ONE – kongres w New Jersey. Lekcja 2

Pytanie: Jakich wysiłków powinni się podjąć członkowie grupy, aby osiągnąć naprawę w tym samym cyklu życia, w którym objawiła się im nauka kabały?

Odpowiedź: Wysiłki są w tym, by nie osądzać przyjaciela w grupie po stanach, przez które właśnie przechodzi. Wszyscy jesteśmy jak „brudne ścierki”, jak mawiał Rabasz, wszyscy jesteśmy nienaprawieni. W każdym z nas są wszystkie wady.

Ten, kto osiągnął wysokie poziomy duchowe, ujawnia w sobie tak obrzydliwe pragnienia, że aż go to przeraża. Nie możecie sobie tego nawet wyobrazić!

Ponieważ na wskutek rozbicia każdy z nas zawiera w sobie wszystkie pragnienia, z tego powodu zabrania się nam postrzegać innych jako zepsutych.

„Każdy sądzi innych według własnego zepsucia”. Kiedy widzę wady w innym, to tylko dlatego, że sam jestem zepsuty. Bo gdybym był naprawiony, pragnąłbym postrzegać innych zgodnie ze stopniem swojej naprawy, czyli w stanie całkowicie naprawionym, ponieważ wszystkie te stopnie już istnieją. A to, co widzę teraz, jest projekcją mojego ego. To właśnie ono „maluje” mi ten obraz.

Dlatego główna praca w grupie polega na tym, aby postrzegać każdego przyjaciela jak swoje ukochane dziecko. Nie ma znaczenia, co robi: nie daje ci spokoju, wszystko brudzi albo psuje, ty wiesz, że jest to twoje ukochane maleństwo. Taką samą postawę należy okazać wobec przyjaciela. To jest znak miłości.

Kiedy mówię o przyjacielu, mam na myśli osobę, która też jest w stanie odnosić się w stosunku do innych w taki sposób, a nie kogoś, kto po prostu przyszedł i zapisał się do grupy. Wzajemna pomoc w grupie polega na tym, aby brać pod uwagę osobisty stan każdego jej członka.

Z 2 lekcji ONE kongresu w New Jersey, 12.05.2012

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Naprawa, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Rozwój

Kongres w Gruzji. Lekcja 1

Pytanie: Czy każdy człowiek może wspiąć się po duchowej drabinie aż na sam szczyt? I co stanie się z ludźmi, którzy nie mogą się wspiąć?

Odpowiedź: Każdy człowiek powinien i będzie zobowiązany do osiągnięcia równowagi, harmonii z naturą, ze Stwórcą, z innymi ludźmi. Każdy!

Co się stanie z tymi ludźmi, którzy nie będą tego chcieli? Natura będzie popędzać ich kijem do szczęścia i tak długo bić, aż wreszcie zechcą. Będzie biła ich tak mocno, że nadzorca nie będzie potrzebny. Wtedy człowiek stopniowo zacznie zadawać sobie pytania: „Dlaczego tak się dzieje? Dlaczego to się ze mną dzieje? Co robię źle? ” Ponieważ ciosy stopniowo nauczą go tego.

Kabała pomaga nam za pomocą niewielu ciosów, zamiast setek i więcej, zrozumieć, co jest od nas wymagane. W zasadzie to nie robi nic innego, tylko pomaga nam zrozumieć problem życia i jak można go rozwiązać.

Z 1 lekcji Kongresu w Gruzji, 11.05.2012

Kategorie: Cierpienie, Duchowość, KABAŁA, Kongresy, wydarzenia, Natura, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Rozwój

ONE kongres w New Jersey. Warsztat 3

Pytanie: Pod jakimi warunkami możemy żądać, przyciągnąć i objawić siłę zwaną otaczającym Światłem, która naprawi i połączy nas we wzajemnym poręczeniu, tak abyśmy mogli odkryć Stwórcę, duchowy świat? Jak możemy domagać się od tej siły, aby nas naprawiła? Co jest potrzebne, aby to zrobić?

Odpowiedź: Muszą być spełnione trzy warunki:

1. Wielkość celu
2. Rozpacz z powodu zwątpienia we własne siły
3. Połączenie ze wszystkimi przyjaciółmi

Wtedy wszyscy razem będziemy w stanie osiągnąć to uczucie, które nazwane jest „modlitwa wielu”, po tym jak uczyniliśmy wszystko, co mogliśmy aby się połączyć.

Wtedy przyjdzie Światło i zaprowadzi nas z powrotem do źródła. Co oznacza „do źródła”? Oznacza to prawdziwą prośbę. Jest to otaczające Światło, które przyniesie nam prawdziwą prośbę.

Dlatego zgodnie z mądrością kabały istnieje wyjaśniające Światło AB-SAG i Światło naprawy. Również tutaj wszystko odbywa się w dwóch fazach.

Najpierw robimy wszystko, co możemy. Organizujemy kongresy, prace w grupie i staramy się połączyć, a tym samym przyciągamy Światło, które wyjaśnia nam, gdzie się naprawdę znajdujemy.

To sprawia, że ​​czujemy wielkość celu. Jednocześnie pokazuje ono nam, w jak niskim stanie jeszcze jesteśmy, w stanie, w którym nie możemy wykonać nawet jednego kroku do celu. Jednak te dwa punkty: wielkość celu, nasza rozpacz i zwątpienie w nasze własne siły osiągają dwa bieguny, pomiędzy którymi już istnieje dziesięć Sfirot.

Następnie potencjał między nimi aktywuje Światło naprawy. Ten stan nazwany jest „modlitwą”, ponieważ modlitwa powstaje z dwóch punktów: wielkości celu i uświadomienia naszej nikczemności. Ten wewnętrzny krzyk przynosi nam Światło naprawy, które łączy te dwa punkty przez dziesięć Sfirot i ukazuje nam całe naczynie – kli.

Z 3 warsztatu ONE kongresu w New Jersey, 12.05.2012

Kategorie: Duchowość, KABAŁA, Modlitwa, Intencja, Naprawa, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Praktyka połączenia, Pytania&Odpowiedzi, Rozwój, Warsztaty

Kongres w Gruzji. Lekcja 1

Pytanie: Co to jest duchowy wzrok i duchowy słuch?

Odpowiedź: Pierwsze stadium zrozumienia nazywa się „usłyszałem”, a drugie stadium „zobaczyłem”. Ale nie chodzi tu o uszy i oczy, lecz o poziom, głębię duchowego zrozumienia.

Kiedy człowiek osiąga stan „nie czyń drugiemu co tobie nie miłe”, to znajduje się w stanie „usłyszałem”. A gdy osiąga poziom „kochaj bliźniego swego jak siebie samego”, wtedy osiąga poziom „zobaczyłem”.

Z 1 lekcji Kongresu w Gruzji, 11.05.2012

Kategorie: Duchowość, Kongresy, wydarzenia, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Rozwój

Pytanie: Czy członkowie grupy powinni wiedzieć, czego dokładnie brakuje każdemu z przyjaciół i jak należy mu pomóc, czy też wystarczy zadowolić się ogólnym pojęciem „miłości do przyjaciela”?

Odpowiedź: W naszym ziemskim społeczeństwie człowiek może pomoc innym tylko jeżeli są bogaci i biedni, mądrzy i głupi, silni i słabi, itp. Ale kiedy wszyscy są równi, to jak możemy pomóc sobie nawzajem?

Jest jednak coś, czego brakuje wszystkim – poczucia humoru. Kiedy nastrój jest zły, nie pomoże ani bogactwo, ani mądrość. Tylko drugi człowiek może poprawić nastrój tak, żeby jego przyjaciel znowu poczuł przypływ witalności i odzyskał odczucie sensu połączenia oraz bliskości celu.

Każdy członek grupy powinien zwracać uwagę na nastrój przyjaciela, i jeśli jest to konieczne – podnieść go na duchu. Bo dobry humor jest właśnie tym, czym zawsze możemy podzielić się z innymi.

Z Lekcji do artykułu Rabasza, „Jak można pomóc bliźniemu”, 08.05.2012

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Kongres w Brazylii. Lekcja 5 

Pytanie: Jak możemy się upewnić, że nasze połączenie w grupie, jest wystarczające dla realizacji celu naszej pracy?

Odpowiedź: Możecie przekonać się o tym w praktyce, kiedy pomimo tarć w grupie próbujecie zjednoczyć się i wspólnie pracować. Działacie wówczas na dwóch płaszczyznach: na dole są kłótnie, nienawiść, odrzucenie, brak zrozumienia – innymi słowy, egoizm, który nas oddziela;  u góry natomiast łączycie się w miłości.

Utrzymując te dwie warstwy, będziecie wznosić się w nich obu coraz wyżej i wyżej: egoizm wzrośnie powyżej miłości i znienawidzicie siebie, wtedy wzniesiecie miłość ponad egoizmem, i tak wciąż na zmianę. Można to porównać do tego, jak na przemian stawiamy nogi podczas chodzenia. Pozytywne i negatywne, wchłanianie i wydalanie – cały czas na zmianę – całe życie opiera się na tej zmianie, inaczej nie moglibyśmy posuwać się naprzód.

Jednak gdy rosnąca nienawiść będzie tłumiła miłość i będziecie się z tym zgadzać, to wtedy połączenie między wami rozerwie się i grupa się rozpadnie. Tak więc należy zawsze pamiętać, co powiedział Stwórca: „Stworzyłem złą skłonność”. On nieustannie odnawia wasz egoizm, tak abyście mogli ciągle wznosić się ponad nim ku dobru.

– Ale skąd mam je wziąć?

Proś Stwórcę o to. W ten sposób łączysz się z Nim ciągle na nowo. On zwiększa twoją miłość własną – egoizm tylko dlatego, abyś nawiązał z Nim łączność i prosił o pomoc. Ten proces powinien być dla nas jasny. Tylko w ten sposób będziemy w stanie prawidłowo działać w grupie, w przeciwnym wypadku jesteśmy skazani na porażkę.

Z 5 lekcji z Brazylijskiego kongresu, 06.05.2012

Kategorie: Egoizm, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Praktyka połączenia

Kategorie: Duchowość, Historia, KABAŁA, Klipy, filmy, Nauka, Postrzeganie rzeczywistości, Z kabalistycznych źródeł

Pytanie: Jest wiele przypadków, że członkowie rodzin naszych przyjaciół, którzy są aktywnie zaangażowani w budowę integralnego systemu, zaczynają wyrzucać im, że stali się leniwi i nie biorą udziału w bardziej potrzebnych rodzinnych zajęciach.

Jak należy się w tej sytuacji poprawnie zachowywać? Czy człowiek powinien się angażować dla rodziny i wypełniać swoje obowiązki?

Odpowiedź: Każdy powinien wykonywać swoje obowiązki rodzinne, ale także realizować wysiłki na rzecz rozwoju duchowego. Należy dbać o rodzinę. To też jest praca z egoizmem, ale nie tylko osobistym lecz również rodzinnym. Wówczas będziesz robił postępy.

Pytanie: To znaczy, że taki człowiek powinien być w oczach sąsiadów zupełnie normalny, troszczyć się o rodzinę, zarabiać pieniądze, rozwiązywać problemy materialne itp.?

Odpowiedź: W pewnych określonych granicach. Nie powinien on dążyć do tego, aby zarabiać jak najwięcej. Jego troską powinno być to, by zabezpieczyć rodzinie środki, które są niezbędne do normalnego życia. A wszystko, co zarabia ponad to, jest gotów oddać na cele dotyczące nadchodzących wydarzeń, jednoczenia świata i rozpowszechniania. Tak to działa.

Z rozmowy o integralnej edukacji, 30.05.2012

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Rodzina, Rozwój

Kategorie: KABAŁA, Kabała i inne nauki, Klipy, filmy, Nauka, Postrzeganie rzeczywistości, Rzeczywistość

Kategorie: Klipy, filmy