie, ponieważ już z góry zakładają, że próba nowego związku znowu się nie powiedzie. Wygląda na to, że jest to powszechne  zjawisko. Dlaczego ktoś miałby rezygnować z siebie samego w imię problemów, które z góry zakłada, że się pojawią? Widzimy, jak wiele problemów może spowodować nieudane małżeństwo, kończące się rozwodem, i jak wiele zrujnowanych więzi międzyludzkich z osobami, które były nam bliskie, kosztuje w kategoriach pieniędzy, zdrowia, czasu i nerwów.

Więc ludzie w góry powstrzymują się od budowania rodzin. Ta tendencja jest widoczna wszędzie. We wszystkich krajach obraz jest podobny. Więc zanim nie zbuduje się samemu na nową osobę, nie można mówić o budowaniu systemu relacji dla par.

Kiedyś możliwe było naprawić je poprzez rozmowy z psychologami, stosując odpowiednie afirmacje. Ludzkie ego nie było jeszcze tak wielkie jak jest dzisiaj, gdy nie zgadza się na żadne kompromisy. I nie można za to winić ludzi, oni po prostu nie są w stanie się pogodzić.

Nasz rozwój dotarł do takiego punktu, w którym ludzie chcą pozostawać dziećmi przez całe swoje życie albo być zupełnie wolnymi i mieć przyzwolenie na robienie co im się podoba. Nie chcą poświęcać ani ograniczać siebie dla niczego. Oczekuje się, że żona będzie jak matka i będzie wybaczać wszystko, i niczego nie będzie wymagała, lecz otaczała oceanem miłości bez względu na to, jak będziemy się zachowywać.

Zazwyczaj takie relacje są typowe dla mężczyzn. Jednakże, także kobiety zmieniły swoje podejście do małżeństwa i nawet gdy pojawiają się dzieci, one  nie obawiają się zmieniać mężczyzn lub stać się i pozostawać singlami.

Jest to ciekawy fenomen, ze dziś kobiety z dziećmi są w stanie szybciej i łatwiej zbudować nową rodzinę niż kobiety bezdzietne. Mężczyźni nie postrzegają już cudzych dzieci jako przeszkody do zawarcia małżeństwa. Zadziwiające, że nie spieszą się i nie są zainteresowani posiadaniem własnych dzieci, lecz są gotowi poślubić kobietę z dzieckiem. Nie widzą z tego powodu żadnych przeszkód. To zjawisko jest bardzo wyraźnie widoczne w naszych czasach.

W poprzednich latach przeciwnie, dla kobiety z dzieckiem, rozwódki, było bardzo trudno, aby ponownie wyjść za mąż. Bardzo rzadko się zdarzało, aby ktoś się zgadzał wziąć kobietę z dzieckiem. Każdy chciał mieć swoje własne dzieci. To oznacza, że pojawiła się pewna liczba zjawisk , charakterystycznych dla naszych czasów, które musimy brać pod uwagę.

Z rozmów na temat wychowania integralnego 18.07.2012

Kategorie: Integralne wychowanie, Kobieta, Kryzys, globalizacja, Ogólne, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Rodzina, Środowisko, Świat

Pytanie: Czym tak właściwie jest moja wolna wola, jeżeli nad wszystkim dominuje los lub wola Boża?

Odpowiedź: Na poziomie naszego świata człowiek śmiało może być nawet fatalistą, bo nie wykonuje on ani jednego wolnego działania, ani w swoich pragnieniach, ani w myślach, czy działaniach fizycznych.

Wolna wola jest nam dana tylko w jednym: w dążeniu do otrzymania od określonego środowiska (grupy) nienaturalnego dla nas pragnienia -właściwości obdarzenia i miłości do całego świata. Właśnie to szczególne pragnienie jest pragnieniem ludzkim – nazywanym człowiek, podczas gdy wszystkie pozostałe nasze pragnienia są określane jako pragnienia zwierzęce.

Kategorie: Duchowość, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa w grupie, Pragnienie, Pytania&Odpowiedzi, Rozwój, Środowisko, Wolna wola

Pytanie: W jaki sposób możemy na nadchodzącym kongresie nie tracić odczucia warsztatów w przerwach, podczas posiłków, itd.?

Odpowiedź: Musimy stworzyć takie warunki zewnętrzne, które stale będą utrzymywać ludzi w tym stanie. Człowiek przychodzi rano na kongres i wieczorem idzie do domu. W tym czasie przechodzi przez wiele stanów duchowych i wieczorem wychodzi z kongresu jako całkiem inna osoba niż przyszła rano. Idzie do łóżka i całkowicie wyłącza się.

To samo dzieje się w następny dzień i w kolejny, to znaczy, że są to trzy dni bardzo poważnej pracy. Musimy zrobić wszystko, żeby cały kongres przebiegał w takim tempie i w takiej kolejności, aby człowiek stale czynił postępy. Nawet przerwy i posiłki muszą mieć na niego taki wpływ by zmusić go do posuwania się naprzód.

Kongres jest bardzo poważnym wydarzeniem. Nie powinno być alkoholu, jest on absolutnie zabroniony. Musimy wznieść się na stopień, na którym nie będzie takiej potrzeby. Wystarczy nam adrenalina z warsztatów.

Będziemy czuli, że jesteśmy podłączeni do jednej sieci, że znajdujemy się w „tej samej skórze” – Stwórca będzie nas otaczać.

Pytanie: Jak możemy postrzegać świat jako jedno stworzenie? Jak możemy zobaczyć ponad rozbiciem jedność?

Odpowiedź: Nie powinno się to objawić w rozumie, poprzez analizę, lecz przede wszystkim na poziomie emocjonalnym. Wewnętrzne powiązania świata odkryją się i będziecie mogli zobaczyć to w swoim wnętrzu.

Pytanie: Jak możemy odczuć ogólną potrzebę, hissaron?

Odpowiedź: Powstanie to z ogólnego włączenia się jeden w drugiego. Ponieważ wszystkie nasze lewe strony, tzn. wszelkiego rodzaju egoistyczne doznania wynikają z wzajemnej integracji.

Pytanie: Jakie kli / naczynie chciałby pan zobaczyć przed sobą?

Odpowiedź: Musi być gotowe, by zrobić wszystko dla połączenia – nic więcej! W ten sposób dojdziemy do zgodności, równowagi z wyższym Światłem, ujawni się ono w nas – i to wszystko. Realizacja tego w rzeczywistości nie jest łatwa, ale jej zasada jest bardzo prosta: istnieje siła, która będzie w tobie pracować, jeśli dasz jej taką możliwość.

Z wirtualnej lekcji, 29.07.2012

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Praktyka połączenia, Warsztaty

Pytanie: Dlaczego pomimo podstawowej zasady kabały „Jeśli chcesz zmienić świat, zacznij zmieniać siebie”, próbuje się zmieniać świat i jak można tego uniknąć?

Odpowiedź: Jeśli połączysz się ze światem, zdasz sobie sprawę, że w rzeczywistości jest to jeden i ten sam system i dlatego nie ma tu nic, co należałoby zmienić. Tylko twoja postawa w stosunku do świata zmienia wszystko. Wyższe Światło, wyższa energia zacznie przepływać przez Ciebie do wszystkiego innego i zobaczysz, jak wszystko się zmienia.

Jestem przekonany, że po udanym kongresie będziemy widzieć, jak cały kraj i wszystko co w nim istnieje, przeżyje nagle pewne uduchowione przebudzenie i wiele problemów po prostu zniknie z postrzegania ludzi. Zamiast tego doświadczą oni wsparcia wyższej energii i wszystko będzie układać się dużo prościej i lepiej, szczególnie dla ludzi, którzy razem z nami będą uczestniczyć w kongresie.

Powinno to być wyraźnie widoczne. Wszystkie problemy, które istniały w przeszłości będą wydawać się znacznie prostsze, mniejsze i mniej ważne.

Z  wirtualnej lekcji, 29.07.2012

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Praktyka połączenia, Pytania&Odpowiedzi, Świat

Pytanie: Czy mąż i żona powinni mieszkać podczas kongresu osobno?

Odpowiedź: Myślę, że powinni mieszkać oddzielnie, aby moc wyłączyć się całkowicie z wszelkich ziemskich relacji. Powinniśmy odłączyć się od wszystkiego i znajdować się tylko w tym duchowym działaniu! Dlatego kobiety i mężczyźni powinni gromadzić się w oddzielnych pomieszczeniach, tak jak jest to przyjęte w wojsku, akademikach i w innych podobnych miejscach.

Pytanie: A co ze zwierzęcymi pragnieniami?

Odpowiedź: Nie będzie zwierzęcych pragnień, ponieważ będą one zneutralizowane przez tą ogromną silę, która będzie panować nad wszystkimi. Zostaniecie wyłączeni z wszelkich ziemskich pragnień.

Jeśli będzie to udany kongres, wówczas nie będziecie potrzebować nic więcej, poza uczuciem zjednoczenia. Od wszystkiego innego będzie Was odpychać. Będziecie odrzucać wszystko, co mogłoby Was rozpraszać. Jeżeli kongres będzie poważny i mocny, to dokładnie to się wydarzy.

Z wirtualnej lekcji, 29.07.2012

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Mężczyzna i kobieta, Połączenie, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pragnienie, Praktyka połączenia, Pytania&Odpowiedzi