Księga Zohar mówi wyłącznie o połączeniu między elementami wspólnego systemu. Malchut Nieskończoności, która włącza w siebie cały świat Nieskończoności z czterema stadiami rozprzestrzeniania prostego światła jest nam dana – po zejściu w dół – do pracy w wyższym systemie – w światach, w których istnieje prawdziwe stworzenie – dusza.

Dusza ta jest rozbita i podnosząc się po stopniach światów musi uzyskać z nimi połączenie i wtedy światy razem z duszą powrócą do jedynego HaWaJaH, do czterech stadiów światła.

Księga Zohar, jak i inne źródła kabalistyczne, opisuje to, co człowiek odkrywa, a odkrywa on zgodnie ze swoją pracą duchową. Kabaliści piszą tylko z tego, co odkrywają na swojej drodze.

W naukach naszego świata, na przykład w fizyce, są książki opisujące prawa – podręczniki. I są popularnonaukowe książki, które opowiadają o historii fizyki; w jaki sposób dokonano tych lub innych odkryć, jak odkrycia jednych praw przez wieki pomagały odkryć inne itd.

Czytając takie książki, idziemy jakby tropem odkryć naukowców coraz bardziej odkrywających prawa natury – na drodze rozwoju nauki.

Kabalistyczne książki napisane są w dwóch kierunkach. Jeden kierunek – z góry w dół, począwszy od świata Nieskończoności, jak pisze Ari: „Wiedz, że do początku stworzenia było tylko wyższe, wszystko sobą wypełniające światło”. Ale, to nie jest droga poznania przez człowieka, a opis procesu stworzenia i formowania stworzenia od momentu jego wyjścia ze swojego wyższego korzenia – z najbardziej oddalonego od nas stanu.

I są książki napisane w innym kierunku – z dołu do góry, w jaki sposób my stopniowo osiągamy świat duchowy. Tak pisze Rabasz w swoich artykułach, stopniowo wprowadzając nas w duchowy świat, chcąc podciągnąć nas coraz bardziej i bardziej, jak cierpliwy dziadek uczy swojego wnuka: „Chodź zróbmy tak, a teraz tak…” On jakby razem z nami odkrywa duchowy świat, objaśnia nam etapy naszego rozwoju, etapy poznania według stopnia rozwoju.

Księga Zohar włącza w siebie te dwie tendencje. Z jednej strony w dowolnym miejscu autorzy opisują nam krok po kroku, jak osiągnąć odkrycie. Z drugiej strony, oni od razu już objaśniają nam, skąd pochodzi to odkrycie i dlaczego. Jest to podobne do przewodnika, który towarzyszy mi na drodze i mówi: „Chodź posuniemy się o krok i zaczniesz poznawać, co tam istnieje i co musimy odkryć”.

Zohar towarzyszy mi na każdym kroku, zawczasu trochę objaśniając mi, co muszę osiągnąć, czego oczekiwać. Muszę zrobić krok naprzód w kierunku nieznanego, ale Zohar już zawczasu mówi mi, co i jak będzie tam miało miejsce.

Tym Księga Zohar przede wszystkim różni się od innych kabalistycznych książek, napisanych dla odkrywających już duchowe światy. Nawet „Nauka Dziesięciu Sfirot”, której się uczymy nie objaśnia nam, jak podnieść MAN (modlitwę), a opisuje procesy zachodzące przy tym w duchowych parcufim. Podczas, gdy Księga Zohar napisana jest także i dla nas.

Z lekcji według Księgi Zohar. Przedmowa, 16.11.2014

Kategorie: Nauka Kabały, Praca duchowa, ZOHAR

  Pytanie: Słyszałem, że wszyscy jesteśmy częścią jednej duszy Adama, i iskra od niej nazywana punktem w sercu jest w każdym. Co to jest „punkt w sercu” i jak go rozwinąć?

Odpowiedź: Wszyscy należymy do jednego pragnienia. To ogromne pragnienie podzieliło się na wiele części, z których każda dostała się do ciał: twojego, jego, mojego… I te cząsteczki pragnienia oddzielają nasze ciała od siebie wzajemnie. Ja chcę jedno, ty drugie, a on trzecie dlatego, że nasze ciała rządzą i nakazują pragnieniu, co ma chcieć.

Nauka Kabały mówi, że jeśli jeszcze w trakcie życia na tym świecie, w swoich ciałach połączymy razem cząstki pragnienia, które istnieją w każdym, to w powstałym wspólnym pragnieniu zaczniemy odczuwać „pozacielesne” zjawiska, to znaczy inną rzeczywistość – duchowy świat.

Przecież ten świat czuje każdy wewnątrz swojego osobistego, indywidualnego, odizolowanego pragnienia. A jeśli łączymy nasze pragnienia, one przyjmują nową jakość właśnie dzięki połączeniu. To wspólne pragnienie staje się integralnym, wspólnym i wewnątrz niego odczuwamy rzeczywistość, która znajduje się poza tobą, mną lub nim – wyższy świat.

Nie tak trudno to osiągnąć, najważniejsze, aby zrozumieć, jak ważne jest dla nas zobaczenie wyższego poziomu, stanu wyższego i bardziej zewnętrznego, niż ten świat, to znaczy przyszły świat. Jak powiedziano: „Swój świat zobaczysz za życia”. Jeśli anulujemy ograniczenia ciała i połączymy się w jednego człowieka z jednym sercem, to poczujemy wyższy świat.

Z rozmowy „Odpowiedzi na pytania początkujacych”, 24.07.2017

Kategorie: Praca duchowa, Wspólna dusza "Adam"

Duchowe życie zaczyna się od stanu „zarodek”, podobnie jak narodziny życia w naszym świecie. Jeśli człowiek stara się anulować swoją opinię, WIEDZĘ i przyjąć opinię kabalisty, WIARĘ POWYŻEJ WIEDZY, on staje się jak zarodek – niemy i ślepy… i rodzi się!

@Michael_Laitman

Kategorie: Myśli na Twitterze, Praca duchowa

  Ta droga nazywa się „… droga obdarzania”. I nasza natura znajduje się w całkowitym przeciwieństwie, wrogości z tą drogą.

Jest tylko jeden sposób, żeby iść po tej drodze: być w grupie, gdzie istnieje miłość do przyjaciół i gdzie każdy może pomóc swojemu przyjacielowi, aby się poruszać naprzód właśnie po tej drodze. (Rabasz, „Miłość do przyjaciół (1)“)

Żaden człowiek w grupie nie może poruszać się samodzielnie i nie może robić postępów za pomocą innych. Duchowy postęp polega na tym, że to właśnie on pomaga im i w taki sposób rozwija w sobie właściwość obdarzania i miłości.

Na tym polega pomoc grupy alternatywnymi działaniami człowiekowi, by mógł on obdarzać, wpływać, napełniać, troszczyć się, wspierać przyjaciół. Przy tym człowiek rozwija w sobie duchowe właściwości.

Pytanie: Jaka jest tu rola wzajemnego poręczenia?

Odpowiedź: We wzajemnej pomocy sobie nawzajem, wszakże człowiek sam nie ma siły.

Wzajemne poręczenie działa nawet u osób, które nie zdają sobie z tego sprawy i nie używają go świadomie. Przyjaciele pracujący w grupie i biorący udział w zajęciach, we wszystkich spotkaniach, mimo wszystko już używają tej siły. Może nie jawnie, nie wyraźnie ukierunkowanej, ale ona już na nich działa.

Z programu TV „Ostatnie pokolenie”, 01.02.2018

Kategorie: Praca duchowa, Wzajemne poręczenie

Kiedy się budzę, natychmiast uaktywniam połączenie ze Stwórcą, zamykam nas razem. Następnie staram się iść, jak na autopilocie: wszystko od Niego, pomimo przeszkód strzec z Nim kontakt. Na przeszkodach Stwórca uczy mnie więzi z Nim, aż dojdę do wyraźnego, pełnego połączenia.

Duchowe wzniesienie i odkrycie Stwórcy następuje pod wpływem wyższego światła OM (Or Makif). Ono działa w miarę wysiłków, jakie wkładam w uzyskanie jego właściwości obdarzania i połączenia (miłości). Jeśli pomimo swoich właściwości otrzymywać, dążę w grupie do obdarzania, połączenia się – to wysiłki połączenia ponad ego są właśnie wiarą ponad wiedzą.

My odczuwamy ten świat. On istnieje we właściwości otrzymywać.

Wyższy świat istnieje we właściwości obdarzać. Możemy go poczuć, jeśli zdobędziemy jego właściwości.

Budując w grupie relacje wyższego świata, wywołujemy na nas jego wpływ, zmieniamy się i zaczynamy go odczuwać.

@Michael Laitman

Kategorie: Myśli na Twitterze, Praca duchowa

  Pytanie: Trzy lata studiuję Kabałę. Bardzo często czuję się winna, że nie mogę opowiedzieć o nauce Kabały tym ludziom, którzy poszukują siebie. Czy mógłby Pan dać radę, jak to zrobić, jak im pomóc?

Odpowiedź: Podaruj książkę albo zaproś na jakiś wykład, ale nie więcej. Nie zmuszaj człowieka. Jeśli będzie to dla niego interesujące, on dowie się wszystkiego.

Z lekcji w języku rosyjskim, 22.01.2017

Kategorie: Rozpowszechnianie metody

 Pytanie: Czy w programie człowieka jest założona podwyższona wrażliwość? Czy u każdego jest różnie?

Odpowiedź: Nie wiem, czym jest „podwyższona wrażliwość” . Ale możliwość odczucia Wyższego świata jest założona absolutnie we wszystkich. Przy czym wszyscy są zobowiązani do osiągnięcia tego i wszyscy to osiągniemy. Co do tego nie ma żadnych wątpliwości. Ale kiedy? Możemy już teraz.

Jeśli dzisiaj jesteśmy zainteresowani tym, co kabaliści nam ujawnili, to znaczy każdy z nas bez względu na wiek, płeć, rozwój umysłowy lub moralny ma możliwość poznać Wyższy świat w tym życiu.

Z lekcji w języku rosyjskim, 08.04.2018

Kategorie: Praca duchowa

  Jednak po tym, jak rozproszyli się po świecie robotnicy Stwórcy, ich ateistyczni potomkowie stali się idealistami. (Baal HaSulam, „Ostatnie pokolenie”)

Nauka Kabały mówi o tym, że ludzie łącząc się muszą osiągnąć taką jedność, w której rozkryje się jedyna siła natury według zasady podobieństwa właściwości. W naturze ta siła schodzi do naszego świata z góry w dół, a my musimy stać się do niej podobni podnosząc się z dołu do góry.

Jeśli zrobimy z siebie jeden system pragnień, dążeń, wzajemnej pomocy, to zaczniemy odczuwać wyższą siłę.

A jeśli po prostu wykorzystujemy samą ideę prawidłowego zjednoczenia ludzi, nie związując jej z wyższą siłą – braterska wzajemna pomoc, „człowiek człowiekowi przyjacielem, towarzyszem i bratem” itp. – to natychmiast staczamy się ku komunizmowi, socjalizmowi i innym „izmom”.

W zasadzie wszystkie filozofie powstały z Kabały. O tym piszą i filozofowie średniowiecza, i Mirandola, a także niemieccy filozofowie itp.

Ponadto z Kabały wyszły wszystkie tak zwane „religie” i wszelkiego rodzaju ruchy. Z idei konsolidacji ludzi, zbudowania prawidłowej społeczności powstała społeczna psychologia, metoda zjednoczenia itd.

Z programu TV „Ostatnie pokolenie”, 03.07.2017

Kategorie: Kabała i religia, Społeczeństwo przyszłości

 Pytanie: Jak ludzie zajmujący się Kabałą, powinni odnosić się do codziennego życia?

Odpowiedź: Codzienne życie będzie toczyć się samo. Co w nim jest? Trzeba zarabiać, utrzymywać rodzinę, ale to wszystko jest dodatkowym obciążeniem.

Stosunek człowieka zajmującego się Kabałą do codziennego życia jest zupełnie inny. Zmienia się jego postrzeganie rzeczywistości. On zaczyna rozumieć, że wszystko pochodzi od Stwórcy i przechodzi celowo przez niego do otaczającego świata, aby on mógł połączyć cały świat i samego siebie ze Stwórcą – z jedyną siłą zarządzającą wszechświatem.

Innymi słowy, we wszystkich jego myślach i uczuciach, we wszystkim, co mówi i robi jest Stwórca. To natura, która w ten sposób kieruje człowiekiem. A jemu jest dany tylko punkt w sercu, jak gdyby zupełnie niezwiązany z całą wewnętrzną i zewnętrzną naturą. Ale z pomocą tego punktu on może wydostać się ze wszystkiego, co materialne, pomijać to i obserwować wszystko z zewnątrz.

Z lekcji w języku rosyjskim, 29.01.2017

Kategorie: Praca duchowa

  Pytanie: Gdy przyszedł Pan do swojego nauczyciela Rabasza, czy on opowiadał Panu o niuansach duchowego poznania?

Odpowiedź: Nie, o tym nie opowiadają. Zajmowaliśmy się po prostu studiowaniem materiałów: „Nauką Dziesięciu Sfirot”, „Darowaniem Tory”, „Wzajemnym poręczeniem”. Więcej książek nie było. Dopóki to wszystko sobie wyjaśniłem, minęło pięć lat!

Pytanie: Ale, co wpłynęło na Pana, że uwierzył Pan w Wyższy świat przed tym, jak osiągnął Pan duchowość?

Odpowiedź: Wpłynęła logika i to, co mi powiedzieli: „Chcesz – zajmuj się, nie chcesz – możesz odejść, jesteś wolny”. Ponadto, ja podświadomie poczułem, że tutaj jest prawda. Człowiek ma przeczucie, że tutaj może znaleźć prawdę.

Z lekcji w języku rosyjskim, 15.04.2018

Kategorie: Praca duchowa