Pytanie: Powiedział Pan, że Rabasz jako pierwszy opracował zasady pracy w grupie. Czy nie opisał tego Baal HaSulam?

Odpowiedź: Kabaliści niewiele o tym mówili, ukrywali takie rzeczy, uważając je za bardzo osobiste. Opisywali po prostu strukturę wyższych światów, aby czytając ich dzieła można było przyciągnąć na siebie wyższe światło.

I o tym jak wcześniej powinieneś formować siebie – siebie i grupę, pragnienie podążania naprzód, wzniesienia się ku większemu obdarzaniu, do czego jest ci potrzebne wyższe światło – o tym praktycznie nie mówili. To jest wewnętrzna sprawa każdego, jego praca w sercu.

Dlatego przed Rabaszem ludzkość nie potrzebowała masowego wyjaśnienia i realizacji pracy w grupie. Rabasz bardzo dokładnie opisał zasady interakcji w grupie, ale nie ujawniał swoich prac, ponieważ wówczas czas jeszcze nie nadszedł.

Uważamy, że jego metoda pracy w grupie jest najważniejszą rzeczą, jaką zrobił dla świata. W zasadzie zrobił bardzo wiele, ale to jest dla nas najważniejsze i najbardziej potrzebne. Właśnie teraz ta metoda może być realizowana u nas i w nas.

Nie bez powodu jesteśmy nazywani Jego imieniem: „Bnei Baruch”. I rzeczywiście, oprócz tego, nie potrzebujemy niczego więcej. Jak powiedział Baal HaSulam: miłość do przyjaciół pokrywa absolutnie wszystkie nasze problemy.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Społeczność wirtualna, cz. 4”

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pytania&Odpowiedzi, Rabasz, Rozpowszechnianie metody

Pytanie: Proszę powiedzieć, co zrobić jeśli człowiek czuje się złamany, upadł na kolana. Jak wstać z kolan?

Odpowiedź: Myśleć. Myśleć o tym, kim jestem, czym jestem, dlaczego jestem, kto mną kieruje, do czego jestem przeznaczony. Wtedy człowiek dostrzeże, że to wszystko przygotowuje go do naprawy, prawdziwej naprawy, kiedy wzniesie się ponad swoją naturę, a tam będzie na niego czekał Stwórca.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”, 07.10.2024

Kategorie: Pytania&Odpowiedzi, Wiadomości

Pytanie: Bardzo łatwo jest zrezygnować z przyjemności materialnych, tym bardziej że nie czuję już z tego smaku. Ale przyjemność z duchowego jest tak wielka, że ​​nie wyobrażam sobie, jak można z tego zrezygnować. Jaki jest prawidłowy sposób na ograniczenie przyjemności duchowych, aby nie były dla nas samych, a dla Stwórcy?

Odpowiedź: Wielokrotnie studiowaliśmy, jak zrezygnować z przyjemności dla siebie i jak skierować swoje pragnienia tylko dla dobra Stwórcy. Pracuj w takiej kolejności, jak powiedziałem.

Pytanie: Co powinno być zbudowane w środkowej linii, aby utrzymywać równowagę? Przecież jeśli dodadzą nam dwadzieścia gramów pragnienia, to nie będziemy w stanie się oprzeć.

Odpowiedź: Aby utrzymać tzw. balans, powinieneś myśleć tylko o obdarzaniu.

Pytanie: Posiłek – to duchowe działanie w momencie otrzymania odbitego światła. Jak obliczyć taką ilość światła, która jest niezbędna dla istnienia?

Odpowiedź: Nie ma takiej miary.

Pytanie: Powiedział Pan, że musimy dołączyć do Stwórcy. Jak to zrobić?

Odpowiedź: Żądać od Stwórcy takiej więzi, aby nigdy nie oddalać się od Niego.

Pytanie: Cały czas jestem zdezorientowany: otrzymuję przyjemność z posiłku, czy nie. Kiedy przygotowujemy posiłek i dziękujemy Stwórcy za to, że nas wszystkich zgromadził, czy powinniśmy mieć przyjemność z tego jedzenia?

