Pytanie: Na Haiti było trzęsienie ziemi, zginęło ponad 2000 osób. 40 tysięcy domów zostało zniszczonych i uszkodzonych. Rannych jest 15-20 tysięcy ludzi. Ta wiadomość zniknęła dzień później. Natychmiast została zastąpiona wiadomościami o pożarach, trzęsieniach ziemi, huraganach.

Czy można czuć empatię do drugiego człowieka?

Odpowiedź: To zależy od wychowania. Edukacja powinna być taka, żeby wszyscy zbliżyli się do siebie, jeśli chcemy dla siebie lepszej przyszłości. Egoistycznie. Jeśli nie chcemy trzęsień ziemi, erupcji wulkanów, śmierci ludzi, powinniśmy być bliżej innych.

Natura jest jednością, a my, ludzie, znajdujemy się na szczycie jej łańcucha. Jeśli stworzymy między sobą prawidłowe wzajemne relacje – pomoc, troskę, opiekę itd., to wtedy cała natura uspokoi się.

Pytanie: Czy Kabała o tym mówi?

Odpowiedź: Tak. Zupełnie spokojnie możemy w taki sposób wpływać na naturę.

Pytanie: Słowo „empatia” nie będzie wtedy dziwne?

Odpowiedź: Jest to normalny stan człowieka, kiedy rozumie, że zależy od innych, a inni zależą od niego. Mówię o egoistycznym stosunku do siebie nawzajem. Jesteśmy jak jedna rodzina, nie ma gdzie iść. Natura w rezultacie zmusza nas, abyśmy zrozumieli, że ​​jesteśmy od siebie zależni. Doprowadzi nas do tego, ale stopniowo, przez takie ciosy, że mogą być niewystarczające.

Wtedy wzajemna pomoc stanie się naturalnym pojęciem. Nie mamy dokąd pójść. Tak samo postępujemy w rodzinie, nawet jeśli kochamy się nawzajem lub nie kochamy – to nie ma znaczenia, ale rozumiemy, że jesteśmy współzależni.

Podobnie, jak idziemy walczyć za swój kraj, dlatego że jesteśmy zależni od innych, oni – od nas, nie mamy dokąd pójść. Tak samo tutaj. Jeśli ludzkość nie zjednoczy się po to, by działać ale nie przeciwko naturze, tylko zgodnie z nią, jako zjednoczony front, to natura będzie nas tego uczyć.

Pytanie: Nauczy nas mimo wszystko?

Odpowiedź: Nauczy! To na pewno. Tylko cała ziemia będzie wtedy podobna do wyspy Haitańczyków po trzęsieniu ziemi.

Komentarz: Czyli lepiej, jak zrobimy to sami.

Odpowiedź: Myślę, że tak. Dlatego że natura szykuje nam bardzo nieprzyjemne niespodzianki.

Pytanie: To znaczy że, Pan jednak wierzy, jak powiedział wielki kabalista Baal Ha Sulam, że cały świat, w taki czy inny sposób, będzie jedną rodziną, nigdzie nie ucieknie od tego?

Odpowiedź: Będziemy zmuszeni do tego, albo w wyniku światowej wojny atomowej lub dobrą drogą, poprzez zrozumienie.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”, 28.10.2021

Kategorie: Aktualności, Kryzys, globalizacja, Wiadomości

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 7

Na miarę tego, jak dążymy do zjednoczenia, Wyższe Światło, które kiedyś nas jednoczyło, a następnie odeszło od nas po rozbiciu, zaczyna ponownie świecić i manifestować się między nami.

Wtedy zaczynamy odczuwać, w jaki sposób możemy zbliżyć się do siebie nawzajem, być razem, na ile dostrzegamy bardziej wewnętrzne właściwości każdego z nas, a nie zewnętrzne ziemskie oznaki.

Czujemy swój udział we wspólnym pragnieniu, to pragnienie jest już duchowe, we wspólnej intencji. Wtedy mamy zupełnie inną motywację. W taki sposób zaczynamy uczyć się, jak zbliżać się do siebie nawzajem. Należy tak działać a wszystko się powiedzie..

Z lekcji nr 7 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 09.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 6

Pytanie: Jakie są duchowe potrzeby, dla których konieczne jest poręczenie?

Odpowiedź: Musimy zbudować duchowe kli, w którym możemy poczuć Wyższy Świat i Stwórcę. Aby to zrobić, musimy być ze sobą połączeni.

Właściwe połączenie nazywa się poręczeniem. Wzniesienie się indiwidualnie każdego ponad swoim egoizmem nazywa się „wiarą ponad wiedzą”.

Być może, należy kilka razy posłuchać tej samej lekcji, spróbować zebrać to, co jest powiedziane w jej różnych punktach. I wtedy powstanie wewnętrzne zrozumienie, wiedza, odczucie.

Z lekcji nr 6 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 09.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 2

Ponieważ człowiek chce osiągnąć połączenie ze Stwórcą, co nazywa się podobieństwem form, to jest nie myśli o własnej korzyści, to dlaczego ta pokora wydaje mu się tak trudna?

Powodem tego jest to, że człowiek powinien anulować swoje „ja” i całe swoje życie, które chce przeżyć, myśleć tylko o tym, jak pracować na korzyść bliźniego, zaczynając od miłości do bliźniego, miedzy przyjaciółmi, aż do miłości do Stwórcy. („Czego żądać od zebrania przyjaciół”, Rabasz, Artykuł 30 1988 r.)

Jeśli chcę osiągnąć połączenie ze Stwórcą, a połączenie z Nim może być w wyniku podobieństwa form, to muszę całkowicie anulować swoje „ja” i wszystko, co robię w życiu, robić z intencją miłości do wszystkiego co mnie otacza. Tylko w taki sposób osiągnę miłość do Stwórcy, stopniowo ujawnię Go w stopniu mojej miłości do innych i będę mógł zjednoczyć się z Nim.

Rozumiemy, że zastąpienie naszego egoizmu właściwościami przeciwstawnymi jest obowiązkowe, konieczne. Dlatego nasza praca w grupie – to zbawienie dla nas! Gdyby nie grupa, nie mielibyśmy przejściowego stanu – od miłości do stworzeń do miłości do Stwórcy. Nic nie mógłbym zrobić. Był bym absolutnie przeciwieństwem Stwórcy i nie mógłbym zbliżyć się do Niego, rozpocząć ruchu w Jego kierunku.

Grupa istnieje właśnie po to, żeby się z nią kontaktować, wejść do niej, anulować się przed nią. W takim stopniu zaczynam zbliżać się do Stwórcy.

Mam wszelkie możliwości, aby się kontrolować i być świadomym tego, że jestem coraz bliżej i co z tym zrobię. Wszystko to dzięki swojemu połączeniu z przyjaciółmi.

Z lekcji nr 2 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 07.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Rabasz

Pytanie: Jak długo potrwa „korona”?

Odpowiedź: Mam nadzieję, że nie minie, a będzie się pogłębiać i rozszerzać coraz bardziej. Ustanowi między nami bariery, które pokażą nam, jak bardzo nienawidzimy siebie nawzajem, jak daleko jesteśmy od siebie.

Pytanie: Jak Pan myśli, jakie jest prawdopodobieństwo, że nie przejdzie?

Odpowiedź: Mówię to, co widzę. A jak to jest – zmierzyć nie mogę.

Pytanie: Ale to nie jest 100% przewidywanie, prawda?

Odpowiedź: Nie, ale że tak będzie jest prawdopodobne. Jeśli nie, to zmieni się w coś o wiele poważniejszego.

„Korona” zastępuje nam wiele złych wydarzeń, takich jak wojny. Oddala ludzi, ogranicza ich. Dlatego bardzo dobrze, że istnieje w takiej formie.

Jestem za tym, żeby „korona” jeszcze bardziej nasilała się, ponieważ pokazuje ludziom, na ile powinni być oddaleni od siebie nawzajem. Aby ich wewnętrzne uczucia były zgodne z zewnętrznymi. Dopóki nie zaczniesz dobrze myśleć o człowieku, nie będziesz w stanie się do niego zbliżyć!

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 21.12.2021

Kategorie: Kryzys, globalizacja, Zdrowie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 5

Pytanie: Jak wznieść się ponad nienawiść w wierze ponad wiedzę?

Odpowiedź: Niezbędnym jest zrozumieć, że wszystko przygotowuje dla ciebie egoizm, który celowo się z tobą bawi, specjalnie kpi z ciebie a jednocześnie przyjaźnie podpowiada, gdzie powinieneś poprosić Stwórcę o pomoc.

Pytanie: Co zrobić, gdy nienawiść zaślepia oczy?

Odpowiedź: Nie możesz nic zrobić! Są różne sposoby: przeczekać, posiedzieć z przyjaciółmi, jakoś się wyłączyć, zorganizować wspólny posiłek i tym podobne.

Pytanie: Jeśli przyjaciel odnosi się do mnie jak dobry i czyniący dobro, a ja widzę wszystko odwrotnie, co powinienem zrobić?

Odpowiedź: Naprawić siebie! Ale jeszcze lepiej jest poprosić Stwórcę, aby On cię naprawił. Najwyższy czas, abyście zrozumieli, że wszystkie przeszkody, które widzimy w sobie, wymagają natychmiastowego zwrócenia się do Stwórcy, aby nas naprawił.

Z lekcji nr 5 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 08.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 1

Pytanie: Czym możemy napełnić bliźniego? Co możemy mu dać?

Odpowiedź: Dla bliźniego możemy zrobić tylko jedno – on dąży do duchowego wzniesienia, i tego mu życzymy i chcemy mu w tym pomóc.

Nie muszę zabierać go do restauracji! Powinienem mu pomóc w duchowym podniesieniu, ponieważ tego pragnie. To wszystko czego chcę. Dlatego jesteśmy razem.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 06.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

W jaki sposób odbywa się duchowe wzniesienie? Podnoszą mnie ze stopnia Malchut na stopień Biny, ale ja na razie nie jestem na stopniu Biny, dlatego odczuwam to jak pustkę. Mam tutaj wybór: wrócić z powrotem do Malchut, to będzie prawdziwym upadkiem, ponieważ zlekceważyłem możliwość daną mi przez Stwórcę.

Stwórca ujawnił mi pustkę jako część wyższego stopnia, zapraszając mnie do wzniesienia się do niego. A ja nie chciałem tam pozostawać, żeby później móc wspiąć się jeszcze wyżej.

Odmawiam postępu, uciekając od uczucia pustki, proszę Stwórcę, aby opuścił mnie z powrotem do zwykłego życia. Albo pozostaję w pustym miejscu i zaczynam się w nim osiedlać. To znaczy, chcę odkryć, że to miejsce jest puste tylko w stosunku do moich egoistycznych pragnień, ale nie w stosunku do pragnienia obdarzania.

To tak jakbym zamykał jedno okno na ekranie i chciałbym zobaczyć siebie w nowym oknie, w świetle obdarzania. Wtedy zaczynam postrzegać przyszły świat. Dlatego wszystkie stany spustoszenia są nam dane po to, aby właściwie je wykorzystać: przez wiarę ponad wiedzę, siłą Biny ponad Malchut, abym zechciał pozostać w tym stanie i istnieć w nim.

To jest wejście do duchowości. Otrzymujemy takie zaproszenia od Stwórcy codziennie wiele razy, ale nie lubimy ich. Przecież wcześniej mieliśmy jakieś poczucie życia, a teraz ogólnie jest tylko jedna pustka. Nie rozumiemy, że przez tę pustkę Stwórca chce przenieść nas w duchowy świat, na wyższy stopień.

W takich stanach spustoszenia musimy zwrócić się do Stwórcy i poprosić o wypełnienie tej pustki Jego wielkością, dając nam radość z przybliżania się do Niego.

Oznacza to, iść wiarą ponad wiedzę, to znaczy, odczuwać przewagę właściwości i działań obdarzania Biny, zamiast właściwości działań Malchut danych nam od urodzenia. Chcę odkryć w sobie właściwości obdarzania, odkryć w sobie Stwórcę.

Dlatego, kiedy czujemy pustkę, musimy prosić Stwórcę, aby odkrył się w tej pustce. Jeśli poprosimy razem, to na pewno odniesiemy sukces. Jest to najkrótszy i najbardziej bezpośredni sposób do odkrycia Stwórcy.

Gdy czuję radość zbliżając się ze Stwórcą, to muszę całe osiągnięte napełnienie: uczucie radości, obdarzania, zaufania – skierować na Stwórcę. Wtedy przekształcam swój stan w duchowe kli, przenosząc całe otrzymane wcześniej napełnienie w brak, w narzędzie (kli) dla obdarzania Stwórcy.

Zawsze, kiedy podnosimy się po stopniach, poprzednie napełnienie przekształca się w niedostatek. Tak dzieje się podczas każdego wzniesienia.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”, 08.09.2021

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Znajdujemy się na końcowym etapie ogólnej naprawy, która nazywa się „ostatnie pokolenie” i dlatego musimy się nawzajem obudzić. W przeciwnym razie natura będzie z dnia na dzień zwiększać na nas presję, pokazując, że znajdujemy się w bardzo poważnym i niebezpiecznym procesie.

Jesteśmy rozpieszczeni i nie rozumiemy, że wystarczy niewielka zmiana w przyrodzie, abyśmy zaczęli umierać z głodu, palącego upału i katastrofalnych powodzi.

Nie wiemy jeszcze, jakie sprawdziany szykuje dla nas natura, abyśmy mogli się trochę nauczyć. Gdyby tylko trzeba było nas złamać, byłoby to łatwo zrobić. Ale Stwórca tego nie chce, On robi wszystko, aby nas nauczyć.

Poprzez trudności materialne On pomaga nam wyjaśnić, za pomocą jakich wewnętrznych zmian w sobie możemy wznieść się ponad fizyczne cierpienie. Budując duchową sieć połączeń na tym, co dzieje się na płaszczyźnie materialnej, będziemy się coraz bardziej budzić i ujawniać to, co dzieje się w ogólnym systemie.

Pożary, powodzie, ekstremalne upały – to reakcja natury na to, co dzieje się w relacjach między ludźmi. I dlatego żeby doprowadzić wszystko do porządku, wystarczy nawiązać między nami odpowiednie połączenia. Im bardziej się jednoczymy, tym bardziej łagodzimy stosunek Stwórcy do nas i przejawiamy te same formy w pozytywny sposób.

Zamiast powodzi otrzymamy dużo wody do pożytecznego użytku, a zamiast pożarów – ciepło, i nawet wirusy staną się przydatne. Możemy sprawić, by wszystkie zjawiska były korzystne, wszystko zależy tylko od naszego stosunku do natury.

Z lekcji na temat „Narodziny i karmienie”, 30.07.2021

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kryzys, globalizacja, Praca duchowa

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 7

Pytanie: Jak możemy stworzyć sztuczny szablon relacji, który zmusi nas prosić, abyśmy rzeczywiście mogli poczuć przyjaciół?

Odpowiedź: Więcej rozmawiajcie i komunikujcie się między sobą. Możecie nawet zapisywać to, o czym mówicie. I stopniowo rozwinie się wspólny język. Zaczniecie lepiej rozumieć jeden drugiego, i w taki sposób zbliżycie się do siebie nawzajem duchowo, serdecznie. Wszystko z tego będzie pochodzić. Zaczniecie odczuwać Stwórcę. Tak że trzeba nad tym pracować.

Pytanie: A czy można naszkicować jakiś schemat, który chcielibyśmy wypełnić?

Odpowiedź: Możecie zawrzeć między sobą umowę o poręczeniu, a następnie ją wypełniać. I za każdym razem poprawiać tę umowę, czynić ją coraz bardziej i bardziej progresywną. Proszę zróbcie to!

Jesteście dorosłymi ludźmi i musicie zrozumieć, w jakim stanie znajdujecie się, do czego powinniście dojść i krok po kroku budować swoje zbliżenie we właściwym stanie.

Jest to poważna praca zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet. A Stwórca pomaga nam tym, że oddala,  rozdziela nas, tym samym przyczyniając się do zjednoczenia. I w tą i w drugą stronę: trochę plus, nastepnie trochę powiększa minus. Potem jeszcze większy plus, niż minus, a następnie jeszcze większy minus, niż plus. I tak idziemy, stopniowo rozhuśtywając amplitudę.

Z lekcji nr 7 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 09.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie