Praca z dziesiątkami pochodzi od rabina Szymona. Według Kabały rozpoczęła się jeszcze w czasach Abrahama, jednak swoje główne znaczenie uzyskała dopiero w czasach Ari, kiedy to Kabała stała się realną nauką praktyczną.

Rabasz opisał ją bardzo szczegółowo. Przed nim, inni kabaliści pisali o tym również. Wszędzie w Torze jest wskazane, że musi panować jedność między ludźmi, bo tylko w jedności możemy zebrać rozbitą duszę – Adama.

Nawet dwie osoby wystarczą, aby zacząć postrzegać stany duchowe, ponieważ naprzeciwko ciebie musi być jeszcze jeden egoista, taki sam jak ty, z takim samym celem jak ty. Nasza praca zbudowana jest wyłącznie na znalezieniu między sobą takiej formy połączenia, która będzie dla nas dogodna, podobna do Stwórcy, która może zacząć się między nami odkrywać, i będziemy mogli poczuć przybliżenie Stwórcy.

Im bliżej siebie jesteśmy wzajemnie w dziesiątce, tym bardziej wznosimy się ponad egoizm i budujemy jakby kanapkę z dwóch pięter: na dole nienawiść, a ponad nią miłość, lub na dole obojętność, a na górze przynajmniej jakieś połączenie. I w tym sandwiczu pomiędzy egoistyczną właściwością i właściwością obdarzania odkrywamy Stwórcę, jako źródło obu właściwości.

Z lekcji na temat „Nie ma nikogo oprócz Niego”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie