Pytanie: Czy wiara ponad wiedzą to działanie, czy stan, który prowadzi do działania z właściwą intencją?

Odpowiedź: Wiara ponad wiedzą to stan, z którego możesz wykonywać działania w wierze ponad wiedzą. Jeśli możesz wykonywać działania wbrew swojej wiedzy, pragnieniu, zrozumieniu, ponieważ właśnie tego się od ciebie wymaga, to można to nazwać wiarą ponad wiedzą. Musimy nad tym nieustannie pracować.

Pytanie: Czym jest prawdziwa wiedza?

Odpowiedź: Prawdziwa wiedza to wiedza pochodząca od światła, które obleka się w nasze naprawione właściwości.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Natura ciała jest taka, że zawsze dostrzega w innych wady, a nie zalety. Dlatego powiedzieli mędrcy: „Staraj się usprawiedliwiać każdego człowieka”. To znaczy, nawet jeśli w wiedzy widzę, że przyjaciel nie ma racji, jednak staram się go usprawiedliwiać. Ale jeśli i w wiedzy dostrzegam zalety przyjaciela, to jest jeszcze lepiej.

Bo nie ma dla mnie znaczenia, czy drugi ma rację, czy nie, i tak nie można tego nigdy ocenić. A dla mnie jest ważne, aby dostroić siebie zgodnie ze światem duchowym. Jeśli myślę, że wszyscy przyjaciele są sprawiedliwi, dobrzy i szanowani, i chcę widzieć ich wielkimi dosłownie jak Stwórca, to w ten sposób dostrajam siebie, naprawiam swoje widzenie, postrzeganie na postrzegania wyższego świata.

Dlatego, jeśli dostrzegam zalety przyjaciela wewnątrz wiedzy, oznacza to, że już dostroiłem siebie na właściwe widzenie. Jeśli tego jeszcze nie widzę, to muszę starać się zobaczyć i wyobrażać sobie tak, jakby przyjaciel miał rację. W końcu, dzięki temu „jakby” zbliżam się do tego, by zobaczyć duchowość, zobaczyć prawdę.
* * *
Pożądane jest widzieć przyjaciół jako wielkich, każdego na swój sposób. Każdy ma takie zalety, których ja nie posiadam. Jeśli cały czas szukam w nich tylko pozytywnych cech, pomaga mi to zobaczyć „statek Kolumba” (zobaczyć nieznany ląd), zobaczyć duchowe.

W ten sposób umniejszam swój egoizm i wywyższam zewnętrzne właściwości poza mną. Tym samym jakby wznoszę duchowe, ponieważ dla mnie jest zerem, dlatego że ja go nie czuję i nie rozumiem. Jeśli wywyższam przyjaciela w swoich oczach, tym samym zwiększam swoją zdolność do zobaczenia duchowego.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Wielu naukowców uważa, że w czasach Adama nie było pisma. Czy są jakieś dowody na to, że księga „Tajemny Anioł” została napisana przez Adama?

Odpowiedź: Księga „Tajemny Anioł” została pierwotnie napisana przez Adama w formie tablic i była przekazywana z pokolenia na pokolenie jako jego dziedzictwo. Ponadto niedawno dokonano odkrycia, że egipskie hieroglify pochodzą ze starożytnego hebrajskiego alfabetu, który istniał już w czasach Adama.

Obecnie księga „Tajemny Anioł” jest w wolnej sprzedaży. Na jej pierwszej stronie jest napisane: „Ta księga, którą według legendy napisał Adam Riszon”, czyli pierwszy człowiek. Mamy na myśli nie pierwszego człowieka na ziemi, ale pierwszego człowieka, który poznał Stwórcę.

Pytanie: O ile rozumiem, tak mówią tylko kabaliści. Dlatego że albo wierzą, i uważają, że świat rozpoczął się od Adama, albo ateiści, którzy w ogóle w nic nie wierzą.

Odpowiedź: Wiara pojawiła się zaledwie 2000 lat temu, a ateiści – zupełnie niedawno. Jednak należy zrozumieć, skąd wszystko pochodzi. Musimy spojrzeć na historię, jaka ona jest, ponieważ istnieje i działa od wieków.

Jeśli otworzyć księgi, które zostały napisane, na przykład w XI wieku przez kabalistów z wczesnej Europy przez Rambama, Rambama albo Raszbi, jest to udokumentowane i potwierdzone, że są to ich dzieła. Jeśli weźmiemy Talmud, który odnosi się do IV wieku n.e., to w nim samym opowiada się o jego autorach. Jest napisany zrozumiałym językiem, w którym czytamy i mówimy dzisiaj.

Są księgi, które pojawiły się półtora tysiąca lat przed Talmudem, na przykład Tora. Jeszcze wcześniej, 3700 lat temu, w Starożytnym Babilonie była napisana: „Księgę Stworzenia” („Sefer Jecira”) Abrahama. A około 1600 r. p.n.e. – „Wielkie komentarze”. Wszystko to jest powszechnie znane, źródłowo potwierdzone i przekazywane z pokolenia na pokolenie.

Komentarz: Jednak na świecie są dwa rodzaje ludzi: ci, którzy nie wierzą w nic i ci, którzy wierzą, że Adam Riszon jest pierwszym człowiekiem, którego stworzył Bóg. Jednak to, że Adam jest pierwszym człowiekiem, który osiągnął duchowość, o tym piszą tylko kabaliści.

Odpowiedź: Kabała liczy czas stworzenia człowieka inaczej niż ogólnie jest to przyjęte. Stworzenie człowieka to pojawienie się w nim odczucia Stwórcy. Osiągając swój następny, znacznie wyższy stopień istnienia, człowiek może naprawdę nazywać się człowiekiem, a wcześniej jest po prostu zwierzęciem.

Przed Adamem ludzie żyli dziesiątki tysięcy lat. Miał rodziców, krewnych, ale jako pierwszy poznał ukryte siły natury. Ponieważ odkrył swój korzeń, który nazywa się „Adam” – „podobny do Stwórcy”, dlatego że zrozumienie Stwórcy odkrywa się w stopniu podobieństwa do Niego.

Pytanie: Przeczytałem księgę Adama „Tajemny Anioł” („Raziel a- Malach”) i niczego nie zrozumiałem. O czym jest tam napisane?

Odpowiedź: Konieczne jest studiowanie Kabały a wtedy zrozumiesz, co jest tam napisane. To nie jest prosta księga, posiada złożony język, ale jest to język, w którym dzisiaj mówimy. Ten język nie zmienia się, dlatego że ma w swojej osnowie tylko duchowe korzenie. A ponieważ siły duchowe, które rządzą naszym światem są niezmienne, to język też przez tysiąclecia nie zmienił się, prawa jego gramatyki są niezmienne.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: KABAŁA, Rozpowszechnianie metody

Pytanie: Czy istnieje miłość?

Odpowiedź: Oczywiście, że istnieje.

Miłość jest wtedy, kiedy pragnę napełnić drugiego człowieka, zamiast siebie. Tak jak matka pragnie napełnić swoje dziecko, jak przyjaciel pragnie oddać wszystko przyjacielowi, jak Stwórca pragnie napełnić nas, a my, jeśli właściwie podążamy naprzód, pragniemy napełnić Jego. Miłość jest dążeniem do napełnienia drugiego człowieka.

Z lekcji w języku rosyjskim

Kategorie: Miłość, Praca duchowa

Duchowość różni się od materialnego. W materialnym świecie wielkość naczynia określa się zazwyczaj jego objętością: jeden litr, dwa, trzy, tysiąc… Im większa objętość naczynia, tym większe naczynie. W duchowości natomiast wielkość naczynia nie jest określana przez jego objętość, lecz liczbę różnych właściwości, które zwiększają jego zdolność do postrzegania: jak liczba ilości pikseli.

Dlatego w materialnym wymiarze, człowiek może być bardzo inteligentny i wybitny. Ale w duchowości znacznie ważniejsze jest połączenie z dziesiątką, dające ogromne duchowe dopełnienie. Liczba różnych właściwości nabytych dzięki więzi z innymi ludźmi określa wielkość mojego naczynia duchowego (kli).

Dlatego postęp w duchowości oznacza, że rośnie liczba ludzi, z którymi się łączymy, liczba dusz, pragnień i opinii, które włączamy w siebie. To jakościowa różnica między tym, kto uważa się za wielkiego w świecie materialnym, a tym kto jest wielki w świecie duchowym.

