Nasze kabalistyczne wychowanie i nauka całkowicie różnią się od wychowania ogółu. Religia uczy człowieka być zdyscyplinowanym, wstać i wykonywać co należy, robić i jeszcze raz robić.

Kabała natomiast rozwija w człowieku zdolność wewnętrznej analizy. Człowiek zaczyna nie zgadzać się ze Stwórcą, oskarża Go, a nawet przeklina, chce się przeciw Niemu zbuntować, a następnie zaczyna rozumieć skąd pochodzą te właściwości, porównuje swoje cechy z przeciwstawnymi właściwościami Stwórcy, i stopniowo uświadamia sobie, co należy preferować.

Wówczas najpierw usprawiedliwia Stwórcę, potem pragnie stać się do Niego podobny, a następnie sam wychodząc z tych przeciwnych stanów, upodabnia się do Niego. Taki jest rozwój człowieka. Dlatego powiedziano: „Zdanie Tory jest przeciwne zdaniu ogółu”. Ogół wychowuje i kształci człowieka w sposób przeciwny Torze.

Człowiek, który tutaj przychodzi, zaczyna otrzymywać taką edukację, dzięki której stopniowo uwalnia się od wszelkich ograniczających ram, od wszystkich początkowych uwarunkowań – od wszystkiego. Powinien badać, analizować, rozważać wszystkie możliwe stany, niczego się nie bać, i na tej podstawie wybrać prawdę. W przeciwnym razie pozostanie na poziomie zwierzęcym.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 06.07.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kabała i religia, Praca duchowa