Podczas studiowania Kabały bardzo ważne jest zadawanie pytań. Poprzez pytania i odpowiedzi poznaje się każde pojęcie, gdyż całe stworzenie składa się z pragnienia i napełnienia. Pragnienie – to pytanie, brak a napełnienie – odpowiedź, światło. Oprócz nich nie ma nic innego.

Jeśli człowiek ma poczucie braku, to może się uczyć, poznawać, robić postęp. A jeśli nie, to nie. A jeśli spiszesz to, o co chcesz zapytać, to po drodze pojawi się wiele wyjaśnień: dlaczego ja to zapisuję, czy naprawdę potrzebuję odpowiedzi, co dokładnie chcę wiedzieć – jeszcze tysiąc związanych z tym pytań. A pisząc poprawnie pytanie, możesz już znaleźć odpowiedź.

Formułowanie pytania – to wyjaśnienie swojego pragnienia. I jeśli moje pragnienie odpowiada temu, co chce mi dać Stwórca, to otrzymam odpowiedź: Stwórca zacznie się we mnie odkrywać. Dlatego pytania są bardzo ważne, a odpowiedzi pochodzą z góry.

* * *

Stwórca stworzył pragnienie, napełnił je na ile to możliwe, a następnie rozbił. Powstało wiele pragnień, oddzielonych od siebie, egoistycznych, przeciwstawnych odłamków.

W stopniu, w jakim teraz się przebudzają, dążąc z powrotem do połączenia w jedno pragnienie, jak to miało miejsce przed rozbiciem, zwracają się do Stwórcy z prośbą o zjednoczenie ich i otrzymują siłę Stwórcy, wyższe światło. Światło za każdym razem pomaga im połączyć się jeszcze trochę i wyjaśnić jak bardzo są przeciwstawne sobie.

To połączenie pragnień nazywa się „domem”. A ponieważ wszystko jest zbudowane na jedności, obdarzaniu, to nazywa się świętym domem, to znaczy Świątynią.

Dla nas najważniejsze jest przejście przez początkowy etap i położenie fundamentu domu. Wystarczy zbudować nawet nie pierwsze piętro, a cokół i już zaczniemy odczuwać jak nasze połączenie napełnia się Stwórcą. A wszystkie inne stopnie są już łatwiejsze do przejścia.

Przecież chcemy zbudować wysoki dom z połączenia wszystkich naszych pragnień, aby Stwórca je napełnił. W przypadku wysokiego budynku potrzebny jest bardzo solidny fundament w ziemi, prawie tej głębokości, co wysokość domu. Dlatego nie można zacząć przybliżać się do Stwórcy, dopóki nie wyjaśnimy między sobą wszystkich naszych pragnień, tego co nas łączy i dzieli.

* * *

W grupie musimy wyobrazić sobie, że jesteśmy mocno zamknięci zamkami i zasuwami. Nasze pragnienia to te same więzienne kraty, których nie możemy złamać. Tylko przyjaciele są w stanie to zrobić, jak jest napisane: „Sam więzień nie może uwolnić się z więzienia”, tylko przyjaciele mogą go uwolnić. Dlatego muszę pracować nad nimi, a oni nade mną.

Nikt nie pracuje nad samym sobą! Jeśli martwię się o siebie i troszczę o to, aby samemu podnieść się i uciec z tego świata, z tego więzienia, to tym tylko jeszcze głębiej zagrzebuję się pod ziemią.

Jestem zobowiązany troszczyć się tylko o przyjaciół, aby uwolnić ich z egoistycznego więzienia, zbawić. A oni zrobią to samo dla mnie, zgodnie z zasadą: „Niech człowiek pomoże bliźniemu”. Do tego potrzebujemy organizacji, zjednoczenia, wzajemnego poreczenia, wspólnego celu, wspólnego wysiłku i wtedy odniesiemy sukces.

Z 1 lekcji kongresu w New Jersey, 24.05.2019

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Pytanie: Czym jest modlitwa i dlaczego jest potrzebna?

Odpowiedź: Modlitwa jest prośbą, wyrażeniem tego czego chcę. Nie jest konieczne aby wymawiać ją słowami, pisać, płakać czy szlochać. Człowiek musi sam zrozumieć swoją prośbę, czego tak naprawdę chce.

Modlitwa w języku hebrajskim nazywa się „tfila” z czasownika „lehitpalel”, oznacza to „sądzić samego siebie” tj. sprawdzać czego naprawdę chcę.

Takie sprawdzenie jest od czasu do czasu człowiekowi potrzebne po to aby wiedzieć, gdzie się znajduje w stosunku do Stwórcy. To jest właśnie modlitwa, a nie to że człowiek tak po prostu prosi Stwórcę, aby coś dla niego zrobił. Nie ma o co prosić.

Każdy sam musi sprawdzić czego chce, bo Stwórca czyta tylko z serca i zgodnie z tym realizuje modlitwę.

Z lekcji w języku rosyjskim, 02.10.2019

Kategorie: Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Istnieje taka kabalistyczna zasada: „U każdego kto jest większy od przyjaciela, zły początek jest większy“. Co to znaczy?

Odpowiedź: Każdy kto jest większy od swojego przyjaciela, osiągnął Wyższy poziom duchowy, dlatego że pokonał w sobie większy „zły początek‘‘. Chodzi o to, że każdy kto jest większy od innego, według swojego egoizmu, zdołał pokonać tę warstwę ego.

Pytanie: Oznacza to, że patrząc na przyjaciół widzę, że jest im ciężej, bo mają większy egoizm?

Odpowiedź: Może tak, a może nie. Jeśli są więksi od ciebie to znaczy, że ich egoizm jest również większy.

Komentarz: Z reguły człowiek uważa, że ma gorzej od innych.

Odpowiedź: To jest czysto egoistyczny punkt widzenia. Jeśli mógłbyś zobaczyć ich los, to za nic na świecie nie chciałbyś zamienić się z nimi.

Z lekcji w języku rosyjskim, 03.12.2017

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Czy Stwórca jest nieskończoną energią, która jest nieosiągalna dla naszej wyobraźni?

Odpowiedź: Można tak to ująć. Ale w zasadzie, Stwórca jest właściwością obdarzania, emanacji. Jeżeli człowiek nabywa taką właściwość, to wtedy Stwórca przewodzi przez niego swoją siłę na świat i człowiek staje się konsekwencją Stwórcy.

Pytanie: Co to znaczy „oddawać Stwórcy”?

Odpowiedź: Nie możesz niczego dać Stwórcy. Ta kategoria jest doskonała.

Pytanie: A co to znaczy „być przewodnikiem Stwórcy na tym świecie”?

Odpowiedź: Starać się dać tę metodę, donieść ją do ludzi. Stopniowo opanowując tę metodę, ludzie również staną się przewodnikami Stwórcy. Ponieważ przez nich będzie przechodzić Wyższe światło i poczują się jak Stwórca. Upadabniając się do Stwórcy, człowiek staje się przewodnikiem Jego energii na innych.

Z lekcji w języku rosyjskim, 21.01.2018

Kategorie: Pytania&Odpowiedzi, Rozpowszechnianie metody, Stwórca

Pytanie: Jak kabaliści odnoszą się do takich kwestii jak moralność, czy kategorii takich jak sumienie, miłosierdzie, uczciwość?

Odpowiedź: Kabalista nie zajmuje się wszystkimi przejawami ludzkiej psychologii oddzielnie. Zajmuje się rozwojem właściwości miłości pod wpływem Wyższego światła. Kabaliści starają się realizować w grupie prawo „kochaj bliźniego jak siebie samego”.

Dlatego nie interesują ich wszelkiego rodzaju niuanse naszych wewnętrznych pobudzeń i problemów. Wyższe światło automatycznie koryguje wszystko, kiedy przyciągamy je na siebie.

Pytanie: Rozumiem że w świecie duchowym wszystko sprowadza się do jednej koncepcji, a w świecie materialnym dzieli się to na wiele kategorii. Oznacza to że im wyżej tym prościej?

Odpowiedź: Rzeczywiście im wyżej duchowo jest człowiek, tym mniej ma zagmatwania w życiu, wszystko staje się bardziej zrozumiałe. Wyrysowuje się ogólny obraz, ogólny schemat wszechświata i wtedy wszystko staje się prostsze.

Z lekcji w języku rosyjskim, 07.01.2018

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Jakie trzy główne zalecenia dotyczące progresu do Stwórcy dałby Pan swoim uczniom?

Odpowiedź: Po pierwsze – włączenie w grupę w której wszyscy chcą odkryć Stwórcę, zbliżyć się do Niego.

Po drugie – studiowanie oryginalnych źródeł kabalistycznych, w szczególności dzieł Baal HaSulama i Rabasza.

Po trzecie – obecność nauczyciela który będzie nauczać w grupie zgodnie z oryginalnymi źródłami.

Bez tych trzech najważniejszych fundamentalnych warunków, człowiek nie może mieć nadziei na pozytywny wynik.

Z lekcji w języku rosyjskim, 04.02.2018

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Czy istnieje pojęcie pokrewnych dusz, tak jak na przykład Pana z pańskim Nauczycielem Rabaszem?

Odpowiedź: Oczywiście, są takie dusze, które znajdują się blisko siebie według duchowego systemu, karmią się nawzajem, zależą od siebie nawzajem. Dla każdej z nich istnieje swoje społeczeństwo, swoje otoczenie.

Z reguły wszyscy którzy zajmują się Kabałą, zarówno mężczyźni jak i kobiety, odnoszą się do identycznego typu dusz, ponieważ realizują ogólny ruch do przodu. Dlatego mogą uważać się za bliskich.

Z lekcji w języku rosyjskim, 14.01.2018

Kategorie: Dusza i ciało, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Kabalistyczny posiłek

Pytanie: Co jest takiego szczególnego w kabalistycznym posiłku?

Odpowiedź: Posiłek – jest najtrudniejszym działaniem w Kabale, dlatego że podczas posiłku człowiek powinien czuć więź ze wszystkimi, we wspólnym związku kochać wszystkich. Pragnie aby wszyscy rozkoszowali się tymi smakami, które teraz czuje.

Między nimi powinno istnieć wspólne połączenie, tak aby człowiek rozkoszował się nie samym smakiem jedzenia, a tym że spożywa go razem ze wszystkimi, bo to go właśnie napełnia. Główny smak nie jest w samej gościnie, a w tym że napełniamy siebie nawzajem naszym wzajemnym odniesieniem do siebie: miłością, połączeniem, jednością.

Okazuje się, że na posiłku człowiek znajduje się w ogromnym wewnętrznym napięciu. Przecież musi stale kontrolować to z jaką intencją je każdy kęs, podnosi łyżkę do ust, żuje, połyka, czuje smaki podczas żucia pożywienia, połykania i trawienia.

W ten sposób, znajduje się w procesie otrzymania światła w swoje duchowe kli, w połączeniu ze wszystkimi innymi, ponieważ duchowe wchłanianie jedzenia – jest wspólne dla wszystkich, a nie dla każdego indywidualnie.

Dlatego każdy musi czuć, że spożywa posiłek razem ze wszystkimi jak jeden człowiek, tymi samymi ustami, jednym językiem, podniebieniem i gardłem. Przeżuwa pokarm 32-ma zębami, to znaczy że przeprowadza wyjaśnienie 32 strumieni mądrości (światła Chochma).

A kiedy połyka, to czuje nie tylko smak jedzenia, a smak tego, że robi to razem ze wszystkimi. Przekształca to materialne działanie – w otrzymanie światła w duchowy parcuf ze względu na obdarzanie. I jeśli robi to w stosunku do wszystkich, to może również uważać, że robi to razem ze Stwórcą. Dlatego posiłek – jest to bardzo trudne duchowe działanie, znacznie wyższe niż warsztat czy zebranie przyjaciół.

W sumie istnieją trzy działania przeprowadzane przez kabalistyczną grupę, skierowane na jej zjednoczenie: warsztat, zebranie przyjaciół i posiłek.

Celem wszystkich tych działań jest połączyć człowieka z innymi, żeby przestał czuć się oddzielnym elementem, a rozpuszczał się w grupie i włączył się we wszystkich. W ten sposób człowiek traci swoją egoistyczną indywidualność i otrzymuje całe wspólne kli, właściwości obdarzania, które posiadają wszyscy inni.

Człowiek wychodzi ze swojego egoizmu i włącza się w przyjaciół, czuje że nie istnieje nic oprócz nich. Na miarę tego, jak zatraca się, wchodzi w duchowy świat, w odczucie Stwórcy, to znaczy wzniesienie w inną naturę, naturę miłości i obdarzania.

Z rozmowy o nowym życiu, 20.07.2017

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czy istnieje zmęczenie od duchowej pracy?

Odpowiedź: Nie wiem czy zmęczenie duchową pracą istnieje samo w sobie. Tak oczywiście pojawia się, a potem znika. Ale to nie jest zmęczenie, a egoizm, który nie widzi napełnienia, przyjemności, celu i dlatego odczuwa brak energii. To właśnie nazywa się zmęczeniem. Przeciwko takim stanom, bardzo łatwo jest walczyć.

Inną rzeczą jest fizyczne zmęczenie, kiedy po prostu trzeba wyspać się. Człowiek powinien spać co najmniej pięć godzin dziennie. Wskazane jest sześć godzin snu.

A cała reszta – to brak celu, wsparcia, wpływu grupy.

Z lekcji w języku rosyjskim, 09.04.2019

Kategorie: Egoizm, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Dlaczego musimy pozbyć się egoizmu, jeśli jest to boskie stworzenie?

Odpowiedź: Ego stworzono po to, abyśmy zrozumieli, na ile różnimy się od Stwórcy i na ile chcielibyśmy stać się równi Stwórcy. Dlatego egoizm jest konieczny. Musi coraz bardziej pokazywać nam, w czym jest różnica między nami a Stwórcą, po to aby zmusić nas do zrównania się z Nim.

Nie można pozbyć się ego, można tylko wznieść się ponad nie. I w tym, ego jest bardzo dobrym pomocnikiem, nie należy go nienawidzić, należy prawidłowo odnosić się do niego.

Pytanie: Czy można odróżniać się od Stwórcy i jednocześnie być Mu równym?

Odpowiedź: Wszyscy radykalnie różnimy się od Stwórcy. A stać się równi Stwórcy możemy tylko w naszej właściwości obdarzania. Taki stan nazywa się „Pełnа Naprawa”.

Z lekcji w języku rosyjskim, 03.12.2017

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Rozwój egoizmu