Odpowiedź: Oczywiście, obowiązkowo.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 05.12.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jak i po co Stwórca stworzył materialny świat?

Odpowiedź: Nasz świat jest stworzony specjalnie po to, aby człowiek rozwinął w sobie możliwość wzniesienia się w osiągnięciu wyższego stanu, sukcesywnie naprawiając wszystkie swoje pragnienia, zaczynając od mniej egoistycznych i kończąc na bardziej egoistycznych. Nasz świat – to jest to, co czujemy i dostrzegamy w naszych nienaprawionych pragnieniach.

Kiedy naprawiamy i wznosimy się w osiągnięcie wyższego świata, czujemy różnicę między dwoma światami, ich kontrast, z którego przychodzi do nas głębia zrozumienia wyższego świata. Różnica potencjałów pomiędzy dwoma światami daje człowiekowi poczucie wewnętrznej realizacji.

Pytanie: Dlaczego materialny świat tak fascynuje człowieka?

Odpowiedź: Dzieje się specjalnie po to, by stworzyć w nas system oporu poznania wyższego świata. I wtedy w miarę różnicy potencjałów głębiej poczujemy duchowy świat. Każdy człowiek może wyrwać się z tego świata. Wszystko zależy od jego środowiska i właściwego stosowania metody wzniesienia.

Pytanie: Czy będzie istniał materialny świat po tym, jak wszystkie dusze zjednoczą się ze Stwórcą?

Odpowiedź: Nie. Nasz świat zniknie z naszych odczuć, dlatego że on przejawia się tylko w naszych nienaprawionych właściwościach i postrzegamy go jako nieożywioną, roślinną i zwierzęcą materię To wszystko jest w nas.

Kiedy zaczynamy odczuwać wyższy świat, wtedy odkrywa się nam iluzoryczność naszego świata. I w miarę tego, jak naprawiamy swoje egoistyczne właściwości, nasz świat stopniowo znika, jak fatamorgana.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Pytania&Odpowiedzi

Widzimy, że bez połączenia z prawdą, z duchowym korzeniem, szczególne daty w naszym świecie zamieniają się w dziecięce święta. Tak i Tu bi-Szwat ogranicza się do sadzenia drzew w ogrodzie lub mieście. Co samo w sobie jest oczywiście wspaniałe, ale jest dalekie od jego prawdziwego znaczenia.

Ponieważ Tu bi-Szwat, Nowy rok drzew, jest bardzo poważną datą, według swojego duchowego korzenia, który oznacza początek człowieka. Jest powiedziane, że „człowiek jest dosłownie jak drzewo na polu”.

Dlatego słuszne jest, sadzenie w tym dniu drzewa, jednak należy również zadbać o wychowanie człowieka, aby wyrosło z niego „drzewo przynoszące owoce”. A to oznacza wychowanie człowieka na podobieństwo Stwórcy.

Interesujące jest to, że całą pracę związaną z pielęgnacją drzew trzeba także wykonywać nad człowiekiem. W przeciwnym razie jego drzewo nie przyniesie owoców, albo owoce będą gorzkie i niezdatne do spożycia przez człowieka. Należy przeprowadzić 39 rodzajów pracy, aby zadbać o wzrost duszy człowieka, tak jak o rosnące drzewo.

Nie jest to zwykłe polne drzewo, ale owocujące drzewo, rosnące w Ogrodzie Eden, gdyż kształtuje naszą duszę: naprawione pragnienia otrzymywania i obdarzania, które łączą się wspólnie w jeden owoc. I to dzięki edukacji, środowiska, otoczenia, bez którego drzewo nie będzie dobrze rosło i nie wyda owoców.

Dlatego człowieka porównuje się do drzewa na polu. I nie jest to zwykłe pole, ale pole pobłogosławione przez Stwórcę. Stwórca błogosławi to pole zgodnie z włożonym przez nas wysiłkiem w pielęgnację drzewa, czyli wkładu w środowisko.

Nie ingerujemy w samo drzewo, lecz oddziałujemy na nie z zewnątrz. Dzięki zewnętrznej pielęgnacji drzewo zaczyna wydawać piękne, słodkie owoce. A wszystko to zależy od otoczenia, od grupy, od dziesiątki.

Musimy starać się stworzyć takie środowisko, które stanie się polem pobłogosławionym przez Stwórcę. Oznacza to, że wzajemne relacje między przyjaciółmi powinny być takie, aby każdy mógł ufnie wzrastać we właściwej, dobrej formie, jednoczyć się razem i przynieść jeden wspólny owoc – jabłko z Ogrodu Eden, naprawioną duszę.

Dlatego święto Tu bi-Szwat symbolizuje całą duchową pracę człowieka w jego początkowym stadium. Przecież drzewo to coś, co wyrasta z martwej gleby. Jeżeli zorganizujemy właściwe środowisko, warunki zewnętrzne, to otrzymamy żywy kiełek, który przekształci się w drzewo, wydające plony nadające się na pokarm dla człowieka.

Z lekcji na święto „Tu bi-Szwat”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

Pytanie: Zdecydowaliśmy, że na nadchodzącym kongresie pójdziemy na całość, vabank. Gdzie jest ten „bank”? A jeszcze ważniejsze, gdzie jest do niego klucz?

Odpowiedź: „Bank” znajduje się „w niebie”. Ale można go osiągnąć. To właściwość Biny, obdarzania. A kluczem do niego jest jedność między nami. W naszej jedności, odkryjemy prawdziwy skarb, nie sejf, a właściwość, za pomocą której otwierają się wszystkie skarby światów! 🙂

Odkryjemy go – pod warunkiem, że zjednoczymy się wzajemnie. W jedności między nami bank otworzy się natychmiast.

To cud, który istnieje w duchowości – światło zaczyna świecić w tym momencie, kiedy osiągniemy pierwszy stopień podobieństwa z nim.

Z lekcji według artykułu „Wygnanie i wyzwolenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czy możemy porównać poranną i popołudniową modlitwę do porannej i dziennej lekcji.

Odpowiedź: Nie, lekcja jest zupełnie oddzielnym działaniem.

Pytanie: Jak czerpać przyjemności tego świata, aby skierować je na miłość do Stwórcy? Ponieważ tracę smak materialnego świata, a jedynie czerpię przyjemność z porannych lekcji, ze zjednoczenia. Do czego służy taki stan?

Odpowiedź: Do tego, abyś mógł wybrać, co daje ci Stwórca. W rzeczywistości otrzymujesz wszystko, tylko brakuje ci odkrycia.

Pytanie: Czym jest prawdziwe przezwyciężenie, które kończy się modlitwą?

Odpowiedź: Prawdziwe przezwyciężenie i tak kończy się modlitwą i odczuciem, że Stwórca daje ci wszystko co dobre.

Pytanie: Ciemność jest podstawą dla światła. Czy można powiedzieć, że wielkość światła jest proporcjonalna do głębokości ciemności, przez którą przechodzi człowiek?

Odpowiedź: Tak, można. Ale człowiek nie musi czekać na ciemność, żeby potem mieć więcej światła. Nie ma czegoś takiego.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 03.12.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

A żeby stać się godnym wiary, najpierw potrzebna jest trwoga, jak jest powiedziane w Księdze Zohar: „Dlatego że trwoga – to Przykazanie, które zawiera w sobie wszystkie Przykazania Tory i jest także bramą do wiary w Stwórcę. I zgodnie z przebudzeniem trwogi przed Stworzycielem wzrasta również jego wiara w Zarządzanie Stwórcy“.

Co to jest trwoga przed Stworzycielem? Człowiek powinien bać się tego, że nie będzie mógł sprawić zadowolenia Stwórcy, a nie tego że sam nie otrzyma czegoś. <…> Okazuje się, że trwoga przed Stwórcą jest bramą wiary, to znaczy że bez trwogi nie można stać się godnym wiary. (Rabasz, „Miłość do przyjaciół (2)”)

Pytanie: Nie rozumiem w jaki sposób, bez wiary dojść do trwogi? A jednocześnie okazuje się, że bez trwogi nie można osiągnąć wiary? Wynika z tego że jest to zamknięte koło?

Odpowiedź: Tak, to jest zamknięte koło. Zarówno wiara jak i trwoga – są to siły które istnieją ponad nami, stanowią zmiany wewnętrznych parametrów naszego systemu.

Dlatego kiedy czytamy Rabasza możemy się tylko zgodzić, że prawdopodobnie tak powinno być, a następnie przestudiować opis tych działań, które musimy wykonać. Ponieważ na podstawie tych działań, przyciągamy na siebie wpływ wyższej siły, tak zwanego światła, które powraca do Źródła. A Światło zmienia i tworzy w nas właściwość wiary, właściwość miłości.

Komentarz: Ale mimo wsztystko Rabasz pod koniec artykułu logicznie buduje to, co powinno być na początku, w środku i na końcu.

Odpowiedź: Wszystko jest zbudowane samo w sobie, nawet jeśli o tym nie wiesz. Nie chodzi o to aby dowiedzieć się, zrobić i otrzymać. W duchowym świecie musisz wykonać pewne określone działania, które wywołują wyższe światło i ono stopniowo przeprowadza w tobie takie zmiany, które nazywają się wiarą, trwogą i scaleniem się ze Stwórcą.

Z programu TV „Ostatnie pokolenie”

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Czy powinniśmy nieustannie podtrzymywać w sobie zasadę „nie ma nikogo oprócz Niego”?

Odpowiedź: Jeśli przyjaciele w grupie będą myśleć o tym, żeby nikt z nich nie zapominał aby określić Stwórcę, jako pierwotną przyczynę swoich stanów, wtedy rzeczywiście pomożecie sobie nawzajem.

Ten etap nazywa się „poręczenie” i zaczyna się od tego, że po prostu mechanicznie chcemy pomagać sobie nawzajem, w myśleniu, że „nie ma nikogo oprócz Niego”. To sprawia, że każdy z nas myśli o drugim.

Kiedy wspólnie tak myślimy o sobie wzajemnie, „włączamy” poręczenie i to działa. W takim przypadku każdy uczestnik grupy częściej przypomina sobie, że źródłem jego myśli i uczuć jest Stwórca, i zaczynają się one łączyć w jedną sieć.

Nieustannie pomagamy przyjaciołom aby pamiętali, że jesteśmy wzajemnie włączeni w siebie nawzajem i podłączeni do Stwórcy, staramy się określić Stwórcę jako nasze wspólne źródło. Wtedy każdy z nas staje się połączony z innymi w taki sposób, że sygnał od Stwórcy przechodzi przez każdego do pozostałych. To już jest inny poziom połączenia.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Dawniej kabaliści byli ukryci, ale między sobą tworzyli jednak grupy. Pierwszą grupę kilku tysięcy ludzi utworzył Abraham, którą oddzielił od Starożytnego Babilonu i wyprowadził stamtąd na terytorium dzisiejszego Izraela.

Było to zrobione celowo po to, aby wystawić grupę pod większy wpływ wyższej siły, ponieważ na każdą część Ziemi oddziaływuje określona wyższa siła. Właśnie tam w Izraelu przejawia się najbardziej.

Ludzie, którzy przyjeżdżają do Jerozolimy z zagranicy mówią, że odczuwają tam szczególny fenomen. Nagle zaczynają czuć się inaczej. Artyści twierdzą, że panuje tam specyficzne żółtawe powietrze. Ja tego nie rozumiem, a może sam nie chcę w to wierzyć, niemniej jednak, coś w tym jest.

Ale to, że zmieniając miejsce, zmieniamy przeznaczenie, jest absolutnie pewne. I nie dlatego, że w innym miejscu istnieje inne społeczeństwo, ale dlatego, że w każdym miejscu na Ziemi wyższa siła manifestuje się inaczej.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Środowisko”

Kategorie: Kabalistyczna geografia, Starożytny Babilon