Pytanie: Tora napisana jest językiem gałęzi. Na przykład w Torze słowo „Egipt” („Micraim”) odnosi się do „koncentracji zła” („mic ra”). Czyli kabalista odczuwa zło swojej egoistycznej natury, ale nazywa to Egiptem. A w naszym świecie jest takie państwo lub powiedzmy miejsce. To jest zrozumiałe. Gdy kabalista nazywa takie terminy jak Keter, Chochma, Bina, Zeir Anpin, – w naszym świecie nie ma przejawu takich słów. Gdzie są gałęzie tego?

Odpowiedź: Po części tak jest. W naszym świecie są takie słowa jak Keter, Chochma, Bina, chociaż używamy ich w zupełnie innym kontekście. Ale są też takie terminy, których nie używa się w naszym świecie. Kabaliści znaleźli je ze swojego duchowego zrozumienia. Innymi słowy, istnieją takie duchowe obiekty, które nie przejawiają się w materialnym świecie. I są takie, które się przejawiają, a my, widząc gałęzie, możemy je nazwać.

Komentarz: A jeśli nie możemy, to kabaliści wymyślili różne nazwy, na przykład „dziesięć Sefirot”, co w zasadzie nic nie znaczy?

Odpowiedź: Ale to nie jest wymyślone, ale wyjęte z ich duchowego zrozumienia. Na przykład, dlaczego górę w Jerozolimie nazwali Górą Oliwną? Bo widzieli, że to właściwe miejsce i nadaje się do tego, by obsadzić je drzewami oliwnymi. Podobnie jest z innymi słowami. To znaczy, że jeśli człowiek nie ma duchowego zrozumienia, nie może zgłębić niczego w Kabale.

Z programu telewizyjnego „Nauka Dziesięciu Sefirot (TES)”

Kategorie: Język Kabały, Praca duchowa, Struktura Wszechświata

Pytanie: W artykule Rabasza „Odnośnie szacunku do ojca” napisano: „Jeśli z każdym dniem, człowiek otrzymuje coraz większe wynagrodzenie, to jego miarą jest służenie egoizmowi”. Czym jest wynagrodzenie w danym kontekście i co mierzymy egoizmem?

Odpowiedź: Jak bardzo jestem zobowiązany wobec Stwórcy, na ile mogę Mu dziękować, nazywa się to, że mogę Go obdarzać.

Pytanie: Jak wyjaśnić, że moja przyjemność pochodzi ze służenia Stwórcy?

Odpowiedź: Jeśli przeprowadzasz to poprzez przyjaciół, poprzez grupę.

Pytanie: Jeśli w pracy wzywa mnie mój szef, zrobię wszystko, co mi powie, będę się bardzo starał. A jeśli Stwórca, od którego zależy każda chwila w moim życiu, prosi mnie, abym pokochał przyjaciół, nie mogę tego zrobić. Chcę, ale nie mogę. Jest to straszny i okropny stan, nazwałbym go piekłem. Co muszę zrobić?

Odpowiedź: Tylko prosić Stwórcę za swoich przyjaciół, i nic więcej.

Pytanie: Jak mogę uświadomić sobie, kim jest Stwórca?

Odpowiedź: Stwórca jest siłą, która znajduje się w twojej podświadomości i zarządza tobą.

Pytanie: Czy człowiek może świadomie przejść do lewej linii i sprawdzać, jak odczuwa ważność Stwórcy wewnątrz wiedzy, czy też Stwórca go tam prowadzi?

Odpowiedź: Człowiek nie ma prawa być w lewej linii. Jest tam prowadzony przez Stwórcę.

Pytanie: Czy ważność duchowości jest wyższa, gdy postrzegam innych jako wielkich, czy też kiedy jestem w stanie „biedny i nagi”?

Odpowiedź: Kiedy postrzegasz innych jako wielkich.

Pytanie: Co jest najważniejsze dla młodej pary mężczyzny i kobiety praktykujących Kabałę, aby zbudować między nimi Stwórcę i jak mogą pomóc sobie na drodze duchowej?

Odpowiedź: Muszą pokochać siebie i chcieć być razem w jednym sercu.

Z lekcji na temat „Sprawdzać siebie (Przeprowadzać krytyczną samoanalizę)”, 24.08.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Wydaje nam się, że my, dzisiejsza ludzkość, jesteśmy w pewnym sensie spadkobiercami dwóch cywilizacji: Rzymu i starożytnej Grecji. Struktura państwa, struktura systemu sądowniczego i bankowego wywodzą się z Rzymu. Filozofia pochodzi z Grecji, a w późniejszym okresie częściowo z Bizancjum. Zasadniczo wszystko to dotyczy materialnego rozwoju ludzkości.

A wewnętrzny, altruistyczny, duchowy rozwój świata pochodzi od Izraelitów – grupy ludzi, która upadła z poziomu duchowego na materialny. Od nich wywodzą się wszystkie religie świata, które dały wszystkim narodom pewne przygotowanie do postrzegania idei duchowych.

W taki sposób ludzkość została przygotowana do tego, aby historia wzajemnego przenikania i połączenia przeszła na nowy poziom. Według Kabały, to musi się wydarzyć: albo poprzez świadomość, albo poprzez kij do szczęścia.

Pytanie: Ale czy rzeczywiście rozwój materialny i duchowy zachodzą jednocześnie?

Odpowiedź: Na poziomie duchowym początek, koniec i wszystkie etapy rozwoju istnieją od samego początku. Na poziomie materialnym tego nie ma, wszystko rozwija się tylko w nas. Możemy przejść te etapy albo w dobrym, albo w złym odczuciu. Wybieramy między dobrem a złem.

Za każdym razem musisz być w określonym stanie. Jeśli chcesz zrozumieć i poczuć, że jest to dla ciebie dobre, musisz zmienić się w taki sposób, aby kolejny przygotowany dla ciebie stan był pożądany. Jeśli jesteś na to gotowy, to oczywiście cała twoja droga duchowa będzie dobrze postrzegana, jeśli nie jesteś gotowy, to będzie źle. Ale to nie zmieni tej drogi.

Masz w sobie mechanizm, który pokazuje ci film, przez który musisz przejść. Tylko ty zamawiasz swój stosunek do tego filmu swoim ciągłym rozwojem, klatka po klatce. Innymi słowy, w duchowości to wszystko już istnieje w jednym obrazie. I stopniowo odsłaniasz ten obraz w miarę swojego rozwoju albo pod wpływem cierpienia, albo pod wpływem świadomości.

To tak, jakbyś zaczął widzieć wyraźnie, masz nową wizję, nową możliwość odczuwania, postrzegania świadomości, rozumienia, przyswajania. Tak otwiera się przed tobą nowy świat.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Historia według Kabały”

Kategorie: Izrael i narody świata, Kryzys, globalizacja, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Wolna wola

Pytanie: Podczas lekcji można rozpłynąć się w polu miłości i światła i ogólnie o nic nie pytać. Z drugiej strony pytanie daje kontakt z nauczycielem, podnosi dziesiątkę, i to też jest ważne. Jak dokonać właściwej analizy i osiągnąć równowagę, aby zarówno tu, jak i tam czuć się w kontakcie ze Stwórcą?

Odpowiedź: Należy podjąć właściwą decyzję: ile, kiedy i o co możesz pytać, aby przyniosło to maksymalne korzyści Tobie i pozostałym uczestnikom lekcji.

Z lekcji na temat „Sprawdzać siebie (Przeprowadzać krytyczną samoanalizę)”, 24.08.2023

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Komentarz: Pan nazywa nasz świat niski i okropny. Ale w zasadzie ten świat jest w rzeczywistości duchowy.

Odpowiedź: Jeśli go prawidłowo użyjesz.

Pytanie: W rzeczywistości naszym zadaniem jest odwrócenie percepcji, i cały ten świat stanie się harmonijny, piękny, przyjemny?

Odpowiedź: Oczywiście. Tylko nie nasz świat, nie ten, który widzisz, ale twój świat wewnętrzny.

Pytanie: W tym samym czasie nasz świat nadal pozostanie taki obskurny, pogrążony w korupcji, zniekształcony i nigdy się nie naprawi?

Odpowiedź: Wszystko zależy od relacji między ludźmi. Jeśli naprawimy nasze wzajemne relacje, to wszystko się zmieni. Poprzez nasze wzajemne relacje na tym świecie zacznie świecić takie światło, że naprawi cały ten świat, wszystko co stworzyliśmy tutaj zanieczyszczone. Światło wszystko naprawi tak bardzo, że świat będzie czysty i przejrzysty.

Pytanie: Ale w istocie ten poziom również został stworzony przez Stwórcę. Dlaczego uważa się, że jest brudny?

Odpowiedź: Jest to odbicie naszych relacji, coś w rodzaju zbiorowego lustra, które pokazuje zniekształcony duchowy świat. A jeśli zmienię swoje relacje do innych, wtedy wszystko w tym lustrze się zmieni.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Jak zmienić nasz świat?”

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Pytanie: Jakie subtelności kryją się w pojęciu „sprawiedliwy”?

Odpowiedź: Sprawiedliwy człowiek, pomimo wszelkich przyczyn i skutków, usprawiedliwia Stwórcę. Odcina się od jakichkolwiek wyjaśnień, jakby nie istniały i w absolutnie wszystkim widzi dobroć Stwórcy. Jak powiedziano: „Nawet gdy ostry nóż znajduje się na twojej szyi, nie odpychaj myśli o miłosierdziu Stwórcy”.

Dlatego wszystko co nas otacza i czego doświadczamy nie jest tym, czym nam się wydaje, że jest. Sprawiedliwy widzi swoje przeznaczenie tylko w chęci i pragnieniu usprawiedliwiania Stwórcy. Ale kiedy odkrywa, że nie może tego zrobić w pełni, przeżywa wielkie nieszczęście. Ostatecznie doprowadza go to do naprawy.

Właśnie na tym polega nasza droga, żeby przejść przez absolutnie wszystkie życiowe trudności, usprawiedliwiając Stwórcę w każdej sytuacji, oraz dostrzegając Jego wielkość i dobroć.

Z lekcji na temat „Potrzeba zbawienia przez Stwórcę”, 22.08.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Aby pomoc od Stwórcy mogła się zamanifestować, poziom ujawnienia zła przez człowieka powinien osiągnąć taki stan, by zdał sobie sprawę, że znajduje się w takim położeniu, z którego nie ma innego wyjścia, jak tylko prosić i błagać Stwórcę o ratunek.

Musi prawdziwie prosić, aż wszystkie jego aspiracje, łzy i pragnienia zgromadzą się w Stwórcy, i wtedy Stwórca mu pomoże. Kiedy człowiek odkryje prawdziwą potrzebę w prawdziwej pomocy, wtedy poczuje, że ją otrzymuje.

Z lekcji na temat „Potrzeba zbawienia przez Stwórcę”, 23.08.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Jak przezwyciężyć stan zamglenia i odizolowania w pracy duchowej? Dlaczego jest to dane człowiekowi i jak prawidłowo odnosić się do tego?

Odpowiedź: To wszystko przeminie wraz ze wszystkimi innymi działaniami Stwórcy nad nami. Najważniejsze jest to żeby prosić. Trzeba poczuć, że jestesmy całkowicie i bezwarunkowo pod władzą Stwórcy.

Z lekcji na temat „Potrzeba zbawienia przez Stwórcę”, 23.08.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Dlaczego Stwórca stworzył człowieka dokładnie w zwierzęcym ciele?

Odpowiedź: W miarę naszego rozwoju dowiadujemy się, jak bardzo ciało, w którym się znajdujemy, pomaga nam osiągnąć cel stworzenia.

Pytanie: Jak przejść w sobie od zwierzęcych pragnień do ludzkich?

Odpowiedź: Różnica między nimi polega tylko na twoim połączeniu w grupie. Jesteście zobowiązani aby w tym pomagać sobie wzajemnie, w przeciwnym razie nie osiągniecie żadnego stanu połączenia między sobą i nie osiągniecie celu stworzenia.

Z lekcji na temat „Potrzeba zbawienia przez Stwórcę”, 23.08.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Taki przykład, od mniej więcej drugiego roku życia dziecko chce wszystko robić samodzielnie. Cieszymy się, gdy sami osiągamy jakieś sukcesy. Ale w duchowości widzimy, że musimy się rozczarować tym swoim „ja sam”. Jaka metamorfoza musi w nas zajść, abyśmy nie dążyli do samodzielnych osiągnięć, a tylko prosili Stwórcę?

Odpowiedź: Nie mamy żadnej możliwości zbliżenia się do Stwórcy. Specjalnie Stwórca aranżuje to tak, że jesteśmy rozczarowani, nie rozumiemy, czujemy słabość. Właśnie tak idziemy w półmroku. Dlatego nigdzie nie możesz uciec od powstającego w tobie kompleksu niższości, od uczucia, że nic nie możesz.

Zrobiono to jest celowo, abyśmy zrozumieli, że w nas nie ma nic, a cała duchowa siła jest tylko w Stwórcy i tę siłę musimy otrzymać od Niego.

Z lekcji na temat „Potrzeba zbawienia przez Stwórcę”, 20.08.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa