Natura ciała jest taka, że zawsze dostrzega w innych wady, a nie zalety. Dlatego powiedzieli mędrcy: „Staraj się usprawiedliwiać każdego człowieka”. To znaczy, nawet jeśli w wiedzy widzę, że przyjaciel nie ma racji, jednak staram się go usprawiedliwiać. Ale jeśli i w wiedzy dostrzegam zalety przyjaciela, to jest jeszcze lepiej.

Bo nie ma dla mnie znaczenia, czy drugi ma rację, czy nie, i tak nie można tego nigdy ocenić. A dla mnie jest ważne, aby dostroić siebie zgodnie ze światem duchowym. Jeśli myślę, że wszyscy przyjaciele są sprawiedliwi, dobrzy i szanowani, i chcę widzieć ich wielkimi dosłownie jak Stwórca, to w ten sposób dostrajam siebie, naprawiam swoje widzenie, postrzeganie na postrzegania wyższego świata.

Dlatego, jeśli dostrzegam zalety przyjaciela wewnątrz wiedzy, oznacza to, że już dostroiłem siebie na właściwe widzenie. Jeśli tego jeszcze nie widzę, to muszę starać się zobaczyć i wyobrażać sobie tak, jakby przyjaciel miał rację. W końcu, dzięki temu „jakby” zbliżam się do tego, by zobaczyć duchowość, zobaczyć prawdę.
* * *
Pożądane jest widzieć przyjaciół jako wielkich, każdego na swój sposób. Każdy ma takie zalety, których ja nie posiadam. Jeśli cały czas szukam w nich tylko pozytywnych cech, pomaga mi to zobaczyć „statek Kolumba” (zobaczyć nieznany ląd), zobaczyć duchowe.

W ten sposób umniejszam swój egoizm i wywyższam zewnętrzne właściwości poza mną. Tym samym jakby wznoszę duchowe, ponieważ dla mnie jest zerem, dlatego że ja go nie czuję i nie rozumiem. Jeśli wywyższam przyjaciela w swoich oczach, tym samym zwiększam swoją zdolność do zobaczenia duchowego.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie