Kiedy uczyłem się u Rabasza, przechodziłem przez bardzo różne stany, tak jak moi uczniowie teraz, a nawet gorzej, ponieważ byłem sam na sam z nauczycielem.

Teraz trzysta osób dzieli między sobą moje podejście do nich, a ja byłem sam. To było dla mnie bardzo trudne, często się denerwowałem i zaniedbywałem. Człowiek musi przejść przez wszystko. Rabasz oczywiście to rozumiał.

Pytanie: Czy opuszczał Pan lekcje?

Odpowiedź: Nie, nigdy. Nigdy! Tylko raz nie mogłam wyjść z domu. Rabasz zadzwonił do mnie żądając, abym natychmiast przyszedł. Ale odpowiedziałam, że nie mogę, że powstrzymuje mnie jakaś siła, że nie mogę wyjść. Wtedy powiedział: „Tak, teraz czuję, czym jest ta siła”.

To był bardzo interesujący stan, gdy nie można nic zrobić, nie ma tu żadnej kalkulacji, po prostu nie można. Płakałem mu do słuchawki telefonu, że coś mnie trzyma, nie mogłem się poruszyć, absolutnie! Jak człowiek, któremu zabrano ciało.

Pytanie: Co robić w takim stanie?

Odpowiedź: Nic. Jesteś uczony: kim jesteś, jakim jesteś „bohaterem”.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Super zmysły kabalisty“

Kategorie: Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Rabasz

Pytanie: Powiedział Pan, że dziesiątka jest urządzeniem, za pomocą którego można uchwycić duchowe pole. Jak można poczuć, że staliśmy się tym urządzeniem?

Odpowiedź: Tak jak kompas wychwytuje pole magnetyczne, tak samo my robimy. Zbieramy się razem, tworzymy narzędzie do postrzegania tego pola, które nas kieruje, porusza, rozwija.

Tak jak wskazówka kompasu zaczyna obracać się w polu magnetycznym, tak samo pracujemy w dziesiątce, dopóki nie zaczniemy odczuwać między sobą duchowego pola, które nas formuje i popycha do przodu.

Jest to wewnętrzne odczucie każdego w takim stopniu, w jakim anuluje siebie przed dziesiątką.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Podczas lekcji Pana uczniowie nie raz zaczynają chodzić lub coś robić. Skąd ma Pan tyle cierpliwości?

Odpowiedź: Gdy człowiek wstaje, żeby wziąć sobie filiżankę kawy lub zimnej wody, rozumiem, że jest zmęczony, nie wyspał się, jest mu ciężko. Traktuję moich uczniów z miłością i zrozumieniem.

To są ludzie, dla których robię wszystko, są dla mnie cenniejsi niż dzieci. W rzeczywistości są to moje duchowe dzieci. Co mam oprócz nich? Komu jeszcze przekażę tę informację? Kogo będę nauczać? – tylko ich. Pragnę przekazać przez nich jak najwięcej, aby kontynuowali rozpowszechnianie we właściwy sposób.

Dlatego moje nastawienie do nich, łagodzi nieco zakłócenia, jakie wywołują. Tak jak matka nie słyszy swojego dziecka, gdy hałasuje. Dla niej jest to normalne, a dla obcego człowieka jest to coś denerwującego i hałaśliwego nie do zniesienia.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Super zmysły kabalisty“

Kategorie: Nauczyciel i uczeń, Pytania&Odpowiedzi, Rozpowszechnianie metody

Pytanie: Pan mówi, że im bardziej człowiek związany jest z systemem duchowym, tym więcej informacji może przekazać przez siebie na zewnątrz. Ale czy to sformułowanie jest w pełni poprawne?

Przykładowo są ludzie, którzy potrafią pięknie pisać, coś robić, ale nie niosą ze sobą ducha jedności. Powiedzmy, że napisali o Kabale, ale nie ma tam niczego z wewnętrznego zjednoczenia. A jest, powiedzmy, jakiś aktor, który poprzez siebie przekazał ogromną informację dzięki zjednoczeniu.

Odpowiedź: Można to zobaczyć tylko po człowieku (jeśli rzeczywiście da się to zobaczyć), jak się zachowuje, jak się pozycjonuje na przestrzeni wielu lat pracy duchowej.

Po pierwsze, czy krytykuje innych, czy to jest dla niego absolutnie bez znaczenia. Czy przyciąga do siebie uczniów, czy też swobodnie pozwala im odejść, czy w każdej chwili można do niego przyjść a potem odejść. Jak istnieje sam, co w jego życiu ma większe znaczenie: on sam i jego egoizm czy sama nauka.

Jeśli chodzi o ludzi, którzy nie osiągnęli jeszcze duchowego postrzegania, jest z nimi problem, ponieważ każdy może pięknie mówić. W zależności od tego, czy jest dobrym mówcą, będziesz go słuchał, ale w rezultacie możesz niczego nie przyswoić. Ale co nas to obchodzi?

Człowiek może zrozumieć i uświadomić sobie tylko to, przez co już przeszedł. Dlatego z wyprzedzeniem nie można cokolwiek powiedzieć. Przekazuję dużo informacji, niektórzy zaczynają rozumieć wcześniej, inni później.

Człowiek jakoś przystosowuje się do tego i nagle wyskakuje z jego wnętrza: „O, to rzeczywiście tak jest”. Usłyszał to może rok temu lub wiele lat temu – tak też bywa. Może też za 20 lat usłyszysz nagle zdanie, które usłyszałeś dzisiaj, i je zrozumiesz.

Oznacza to, że nie ma sensu mówić człowiekowi czegoś wcześniej, ostrzegać go, chronić go. Należy po prostu cierpliwie czekać, aż przejdzie przez wszystkie swoje stany. Dopóki ich nie doświadczy, nie zrozumie, o czym się mówi.

Pytanie: Co jeśli, powiedzmy, Pana uczeń, który zajmuje się rozpowszechnianiem, przekazuje coś na zewnątrz jako przekaźnik?

Odpowiedź: Przekazuje wtedy moje wypowiedzi poprzez siebie, a ty je odbierasz. Dokładnie w taki sam sposób nasi tłumacze i moi uczniowie emitują we wszystkich zakątkach świata. Nie ma dla ciebie znaczenia, w jaki sposób otrzymujesz informacje – przeze mnie czy przez nich.

To normalne. Jeśli ludzie uczą się ode mnie i są do mnie przywiązani, to generalnie przekazują odpowiednie informacje, nie zdając sobie z tego sprawy.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Mistrz rozpowszechniania”

Kategorie: Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Rozpowszechnianie metody

Pytanie: Jest powiedziane, że należy zachować porządek wygnania i wyzwolenia. Co to znaczy?

Odpowiedź: Stopniowo, wykonując na przemian jedno działanie po drugim, podnosimy nasz egoizm, poznajemy, sprawdzamy i naprawiamy go. To jest nasza praca.

Pytanie: Bez ograniczenia ciała niemożliwe jest wyjście z Egiptu. Czy te ograniczenia zostaną zniesione, kiedy przyjdzie jasność?

Odpowiedź: Wszystkie ograniczenia znikają, gdy Stwórca świeci nam swoim światłem.

Pytanie: W artykule Rabasza „Wyjście z Egiptu” jest napisane, że ja budzę świt, a nie świt budzi mnie. Jak zrozumieć, że Stwórca nas prowadzi i kiedy budzimy świt?

Odpowiedź: Jest to problem, jeśli tego nie czujesz. Oznacza to, że musisz włożyć więcej wysiłku, aby poczuć Stwórcę.

Pytanie: Jeśli nie przychodzimy na poranną lekcję, to znaczy, że nie przebudzamy porannego świtu i w taki sposób wpływamy na to, co dzieje się obecnie na świecie?

Odpowiedź: Oczywiście, że wpływacie. Każdy człowiek ma wpływ, a tym bardziej grupa, która nie przychodzi na lekcje i nie wykorzystuje możliwości, by się zjednoczyć i wpłynąć tym na Stwórcę.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 14.04.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Kiedy mówimy, że istnieją zjawiska, które mogą nas zniszczyć, czyli Stwórca daje jakieś ćwiczenie, z którym muszę się nie zgodzić, jak się przy tym nie pomylić?

Z jednej strony zgadzać się i zaakceptować, a z drugiej strony nie zgodzić się z czymś, co nas niszczy. Jakie może tu być wsparcie, jakie priorytety?

Odpowiedź: Najważniejsze jest to, żeby nie było wzajemnej nienawiści. Czyli pracujcie nad tym, co was do siebie wzajemnie przyciąga. A wtedy stopniowo negatywne cechy same odejdą od was, a pojawią się pozytywne. Tak właśnie należy postępować.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 24.05.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czy przyjemność duchowa jest niezaspokojoną tęsknotą, presją psychologiczną, od której chcę uciec, ale tą samą przyjemnością, jaką czerpiemy z czegoś w zwykłym życiu?

Odpowiedź: Jest to przyjemność płynąca z jedności z całym wszechświatem. Tak jesteśmy skonstruowani, że człowiek odczuwa uczucie doskonałości całego wszechświata. I to odczucie doskonałości jest najwyższym napełnieniem, najwyższą przyjemnością!

Pytanie: Nieporównywalne z naszym, ziemskim?

Odpowiedź: Z niczym! Absolutnie z niczym! Niczego nie można zaoferować w miejsce tego. To jest nasze najwyższe, największe, najsilniejsze pragnienie, i jest napełnione wiecznością, doskonałością i harmonią. Czujesz wzajemny związek między wszystkimi przeciwstawnymi elementami, jak się uzupełniają wzajemnie, przepełniają.

Ta niekończąca się, harmonijna symfonia wypełnia cię tak bardzo, że praktycznie pozostaje ci tylko trochę możliwości myślenia, ale tylko po to, by uświadomić sobie, jak jest to ogromne i doskonałe.

Pytanie: Czy podczas snu również Pan to postrzega?

Odpowiedź: Zdarza się.

Komentarz: Interesujące jest życie w takim świecie.

Odpowiedź: Nie myśl, że życie w takim świecie oznacza ciągłe przebywanie w jakiejś nirwanie. Jest to świat, który musisz stale trzymać w sobie i wznosić się, analizować, podnosić się. To nie jest łatwy świat, nie. Ale oczywiście, jest to niesamowita przyjemność powiązania z doskonałością.

Pytanie: Co z tego wszystkiego wynika?

Odpowiedź: Wynik jest taki, że odczuwam swoją odpowiedzialność wobec wszystkich, jak bardzo muszę wgryźć się w sedno nauki Kabały i zrobić wszystko, co możliwe, aby wszyscy osiągnęli ten stan! W przeciwnym razie nie mogę mieć przyjemności, jeśli inni nie osiągną przyjemności. Jestem zobowiązany zniżyć się do nich i zrobić coś, żeby połknęli chociaż małą łyżeczkę przyjemności!

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Nieograniczona przyjemność“.

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Wczoraj otwieraliśmy nasze dusze dla siebie nawzajem i czuliśmy się razem, w jednym sercu. A dzisiaj rano nikt nie czuje już żadnego związku z przyjaciółmi w dziesiątce, nie czuje potrzeby nauki Kabały, Stwórcy, zjednoczenia i duchowej drogi, chce tylko spać jak zwierzę.

Teraz muszę przyjąć wiarą ponad wiedzą, że otrzymałem ten stan od Stwórcy, oprócz którego nie ma nikogo. Tylko Stwórca gra ze mną, wysyłając mi najróżniejsze stany, i On teraz sprawił że czuję się jak zwierzę.

Stan zwierzęcy jest najlepszy ze wszystkich, ponieważ właśnie z niego musimy wznieść się na poziom człowieka. A jeśli teraz okazało się że jestem na poziomie zwierzęcym, to znak, że zakończyłem odpracowywanie swojego poprzedniego stanu i naprawiłem go. Teraz schodzę do stanu zwierzęcia, aby ponownie wznieść się na poziom człowieka z nowymi cechami.

Dlatego cieszę się, że stałem się zwierzęciem, bo teraz zaczynam pracę od nowa, na nowym poziomie. W taki sposób grosz do grosza gromadzi się w duży kapitał. Zaczynam więc dzień w świetnym nastroju, pełen sił, i deklaruję całemu światu: „Zobaczcie, jak ja, zwierzę, robię z siebie człowieka!”

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jak udać się ze Stwórcą do faraona, jeśli odkryję, że Go nienawidzę?

Odpowiedź: Znajdź z nim wspólny język.

Pytanie: Stwórca zarządza nami dodając lub odejmując zło, abyśmy mieli wybór. Dlaczego ta praca zamienia się w ból?

Odpowiedź: Nasza praca nie zamienia się w ból. Musicie tylko zrozumieć, że jest to formowanie się naszego kli. Tylko tak wzniesiemy się do wieczności, nie ma innego sposobu.

Pytanie: Powiedział Pan, żeby skupić się na jednym negatywnym działaniu i naprawić je poprzez modlitwę. Jak pracować, aby naprawić jedną myśl, a potem przejść do innej? O co prosić Stwórcę?

Odpowiedź: Poradzić się przyjaciół. Tego co wspólnie ustalicie, Stwórca nigdy nie odepchnie, a jeszcze bardziej przyciągnie was do siebie.

Pytanie: Co ostatecznie przechyla czaszę zasług świata: modlitwa czy działanie?

Odpowiedź: Modlitwa – jest także działaniem.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 13.04.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Cud się zdarza i człowiek zaczyna odkrywać swoje pierwsze połączenie ze Stwórcą. Czuje, że osiągnął teraz szczególny stan duchowy, gdy odkrywa mu się kontakt z wyższą siłą.

Człowiek nie wie z wyprzedzeniem, że tak się stanie, ale przez długi czas nadal dąży do Stwórcy i pragnie odkryć związek z Nim. Nazywa się to cudem, ponieważ przychodzi to nagle, bez żadnych jawnych oznak zbliżania się, odkrywając się nagle, jak dar.

Obowiązkiem człowieka jest podjęcie wysiłków w celu tego odkrycia, ale jednocześnie człowiek nie widzi żadnego związku między swoimi prośbami a tym, co odbiera w momencie zrozumienia i odczucia odkrycia prawdy.

Z lekcji nr 3 Międzynarodowego Kongresu Kabalistycznego „Wznosimy się ponad wiedzę”, 19.05.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa