Pytanie: Jak sprawdzić, czy jesteśmy gotowi całym sercem do pracy w poświęceniu siebie?

Odpowiedź: To widać po człowieku, ile może oddać siebie dla swojego celu.

Pytanie: Połączenie ze Stwórcą ma stopnie. Jaki rodzaj pracy pomaga zobaczyć nowy stopień, zamiast po prostu mieć połączenie?

Odpowiedź: Połączcie się z przyjaciółmi aby dotrzeć do Stwórcy za ich pośrednictwem. To będzie budowaniem stopni przez was.

Pytanie: Czy uświadomienie sobie zła jest stanem czy stopniem?

Odpowiedź: Jest to stan, w którym czuję, jakim jestem przeciwieństwem Stwórcy. Przychodzi i odchodzi, na różnych stopniach.

Pytanie: Za co Stwórca daje człowiekowi siłę wiary?

Odpowiedź: Za to, że człowiek bardzo do niej dąży.

Pytanie: Jeśli Stwórca surowo osądza kogoś w dziesiątce, jak prawidłowo wewnętrznie reagować i zewnętrznie przejawiać tę reakcję?

Odpowiedź: Pomagać przyjacielowi we wszystkim, w czym tylko można i w ciszy modlić się za niego.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 19.04.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak osiągnę stan rozpaczy, że jestem słaby, że nie mogę zjednoczyć się z innymi, aby odkryć między nami właściwość obdarzania, która nazywa się „Stwórca”?

Odpowiedź: Nie należy dążyć do rozpaczy. Jeśli dążę do rozpaczy, to już jestem w rozpaczy! Nie mam już dokąd pójść. Muszę iść ku zwycięstwu!

Moje zwycięstwo będzie polegało na tym, że osiągnę rozpacz w swoich siłach, ale w tym momencie, gdy osiągnę rozpacz we własnych siłach, dokładnie w tym punkcie znajdę możliwość zwrócenia się do Stwórcy.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Czy można powiedzieć, że zaczynamy egoistycznie angażować się we wzajemne poręczenie?

Odpowiedź: Oczywiście. Tylko egoistycznie.

Pytanie: W jaki sposób to wzajemne poręczenie przybliża nas do Stwórcy?

Odpowiedź: Nie możemy osiągnąć postępu tylko za pomocą egoizmu. Ale na razie w nas jest tylko ta siła. Nie ma w nas jeszcze niczego innego! Chcielibyście od razu wskoczyć na poziom obdarzania, miłości, połączenia między sobą? Jak?!

Jest to cała drabina, po której wspinamy się stopniowo, gromadzimy pragnienie do prawidłowego połączenia, do obdarzania, kiedy to co wspólne jest powyżej tego co moje, osobiste „ja”. Nie dzieje się to od razu, pod wpływem wyższego światła.

Pytanie: Jaki jest rezultat gdy dziesiątka jest w stanie poręczenia?

Odpowiedź: Jeśli nie czujecie siebie, ale czujecie dziesiątkę, zwracacie na nią uwagę, myślicie wszyscy razem, pragniecie wszyscy razem, jakbyście nie mieli swojego wewnętrznego życia, a tylko wspólne, a kiedy nagle odrywacie się od dziesiątki, to czujecie, jakby wam odcięto tlen, to jest właśnie stan poręczenia („arwut”).

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Komentarz: Przeciętny człowiek uważa, że sam robi wszystko na tym świecie: „Jestem niesamowity, taki mądry, taki piękny”. A w Kabale człowiek uświadamia sobie, że na niego wpływa system. Zaczyna czuć ten system i rozumieć, że sam nie działa. W taki sposób zaczyna poznawać samego siebie.

To jest ogromna różnica między dwoma warstwami: zewnętrzną percepcją świata i wewnętrzną percepcją, która jest charakterystyczna dla człowieka zajmującego się Kabałą

Odpowiedź: Tak, to prawda. Ale trudno mi o tym mówić, ponieważ odczuwam jednak świat trochę inaczej niż inni. Czasami trudno mi się zwrócić do człowieka, który czuje tylko to, co czuje. Nie potrafię już sobie czegoś takiego wyobrazić.

Próbuję się do niego zbliżyć, wytłumaczyć mu moją filozofię, moje postrzeganie świata, odczucia. Ale z reguły nie udaje mi się to zbyt dobrze. To trudne. Widzimy to u wszystkich kabalistów.

Ponieważ człowiekowi naszego świata brakuje duchowej percepcji odczuwania. Dlatego przyciągamy go jak dziecko „zabawkami” i „słodyczami”, dopóki sam nie zacznie włączać się w proces własnego rozwoju i odczuwać w nim wyższy świat.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Czy naprawdę jestem marionetką?”

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Pytanie: Na czym polega praca w intencji podczas lekcji?

Odpowiedź: Pragniesz odkryć Stwórcę, przylgnąć do Niego poprzez swoją dziesiątkę i wraz z dziesiątką prosić, aby pomógł wam wznieść się ponad wasz egoizm, ponad wasz Egipt. To jest wasza obecna praca.

Pytanie: W jaki sposób pytania i odpowiedzi światowego kli pomagają nam w rozwoju duchowym?

Odpowiedź: Łączą was bardziej ze sobą i ze Stwórcą.

Pytanie: Kiedy czuję, że jestem całkowicie pogrążony w swoim egoizmie i nie mogę modlić się za przyjaciół, wtedy należy prosić Stwórcę, aby dał mi taką możliwość?

Odpowiedź: Tak. Przynajmniej masz możliwość anulowania się przed dziesiątką i przylgnięcia do niej. A dalej popłyniesz razem z nimi, gdziekolwiek się udadzą.

Pytanie: Jak możemy pomóc naszym przyjaciołom w modlitwie i prośbie, zwłaszcza tym, którzy nie mogą tego zrobić?

Odpowiedź: Postarać się ze wszystkich sił wciągnąć ich w waszą wspólną intencję, i tak wszyscy połączycie się.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 19.04.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Każdego dnia przez długie lata przebudza Pan serca uczniów. Co Pan czuje, gdy widzi, że uczniowie których Pan kocha, nie odczuwają znaczenia lekcji? Co Pan czuje, gdy widzi ich nieobecnych?

Odpowiedź: Czuję, że niedostatecznie pracowałem.

Pytanie: Czy jest Panu przykro?

Odpowiedź: Z jednej strony, tak. Ale z drugiej strony rozumiem, że jest to tak zwany ból dorastania synów.

Pytanie: Co Pan robi z tym bólem?

Odpowiedź: Kontynuuję pracę z wami.

Pytanie: W liście 24 Rabasz napisał z perspektywy nauczyciela w odniesieniu do uczniów, a nie z punktu widzenia pracy między przyjaciółmi. Jak w takim razie powinniśmy to zastosować? Przecież przyjaciele nie postrzegają mnie jako nauczyciela.

Odpowiedź: To nie ma znaczenia. Postępujcie tak samo.

Z lekcji według listu Rabasza, 08.06.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Jeśli człowiek nie jest włączony w ogólny duchowy proces, to wszystko przechodzi mu jakby obok?

Odpowiedź: To zależy od powodzenia, od właściwości duszy. Są dusze, które rozwijają się powoli i są dusze, które rozwijają się szybko. A człowiek posiadający duszę, sam nie wie, jaką ma duszę. Powinien podjąć maksymalne wysiłki, cokolwiek się wydarzy. Inaczej nie będzie miał wolnej woli.

Pytanie: Czyli nie da się udzielić człowiekowi praktycznej rady, aby włączył się w ten proces?

Odpowiedź: Musi włączyć się! Ma grupę i musi się do niej przykleić, wpaść w nią, wchłonąć jak najwięcej wszystkiego, co robią, myślą, mówią przyjaciele, wchłaniając w siebie przyswajając sobie wszystko jak dziecko.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Szawuot oznacza dzień darowania Tory, który jest największym wydarzeniem, jakie kiedykolwiek mogło mieć miejsce. Dlaczego jest to największe wydarzenie w historii?

Ponieważ oznacza stan, w którym pewni ludzie, którzy żyli swoim zwykłym życiem, otrzymali instrukcje – metodę – jak optymalnie żyć w naszym świecie, jak odkryć kim naprawdę są i że jeśli zechcą, mogą wyjść z wąskich ram odczuwania tego świata pięcioma zmysłami ciała, rozszerzając swoją percepcję i odczuwanie, aby poczuć nowy świat.

Metodę, którą otrzymali, nazwali „Torą”. Dzięki tej metodzie mogli odkryć znacznie bogatszą i szerszą rzeczywistość – wieczną rzeczywistość – z którą mogli się połączyć i ją poczuć. To właśnie daje nam Tora. Jest to metoda poszerzania naszej percepcji, która pozwala nam odkryć prawdziwą rzeczywistość, w której obecne są siły miłości, obdarzania i połączenia.

Szawuot jest zatem bardzo szczególnym świętem. Oznacza ono transformację w nas, żyjących na tym świecie jako zwierzęta do stania się istotami ludzkimi w najpełniejszym tego słowa znaczeniu, czyli tymi, którzy wznoszą się ponad swoje odczuwanie tego wąskiego i przemijającego świata i wkraczają w osiągnięcie prawdziwej, wiecznej i doskonałej rzeczywistości poza cielesnymi zmysłami.

Powinniśmy zatem szanować to święto i starać się osiągnąć to, co mówią nam o nim ci, którzy osiągnęli te stany – kabaliści: że jest to stan połączenia „jako jeden człowiek z jednym sercem”, stan wzajemnego wsparcia i zrozumienia, z miłością i troską o siebie nawzajem. Dzięki różnym wyjątkowym osobom, które przeszły już drogę naprawy i zostawiły nam bezcenne wskazówki, możemy wspierając się na nich podążać taką samą drogą, która doprowadzi nas do takich samych rezultatów.

W wyniku tej pracy, rozwijamy w sobie zmysł odczuwania właściwości miłości i obdarzania i stajemy się świadomi istnienia siły, która jest wszechobecna i daje życie wszystkiemu. Każdy z nas posiada ten zmysł, ale u większości ludzi jest on jeszcze uśpiony. Ale metoda, którą otrzymaliśmy w Szawuot, pozwala nam go rozwijać i poprzez to wpływać na innych ludzi powiększając krąg obudzonych zmierzających do stania się „jak jeden człowiek o jednym sercu”.

Czym jest ten zmysł? Ogólnie rzecz biorąc, jest to – miłość.

Miłość która przeprowadza nas przez różne stany odczuwania naszego rozłączenia z różnymi jego negatywnymi skutkami do stanu absolutnego zjednoczenia. W efekcie jej działania stajemy się nowym narodem opartym na wspólnym pragnieniu połączenia się w miłości ponad naszymi dzielącymi nas cechami, czyli narodem, który wcześniej nie istniał w naturalny i biologiczny sposób.

Mam nadzieję, że rzeczywiście rozwiniemy to poczucie miłości, obdarzania za pomocą metody połączenia, którą otrzymaliśmy i że osiągniemy to już niedługo. Kiedy to zrobimy, poczujemy, że otwiera się przed nami nowa, integrująca, wieczna i doskonała rzeczywistość, uczucie harmonii i pokoju, którego nie możemy sobie nawet wyobrazić w naszych obecnych ziemskich zmysłach.

Źródło: https://blogs.timesofisrael.com/what-does-shavuot-signify/

Kategorie: Artykuły w mediach, Integralna metoda, Nauka Kabały, Nowe publikacje, Prasa i my, Rozwój, Święta i specjalne daty, Tora

Pytanie: Czuję, że mój egoizm bardzo mocno urósł. Powiedział Pan: „Albo wyzerujemy egoizm, albo podniesiemy znaczenie duchowości”. Co należy zrobić?

Odpowiedź: Trzeba cieszyć się, że odkrywa się w tobie coraz więcej egoizmu. Odsuwasz się od przyjaciół, nie chcesz ich, nie chcesz grupy, więzi z innymi. To wszystko są oznaki rosnącego egoizmu i powinieneś się z tego cieszyć.

Oznacza to, że rozwija się w tobie lewa linia – rosnący egoizm, a prawa linia – naprawa, praca wbrew egoizmowi, powinna być kierowana na połączenie. Musisz przyciągać Wyższe Światło, aby stworzyło w tobie drugą siłę – przyciąganie, a wtedy będziesz miał dwie siły: prawą i lewą.

A to, że rozwija się w tobie egoizm i czujesz, że nie kochasz przyjaciół, nie chcesz ich i odpychasz – to wszystko są oznaki zbliżania.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Kiedy zebranie ludzi można nazwać grupą, która naprawdę działa prawidłowo?

Odpowiedź: Zebranie ludzi nazywa się grupą wtedy, gdy mają wspólny cel i rozumieją, jak powinni się zjednoczyć, według jakiego systemu. Oznacza to, że jest to już grupa, zajmująca się Kabałą. Ma przewodnika i osoby odpowiedzialne za to, by zbierali się, studiowali i uczestniczyli w różnych wydarzeniach.

Czyli grupa to nie tylko grono ludzi, którzy zebrali się w barze czy na stadionie. Jest to poważne zgromadzenie ludzi, którzy są gotowi zjednoczyć się, aby odkryć między sobą Stwórcę, wbrew swojej naturze.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie