Pytanie: Czy istnieje miłość?
Odpowiedź: Oczywiście, że istnieje.
Miłość jest wtedy, kiedy pragnę napełnić drugiego człowieka, zamiast siebie. Tak jak matka pragnie napełnić swoje dziecko, jak przyjaciel pragnie oddać wszystko przyjacielowi, jak Stwórca pragnie napełnić nas, a my, jeśli właściwie podążamy naprzód, pragniemy napełnić Jego. Miłość jest dążeniem do napełnienia drugiego człowieka.
Z lekcji w języku rosyjskim
Duchowość różni się od materialnego. W materialnym świecie wielkość naczynia określa się zazwyczaj jego objętością: jeden litr, dwa, trzy, tysiąc… Im większa objętość naczynia, tym większe naczynie. W duchowości natomiast wielkość naczynia nie jest określana przez jego objętość, lecz liczbę różnych właściwości, które zwiększają jego zdolność do postrzegania: jak liczba ilości pikseli.
Dlatego w materialnym wymiarze, człowiek może być bardzo inteligentny i wybitny. Ale w duchowości znacznie ważniejsze jest połączenie z dziesiątką, dające ogromne duchowe dopełnienie. Liczba różnych właściwości nabytych dzięki więzi z innymi ludźmi określa wielkość mojego naczynia duchowego (kli).
Dlatego postęp w duchowości oznacza, że rośnie liczba ludzi, z którymi się łączymy, liczba dusz, pragnień i opinii, które włączamy w siebie. To jakościowa różnica między tym, kto uważa się za wielkiego w świecie materialnym, a tym kto jest wielki w świecie duchowym.
W materialnym świecie poszerzam własne naczynie, do którego mogę otrzymać coraz więcej. Ale jeśli pragnę poszerzyć swoje naczynie w duchowości, muszę włączyć w siebie dodatkowe pragnienia, różne od moich, i tak powiększam swoje kli.
Dziesięć osób, „dziesiątka”, to „podstawowe” duchowe kli, w którym nikogo nie anuluję, nie tłumię, nie odrzucam, lecz łączę wszystkich na absolutnie równych. Oznacza to, że nawet ich nie oceniam, aby uczynić ich równymi, a wszystko wyrównuje wyższe światło, łącząc przyjaciół w moim umyśle i sercu w pełnej harmonii i jedności, przekształcając ich w moje duchowe kli.
Z lekcji według przygotowania do kongresu
Pytanie: Jak nie mylić wiary ponad wiedzę z wiarą poniżej wiedzy?
Odpowiedź: Wiara ponad wiedzą jest wiarą wbrew wiedzy. Natomiast wiara poniżej wiedzy to kiedy wymyślasz sobie wiarę, która nie wymaga żadnej pracy nad sobą.
Pytanie: Czyli powinniśmy upewnić się, że sprawiedliwy jest na pewno sprawiedliwym?
Odpowiedź: Nie, absolutnie nie jest to konieczne. Wiara ponad wiedzę może powstać bez żadnego związku między człowiekiem a jego nauczycielem.
Pytanie: Jak w dziesiątce znajdujemy sprawiedliwego, za którym podążamy?
Odpowiedź: Musicie zwrócić się do nauczyciela, który was uczy, i podjąć takie działania, które was do niego przywiążą, by móc podążać za jego słowami jak za prawdą.
Z lekcji na podstawie notatek Rabasza
Absolutnie żadna myśl nie jest w stanie pojąć Nieskończoności, ponieważ to pojęcie jest ponad naszym rozumem. (Nauka Dziesięciu Sefirot. Cz. 1. „Skrócenie i linia”, rozdz.1)
Nie możemy pojąć Stwórcy naszym ziemskim rozumem. Dlatego cała nauka Kabały opiera się na metodzie, zgodnie z którą człowiek zmienia swój rozum, swoje właściwości, swoją naturę z otrzymywania na obdarzanie. W miarę nabywania właściwości „obdarzania”, człowiek może odczuwać w niej Stwórcę.
Z programu telewizyjnego „Nauka Dziesięciu Sefirot (TES)”
Rabasz, artykuł 8, „Uczyń sobie rawa i kup sobie przyjaciela – 2”: Przecież zrozumieli, że między nimi nie ma aż tak wielkiej różnicy zdań, dlatego każdy będzie zdolny ustąpić na korzyść drugiego, i w ten sposób będą mogli się zjednoczyć.
Spośród wielu pragnień, które istnieją w każdym z nas, jest jedno pragnienie, które jest jednakowe dla wszystkich. Jest to pragnienie zrozumienia Stwórcy, skierowanie na Niego wszystkich naszych oczu. Każdy człowiek, który zgadza się kochać bliźniego, czuje, że nie ma między nimi wielkiej różnicy zdań.
Jeśli chcemy odkryć Stwórcę, ale wszyscy jesteśmy egoistami i wszyscy mamy mniej więcej taką samą pracę nad sobą, to jednocząc się w naszych wysiłkach, będziemy w stanie ustąpić sobie nawzajem i wtedy będziemy mogli się zjednoczyć i osiągnąć Stwórcę.
Jest tu jednak mała sprzeczność: osiągnąć Stwórcę możemy tylko razem, aby być razem, musimy się zjednoczyć, aby się zjednoczyć, musimy ustępować sobie nawzajem. Dlatego tutaj trzeba dokonać kalkulacji, co jest ważniejsze: moje „ja”, małego egoisty ze swoim nikczemnym, miałkim, tymczasowym życiem, czy poznanie Stwórcy, mojego przyszłego stanu wieczności, doskonałości.
I wtedy, rzuciwszy życie na szalę, żeby zdecydować, jak powinienem postąpić, będę mógł ustąpić we wszystkim na rzecz innych, aby osiągnąć podobieństwo do Stwórcy. W ten sposób zjednoczenie będzie dla mnie najważniejszym osiągnięciem w życiu, moim jedynym marzeniem.
Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”