1. Osiągnięcie wiecznego życia – rozwój właściwości obdarzania – nowego organu odczuwania, istnienie w nim również po śmierci fizycznego ciała.

2. Odczucie wolności wyboru – osiągnięcie lub odnalezienie punktu, który pozwala zmienić bieg życia. Jednocześnie, w pozostałych przypadkach – wyraźne odczucie, że nie ma sensu czegokolwiek robić, ponieważ nie ma możliwości, niczego zmienić.

3. Relacje – poprawa relacji rodzinnych poprzez wspólne zajęcia i cele. Razem poznają naturę człowieka, a nieporozumienia przyjmują jako możliwość naprawy.

4. Wychowanie dzieci – rodzice, którzy uczą swoje dzieci Kabały, dają im najlepsze, co można dać dziecku. Głębokie zrozumienie natury ludzkiej, właściwe zachowanie wobec otoczenia i równowagi z naturą. Wszystko to sprawia, że życie dziecka staje się znacznie lżejsze i komfortowe. Rodzice i dzieci, którzy wspólnie studiują Kabałę, stają się prawdziwymi przyjaciółmi, mając wspólne zainteresowania. To rzadkie zjawisko w dzisiejszych czasach, kiedy więzi między dziećmi i rodzicami praktycznie nie istnieją.

5. Kabała pomaga człowiekowi radzić sobie z codziennymi trudnościami – człowiek poznaje ich korzeń, potrafi się od nich uwolnić. Zna porządek działań, które pozwalają mu poradzić sobie z problemami.

6. Człowiek, studiujący Kabałę nie cierpi na depresję, ponieważ zawsze ma przed sobą wzniosły cel, do którego dąży.

7. Człowiek, studiujący Kabałę nie cierpi z powodu różnych rodzajów leków, ponieważ uwalnia się od troski o siebie. Nie boi się śmierci, ponieważ rozumie, że jest to jedynie śmierć fizycznego ciała. Jego lęk i troska dotyczą tylko tego, aby wznieść się do właściwości obdarzania innych.

8. Nie wierzy w „ukryte siły” – wpływ gwiazd i astrologii, złe spojrzenie, przeznaczenie, różnego rodzaju talizmany i przesądy, znajduje się ponad tym wszystkim, co czyni jego życie bardziej zrozumiałym i wolnym.

9. Człowiek staje się bardziej realistyczny – rozumie, że natura ma swoje niezmienne prawa. Cudów w naturze nie ma. Istnieje tylko niewiedza człowieka o tych prawach. Dlatego, gdy prawa są znane, życie staje się prostsze.

10. Zmiana postrzegania rzeczywistości – człowiek rozumie, że tylko poprzez zmianę swojego stosunku do rzeczywistości może coś zmienić, a nie poprzez zmiany zewnętrzne.

11. Na bardziej zaawansowanych etapach studiowania Kabały, człowiek osiąga stan równowagi z naturą i przestaje odczuwać jakiekolwiek problemy, choroby itp. Jeśli jednak nadal je odczuwa z powodu związku z innymi, jeszcze nie naprawionymi ludźmi, odczuwa je inaczej, ponieważ zna ich sens, znaczenie i przyczynę.

12. Głębokie zrozumienie natury ludzkiej – jego właściwości, pragnień, myśli i intencji. Pomaga to we wzajemnych relacjach w społeczeństwie – z samym sobą, w rodzinie, z bliskimi, w pracy, ze światem. Człowiek rozumie, dlaczego ludzie zachowują się tak, a nie inaczej.

13. Nieskończona przyjemność – to duchowy patent. Mamy wiele potrzeb, człowiek nieustannie szuka ich zaspokojenia. Kiedy przyjemność wchodzi w pragnienie, i zaspokaja określoną potrzebę, trwa to zaledwie kilka sekund, po czym pragnienie gaśnie. Człowiek studiujący Kabałę wie, jak korzystać z potrzeby i pragnienia tak, aby przyjemność go nie wygaszała.

14. Człowiek studiujący Kabałę znajduje się w nieustannym dążeniu do Celu, do odkrywania praw natury, do rozwiązywania wszelkich wątpliwości, co nadaje jego życiu smak. Jest podobny do dziecka odkrywającego dla siebie świat.

15. Człowiek studiuje Kabałę w grupie. Ma wielu przyjaciół i towarzyszy, którzy go wspierają, z którymi ma szczególne relacje. Od nich otrzymuje pewność, poczucie tego, że ma przyjaciół na całym świecie, którzy pomogą mu w każdym stanie tylko dlatego, że mają wspólny cel.

16. Człowiek studiujący Kabałę, ceni w otaczających tylko jedno – stopień ich dążenia do Celu. I w tym wszyscy mogą być równi. Pozostałe właściwości człowieka w ogóle nie są oceniane, ponieważ są mu dane przez naturę, i w tym nie możemy być równi. Nie ocenia się ani statusu, ani ilości pieniędzy, ponieważ nie odnosi się to do osiągnięć samego człowieka, są to dane, które są niezależne od jego wysiłków.

17. Uwolnić się od troski o siebie – to samo w sobie wielkie osiągnięcie, ponieważ właśnie troska o siebie prowadzi nas do braku równowagi z naturą. Jest to przyczyna wszystkich problemów w życiu człowieka. Troska o siebie tylko w zakresie niezbędnym dla istnienia. To co niezbędne, człowiek określana dla siebie sam.

18. Studiowanie Kabały pomaga zrozumieć głębiej, zarówno nauki przyrodnicze, jak i historyczne procesy, a także pomaga rozwijać zdolności twórcze człowieka.

Opracował: M. Sanilewicz

Kategorie: KABAŁA

Pytanie: Kiedy wspólnie spotykamy się, powinniśmy być poważni, w prawidłowej intencji. Ale jeśli przyjaciele zachowują się niepoważnie, żartują i śmieją się, jakie powinno być nasze działanie?

Odpowiedź: Nie, nie powinniśmy siedzieć i płakać. Musimy myśleć o celu, dla którego zebraliśmy się i o tym jak możemy się zjednoczyć, ponieważ cel można osiągnąć tylko poprzez zjednoczenie. Jeśli przy tym radujemy się, to też dobrze.

Być może powagę mamy wewnątrz. Najważniejsza jest wewnętrzna praca każdego, każdy musi odpowiedzieć sobie po co tu jest, w imię czego jednoczy się z przyjaciółmi. Nawet lepiej, jeśli jesteśmy wewnątrz bardzo poważni, a radośni na zewnątrz.

Pytanie: Jak odróżnić, czy ta radość odwraca uwagę, czy jest prawdziwą radością?

Odpowiedź: O to każdy powinien zapytać sam siebie. Rabasz napisał, że przyjaciele powinni być radośni na zewnątrz, ale bardzo poważni, rozpaleni w środku.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Ostatni rozdział Tory nazywa się „We zot a-bracha“ („I to jest błogosławieństwo“). Co to znaczy?

Odpowiedź: Błogosławieństwem jest wyższe światło. Ale nie zwykłe światło, a światło, które naprawia człowieka i ludzkość, tworzy z niego jedną jedyną formę, i ta forma znajduje się w podobieństwie, w połączeniu ze Stwórcą. Jest podobna do Stwórcy, jak naczynie i jego napełnienie.

Światło, które naprawia nas i czyni nas podobnymi do Stwórcy, nazywa się Tora. Pozostaje nam tylko nauczyć się, jak otrzymywać Torę, właściwie przyciągać ją do siebie, aby całkowicie nas uformowała i skleiła nas. Błogosławieństwo – jest najwyższym stanem, który człowiek może osiągnąć, gdy całkowicie „obleka się” w Stwórcę. Dlatego, że jest jak naczynie, które przyjmuje w siebie wyższe światło.

Z programu TV „Tajemnice wiecznej Księgi”

Kategorie: Praca duchowa, Tora

Pytanie: Jeśli rozstrzyganie wojen jest główną pracą, do czego powinniśmy dążyć: do pokoju czy wojen?

Odpowiedź: Oczywiście, powinniśmy dążyć do pokoju i nigdy nie pragnąć wojny. Należy radować się z tego, że jestem pod władzą Stwórcy, Jego zarządzania światem, z odczucia, że On jest Dobry i czyni dobro wobec mnie, że należę do Niego, jestem włączony w Jego zarządzanie.

To są rzeczy, od których nie powinniśmy uciekać. Powinniśmy się w tym umacniać, dlatego że w takich stanach jesteśmy bliżej Stwórcy, jeśli przyjmujemy te rzeczy dla obdarzania, a nie dla własnej przyjemności.

Wielkim przykazaniem jest przebywać w radości, ale nie z oddalenia od Stwórcy, lecz ze zjednoczenia z Nim. To jest prawdziwa radość – radość przykazania. Jeśli jednak jest ci po prostu tak dobrze, to jest to pomyślność grzeszników, jak powiedziano: „grzesznikowi jest dobrze”.

Dlatego, jeśli zasłużyłeś na jakiś stan, w którym czujesz, że istnieje pewna wzajemna więź, zgodnie z podobieństwem właściwości, a nie dlatego, że jest ci dobrze, według odczuć materialnych, chociaż zwierzęca radość, również nie jest zabroniona i nie jest przewinieniem. Lecz jeśli zgodnie z intencją masz podobieństwo i utrzymujesz intencję, i na miarę tego odczuwasz radość, nie powinieneś uciekać od tego i szukać wojny.

Lecz w tej chwili, gdy to osiągniesz, przyjdzie do ciebie stan wojny, ponieważ Stwórca chce zwiększyć więź między wami. A jest to możliwe tylko poprzez odkrycie dodatkowych kelim, które wymagają naprawy. Ale co oznacza “Stwórca chce”? Oznacza to, że natychmiast odkrywają się nowe reszimot, i wychodzisz na nowy stopień z celem jego osiągnięcia.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 26.04.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Kabalista za każdym razem powinien dokonywać obliczeń, i te obliczenia są ponad jego odczuciami. Dlatego głowa parcufa znajduje się ponad jego ciałem.

Przede wszystkim dokonuje obliczenia, z przyciągnięciem ekranu, odrzucając swoje odczucia, a decydując wyłącznie na korzyść podobieństwa, solidarności z wyższą siłą, po to, aby być podobnym do Wyższego.

W takim stopniu, w jakim stanie jest to zrobić, zaczyna wykonywać to działanie.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 27.04.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

„Przez całe moje życie dorastałem wśród mędrców i nie znalazłem nic lepszego, od milczenia”. (Traktat Awot 1:17)

Pytanie: Dlaczego jest taka wysoka wielkość w milczeniu – „nie znalazłem nic lepszego”?

Odpowiedź: Dlatego że człowiek w zasadzie powinien rozmawiać sam ze sobą. A kiedy rozmawia ze sobą, przez to zaczyna przestawiać się na Stwórcę.

Pytanie: Modlitwy są napisane jednak słowami, odmawiane są trzy razy dziennie, kiedy trzeba. Jest czas na odmawianie modlitw. Dlaczego?

Odpowiedź: To jest dla tych ludzi, którzy nie umieją milczeć. Dla tych ludzi, którzy muszą coś koniecznie wyrazić, wypłakać i tak dalej. Zwykle, jeśli człowiek może wyrazić to wszystko w sobie, jest to najlepsze ze wszystkiego, silniejsze od wszystkiego. To takie krzyczące milczenie.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Modlitwa, Intencja, Wiadomości

Pytanie: Jaka jest różnica między materialnym a duchowym?

Odpowiedź: Taka, że ta praca, którą wykonujemy w materialnym, nie jest prawdziwą pracą.Co oznacza “nie prawdziwa praca”? Wykonujesz prawdziwe działania, ale nie czujesz tego, że pracujesz z realnymi rzeczami. Wykonujemy działania duchowe, ale tego nie czujemy, jak dziecko, które nie wie, że rozwija się za pomocą różnych działań.

Obserwuję swojego małego wnuka. Jaki ma rozum, jakie zrozumienie? Żadne! Wkłada wszystko do buzi, stuka czymś jak małpka. Nie ma nawet pojęcia o tym, co robi, ale mimo to, wszystkie te działania wspierają jego rozwój. A czym my różniamy się od niego? Nas też rzucono w jakieś miejsce, zmuszają nas, poprzez jakieś myśli, by siedzieć tutaj, otwierać książki i robić coś podobnego, co robi dziecko.

Tak samo patrzę teraz do książki, ponieważ dano mi takie pragnienie. Czytam, jestem zobowiązany, poprzez różne myśli i środki, aby się tym interesować. Mam nadzieję, że przyniesie mi to jakiś dobry rezultat i w taki sposób rozwiąże się to, co sprawia mi cierpienie. Teraz być może, mogę dodać do swojej pracy jakiś własny punkt. Ponieważ chciałbym samodzielnie odnieść się do tego, co teraz robię, a nie z obowiązku z góry.

Jeśli będę szukał tego punktu, aby był mój, niezależny, odkryję go po wszystkich okolicznościach, które zmuszają mnie z góry, niczym marionetkę, do zajmowania się nauką, rozpowszechnianiem, pracą na kuchni, wykonywaniem różnych działań poprzez otoczenie lub bezpośrednio z góry, albo poprzez moje naturalne właściwości.

Jeśli zechcę, aby było we mnie własne uczestnictwo, zainteresowanie, to ten punkt – nawet jeśli jest to niewielki ruch do tego, aby było to moim wolnym pragnieniem, będzie już początkiem duszy.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 26.04.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Studia Kabały

Komentarz: Raport ONZ podaje, że na świecie głoduje o 150 milionów więcej kobiet, niż mężczyzn, 60% z wszystkich głodujących – to kobiety. I dalej toczy się rozbiórka: nierówność płci i tak dalej. Lecz jedna fraza jest szokująca: „Dziesiątki milionów kobiet na całym świecie jedzą posiłek jako ostatnie i najmniej ze wszystkich”. To jest tutaj kobieta nagle podnosi się na taki piedestał. Pan zawsze przytacza przykład kobiety i dziecka jako przykład obdarzania w naszym świecie.

Czy można powiedzieć coś więcej o kobiecie w tym kontekście?

Odpowiedź: Odpowiedzialność. Mimo wszystko kobieta czuje rodzinę, dzieci i męża, całą otaczającą ją przestrzeń. Dla niej jest to ona sama. Dlatego powiedziano w Torze: „Kobieta – to dom”.

Pytanie: To są przecież największe cechy dla naszego świata?

Odpowiedź: Oczywiście.

Pytanie: Dlaczego nie można było oddać wszystkiego kobiecie: wodze władzy…

Odpowiedź: Nie, tego kobieta nie może. Ale gdy mężczyzna będzie robić dla niej wszystko, wtedy będzie dobrze. Dlatego musimy stworzyć dla kobiety takie warunki, za pomocą których świat zostanie faktycznie naprawiony.

Pytanie: To znaczy, że świat zostanie naprawiony przez kobietę?

Odpowiedź: Tak. To prawda.

Pytanie: Dlaczego kobieta ma wszystkie te cechy? Czy to dlatego, że może rodzić?

Odpowiedź: Dlatego że może rodzić. Bo przez siebie, przez swoje serce, przez macicę, kobieta czuje naturę. Tak też jest powiedziane w Biblii. Abrahamowi od razu powiedziano: „Słuchaj tego, co ci mówi Sara”. To nie jest proste.

Pytanie: Można to potraktować jako jedną z rad: że należy słuchać tego, co mówi do ciebie kobieta?

Odpowiedź: To jest polecenie Stwórcy dla Abrahama!

Komentarz: Czy może w większym stopniu chodzi o naturalną mądrość kobiety?

Odpowiedź: Tak, chodzi także o naturalną mądrość. Nie sztuczną, jak u mężczyzny.

Pytanie: A Pan postrzega naturę jako żeńską część?

Odpowiedź: Ogólnie – tak. Mężczyzna –  dany jest dla naprawy. W takim stopniu, w jakim może zasłużyć właściwość naprawy, siłę naprawy. A kobieta – sama w sobie jest już w naturze.

Pytanie: To znaczy, gdybyśmy słuchali kobiety i gdybyśmy traktowali ją właściwie i pracowali dla niej, to nie byłoby wojen, cierpienia, problemów?

Odpowiedź: Generalnie, tak.

Pytanie: Czy można wszystko skupić na kobiecie?

Odpowiedź: To zależy od tego, jak to postrzegamy. Ale ogólnie rzecz biorąc tak jest. Gdybyśmy słuchali kobiety, to na świecie byłby oczywiście większy porządek. To jest zrozumiałe dla wszystkich.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Kryzys, globalizacja, Mężczyzna i kobieta, Wiadomości

Powiedzieli o tym mędrcy: człowiek zawsze powinien oddawać chwałę Stwórcy, a potem modlić się. Sens tego jest taki, że najpierw należy oddawać chwałę Stwórcy. Powszechnie wiadomo, że gdy człowiek prosi kogoś o cokolwiek, muszą być spełnione dwa warunki:

1. Ten człowiek posiada to, o co go proszę. Na przykład, jest bogaty, wpływowy, znany ze swojego bogactwa i blasku.

2. Ma dobre serce, i ma pragnie obdarzać innych. (Rabasz, „Porządek zebrania zgromadzenia”)

Pytanie: Dlaczego należy najpierw oddawać chwałę Stwórcy?

Odpowiedź: Nie chcę odczuwać w życiu, w świecie, niczego poza wielkością Stwórcy. Niczego więcej mi nie potrzeba. To kieruje wszystkimi moimi myślami, pragnieniami, działaniami i patrzeniem na świat; kształtuje mój światopogląd, tworzy właściwy obraz rzeczywistości. Wielkość Stwórcy jest ponad wszystko.

Jeśli pojawia się jakaś rozbieżność, problem, czy zagrożenie, wielkość Stwórcy pokrywa wszystko. Rozumiem wtedy, że to sam Stwórca stawia przede mną po to, abym mógł Go jeszcze bardziej wywyższać w swoich oczach. To jedyna rzecz, nad którą trzeba pracować. Potrzebuję wielkości Stwórcy po to, by obdarzać Go, działać dla Niego i nie myśleć o sobie, aby Jego znaczenie pokrywało mój egoizm.

Pytanie: Czy Stwórca w tym pomaga?

Odpowiedź: Jest gotów mi pomóc, jeśli Go poproszę. Ale za każdym razem jest mi coraz trudniej prosić i przekonywać Go, że muszę odczuwać Jego wielkość, bo bez tego nie mogę kierować się do Niego.

Pytanie: Czy dzieje się to dlatego, że Stwórca pragnie, bym nieustannie się do Niego zwracał?

Odpowiedź: Stwórca oczywiście pragnie, abyśmy się do Niego zwracali, ale nigdy nie ciągnie nas do Siebie siłą, nie chce pozbawiać nas wolnej woli.

Pytanie: Czy dlatego potrzebne jest środowisko (dziesiątka, grupa, nauczyciel), aby stale skupiać się na tym punkcie?

Odpowiedź: Tak, wyłącznie po to, by odkryć wielkość Stwórcy. Sam nie mogę jej odkryć, muszę pracować z innymi. Stwórca odkrywa mi się tylko poprzez dziesiątkę. Dziesiątka jest jak pryzmat, przez który na mnie działa Stwórca.

Pytanie: Czym jest w tym przypadku modlitwa za przyjaciół?

Odpowiedź: Tutaj już nie ma przyjaciół i nie ma mnie. Tutaj jest cały wszechświat, wszystko, co powstało – ja i Stwórca. Pragnę stać się przewodnikiem światła Stwórcy dla całego wszechświata. To właśnie znaczy stać się „niewolnikiem Stwórcy”.

Z programu telewizyjnego „Ostatnie pokolenie”

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie z Facebooka: Co to jest modlitwa?

Odpowiedź: Modlitwa – to zwrócenie się do wyższej siły natury o naprawę swojej egoistycznej natury. Tylko to jest postrzegane przez wyższą siłę jako prawidłowa prośba, pragnienie, poczucie braku, które przyciąga pozytywną siłę, naprawiającą ten brak.

Pytanie: A co z tymi tysiącleciami modlitw, które były wznoszone przez ludzkość w przeciągu całej historii?

Odpowiedź: Ich nie można uznawać za modlitwy, dlatego że modlitwą nazywa się właśnie prośbę o naprawę swojego egoizmu, o jego zmianę na uniwersalną miłość do wszystkich. Jeśli nie ma tego w modlitwie, to ty nie zwracasz się do nikogo – wyższa siła odpowiada tylko na tę prośbę, dlatego że w niej jest tylko to – właściwość obdarzania i miłości.

Kto prosi od tej siły o właściwość obdarzania i miłości, temu się to daje – na miarę prawdziwego pragnienia. Kto nie prosi, temu się nie daje. A o wszystko inne możesz krzyczeć ile chcesz, jest to „głos, wołającego na pustyni”.

Pytanie: Więc po co są te wszystkie specjalnie sporządzone modlitewniki, przecież człowiek je czyta?

Odpowiedź: Czytając te modlitwy, człowiek wznosi swoje pragnienie nie do naprawy, a do wszelkiego rodzaju osobistych korzyści: pieniądze, zdrowie i tak dalej. Nic z tego nie wyjdzie.

Pytanie: O co należy prosić, aby to było prawdziwą modlitwą?

Odpowiedź: Należy prosić tylko o uzyskanie ponad-egoistycznej właściwości – obdarzania i miłości do innych. Cała reszta – to bezużyteczna strata czasu.

Z programu TV „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Modlitwa, Intencja, Pytania&Odpowiedzi