W materialnym świecie poszerzam własne naczynie, do którego mogę otrzymać coraz więcej. Ale jeśli pragnę poszerzyć swoje naczynie w duchowości, muszę włączyć w siebie dodatkowe pragnienia, różne od moich, i tak powiększam swoje kli.

Dziesięć osób, „dziesiątka”, to „podstawowe” duchowe kli, w którym nikogo nie anuluję, nie tłumię, nie odrzucam, lecz łączę wszystkich na absolutnie równych. Oznacza to, że nawet ich nie oceniam, aby uczynić ich równymi, a wszystko wyrównuje wyższe światło, łącząc przyjaciół w moim umyśle i sercu w pełnej harmonii i jedności, przekształcając ich w moje duchowe kli.

Z lekcji według przygotowania do kongresu

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jak nie mylić wiary ponad wiedzę z wiarą poniżej wiedzy?

Odpowiedź: Wiara ponad wiedzą jest wiarą wbrew wiedzy. Natomiast wiara poniżej wiedzy to kiedy wymyślasz sobie wiarę, która nie wymaga żadnej pracy nad sobą.

Pytanie: Czyli powinniśmy upewnić się, że sprawiedliwy jest na pewno sprawiedliwym?

Odpowiedź: Nie, absolutnie nie jest to konieczne. Wiara ponad wiedzę może powstać bez żadnego związku między człowiekiem a jego nauczycielem.

Pytanie: Jak w dziesiątce znajdujemy sprawiedliwego, za którym podążamy?

Odpowiedź: Musicie zwrócić się do nauczyciela, który was uczy, i podjąć takie działania, które was do niego przywiążą, by móc podążać za jego słowami jak za prawdą.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Absolutnie żadna myśl nie jest w stanie pojąć Nieskończoności, ponieważ to pojęcie jest ponad naszym rozumem. (Nauka Dziesięciu Sefirot. Cz. 1. „Skrócenie i linia”, rozdz.1)

Nie możemy pojąć Stwórcy naszym ziemskim rozumem. Dlatego cała nauka Kabały opiera się na metodzie, zgodnie z którą człowiek zmienia swój rozum, swoje właściwości, swoją naturę z otrzymywania na obdarzanie. W miarę nabywania właściwości „obdarzania”, człowiek może odczuwać w niej Stwórcę.

Z programu telewizyjnego „Nauka Dziesięciu Sefirot (TES)”

Kategorie: Praca duchowa

Rabasz, artykuł 8, „Uczyń sobie rawa i kup sobie przyjaciela – 2”: Przecież zrozumieli, że między nimi nie ma aż tak wielkiej różnicy zdań, dlatego każdy będzie zdolny ustąpić na korzyść drugiego, i w ten sposób będą mogli się zjednoczyć.

Spośród wielu pragnień, które istnieją w każdym z nas, jest jedno pragnienie, które jest jednakowe dla wszystkich. Jest to pragnienie zrozumienia Stwórcy, skierowanie na Niego wszystkich naszych oczu. Każdy człowiek, który zgadza się kochać bliźniego, czuje, że nie ma między nimi wielkiej różnicy zdań.

Jeśli chcemy odkryć Stwórcę, ale wszyscy jesteśmy egoistami i wszyscy mamy mniej więcej taką samą pracę nad sobą, to jednocząc się w naszych wysiłkach, będziemy w stanie ustąpić sobie nawzajem i wtedy będziemy mogli się zjednoczyć i osiągnąć Stwórcę.

Jest tu jednak mała sprzeczność: osiągnąć Stwórcę możemy tylko razem, aby być razem, musimy się zjednoczyć, aby się zjednoczyć, musimy ustępować sobie nawzajem. Dlatego tutaj trzeba dokonać kalkulacji, co jest ważniejsze: moje „ja”, małego egoisty ze swoim nikczemnym, miałkim, tymczasowym życiem, czy poznanie Stwórcy, mojego przyszłego stanu wieczności, doskonałości.

I wtedy, rzuciwszy życie na szalę, żeby zdecydować, jak powinienem postąpić, będę mógł ustąpić we wszystkim na rzecz innych, aby osiągnąć podobieństwo do Stwórcy. W ten sposób zjednoczenie będzie dla mnie najważniejszym osiągnięciem w życiu, moim jedynym marzeniem.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Praca z dziesiątkami pochodzi od rabina Szymona. Według Kabały rozpoczęła się jeszcze w czasach Abrahama, jednak swoje główne znaczenie uzyskała dopiero w czasach Ari, kiedy to Kabała stała się realną nauką praktyczną.

Rabasz opisał ją bardzo szczegółowo. Przed nim, inni kabaliści pisali o tym również. Wszędzie w Torze jest wskazane, że musi panować jedność między ludźmi, bo tylko w jedności możemy zebrać rozbitą duszę – Adama.

Nawet dwie osoby wystarczą, aby zacząć postrzegać stany duchowe, ponieważ naprzeciwko ciebie musi być jeszcze jeden egoista, taki sam jak ty, z takim samym celem jak ty. Nasza praca zbudowana jest wyłącznie na znalezieniu między sobą takiej formy połączenia, która będzie dla nas dogodna, podobna do Stwórcy, która może zacząć się między nami odkrywać, i będziemy mogli poczuć przybliżenie Stwórcy.

Im bliżej siebie jesteśmy wzajemnie w dziesiątce, tym bardziej wznosimy się ponad egoizm i budujemy jakby kanapkę z dwóch pięter: na dole nienawiść, a ponad nią miłość, lub na dole obojętność, a na górze przynajmniej jakieś połączenie. I w tym sandwiczu pomiędzy egoistyczną właściwością i właściwością obdarzania odkrywamy Stwórcę, jako źródło obu właściwości.

Z lekcji na temat „Nie ma nikogo oprócz Niego”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Powiedziano: „I widzi człowiek, że nie ma żadnej siły do pracy duchowej. I tylko wtedy może dążyć do uświadomienia sobie, że tylko Stwórca może mu pomóc, w przeciwnym razie jest zgubiony”.

Kiedy zaczynam rozumieć, że cały obraz świata pochodzi od Stwórcy, a On dał mi tylko maleńkie mikro-pragnienie, aby Go odkryć, wtedy widzę, że nie mam żadnej możliwości działania. Oznacza to, że to małe pragnienie jest mną, ale nie mogę kontrolować swoich myśli i sił za pomocą tego pragnienia i w ten sposób ich badać.

Dlatego, aby właściwie skierować człowieka na Stwórcę, człowiek cały czas Go gubi. I chociaż uważa Stwórcę jako źródło swojego światopoglądu, ostatecznie gubi Stwórcę. Próby kończą się niepowodzeniem i człowiek jakby upada.

I tutaj szczególnie ważna jest grupa, która może mi przyjść z pomocą. Ponieważ znajduję się w stanie połączenia z podobnymi mi ludźmi, mogę się na nich oprzeć. Upadłem – oni się podnoszą, jeden z nich upada – pociągam go za sobą, i tak dalej. Każdy wyciąga przyjaciela z rzeki egoizmu, która go gdzieś unosi i zabiera.

Dlatego jest powiedziane: „Ci, którzy pokładają nadzieję w Stwórcy, odnawiają swoją siłę”. Oznacza to, że ci, którzy widzą, że na świecie nie ma niczego innego poza Stwórcą – a uchwycić się Stwórcy mogą tylko poprzez grupę, w przeciwnym razie On się nie odkryje – odnawiają swoje siły w każdej chwili. Okazuje się, że sam upadek, szczególnie jeśli ma miejsce w grupie, jest przyczyną wzniesienia.

Jeśli nie ja, to mój przyjaciel; jeśli nie mój przyjaciel, to ja. W ten sposób możemy stale się podnosić. Jeśli człowiek jest sam i upada, może pozostawać w tym stanie przez wiele miesięcy, dopóki Stwórca nie ześle mu siły wzniesienia. Wiemy to po sobie. Bywa, że ten stan rozciąga się na kilka tygodni i nie mogę nic z tym zrobić, nie mogę sam siebie wyciągnąć z tego bagna.

Właśnie tutaj mogę się dowiedzieć, czy znajduję się w prawidłowej grupie. Jeśli znajduję się w prawidłowym społeczeństwie, to nie powinienem czuć się w upadku, dlatego że nasze prawidłowe połączenie w grupie za każdym razem nas ożywia.

Z lekcji na temat „Praca w ukryciu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie