Księga Zohar napisana jest specjalnym językiem, głównie aramejskim. Aramit to starożytny język paralelny do języka hebrajskiego, w którym dzisiaj mówią w Izraelu. Te dwa języki były popularne w starożytnym Babilonie, dlatego są używane przez kabalistów.

Pierwszy kabalista, który nazywał się Adam, używał zarówno języka aramitskiego, jak i hebrajskiego. W swojej książce „Raziel a Malah“ („Tajny Anioł“) używał obydwu języków.

Język Księgi Zohar nie jest dokładnym fizyko-matematycznym językiem, ale językiem wskazówek, należy go dobrze zrozumieć. Jest dostępny tylko dla człowieka, który obłócza się w te obrazy i wydarzenia, opisane nim alegorycznie.

Dlatego człowiek nie może od razu zrozumieć, o czym dokładnie napisano w tej księdze. Jeśli pracuje nad sobą, studiuje Kabałę, jest w grupie, rozwija się w grupie podobnej do tej, która napisała Księgę Zohar, zaczyna rozumieć, co zapisali, i jak napisane słowa zaczynają odtwarzać się w jego grupie.

To jest Księga Zohar która zaczyna brzmieć jak odtwarzana płyta, pojawia się między nimi i pokazuje im, o czym ona mówi.

Ale dzieje się to tylko w takim stopniu, w jakim uczący się, podobni są we właściwościach autorów Księgi Zohar. Dlatego sam język tej księgi, tak zwany „język gałęzi”, jest alegoryczny i zrozumieć go może tylko ten, kto znajduje się na duchowym poziomie. Inaczej Księga Zohar jest postrzegana jako zbiór zwykłych opowieści, bajek, legend.

Z rozmowy o Księdze Zohar

Kategorie: Język Kabały, Praca duchowa, ZOHAR

Pytanie: Robić innym źle aby tobie było dobrze – to egoizm, czy grzech?

Odpowiedź: Egoizm sam w sobie – to nie grzech, to nasza natura. Grzech – jest wtedy kiedy używamy go ze szkodą dla innych.

Wszystko jest bardzo proste. Jeśli robisz coś, żeby tobie było dobrze, a przy tym źle innym – to grzech. I odwrotnie – jeśli robisz, żeby tobie było po prostu dobrze, bez szkody dla innych, wtedy to normalne.

Pytanie: Odrzucając pierwotną wolną wolę, Kabała jednak daje człowiekowi możliwość wyboru między egoistycznymi i altruistycznymi siłami. Jak sobie z tym poradzić?

Odpowiedź: Na tym polega nasza wolna wola. Powinienem wznieść się ponad swój egoizm i starać się działać tylko dla dobra bliźniego, co nazywa się, w imię altruizmu.

Z programu telewizyjnego „Rozmowy”, 01.11.2021

Kategorie: Kryzys, globalizacja, Rozwój egoizmu, Wolna wola

Pytanie: Co to jest w Kabale „miłosierdzie Stwórcy”?

Odpowiedź: Wszystkie epitety: „Stwórca jest dobry”, „Czyniący dobro”, „miłosierdzie”, „miłość”, „nienawiść” itd., chociaż są używane w kabalistycznych książkach, zostawcie dla powieści.

Należy zrozumieć, że inaczej nie możemy wyrazić swoich wrażeń. Mówimy, że coś jest mokre, to gorące, to chłodne, przyjemne, nieprzyjemne itd., w taki sposób wyrażamy siebie.

Zasadniczo wszyscy jesteśmy wrażliwymi stworzeniami. Chociaż wydaje nam się, że działamy rozumem, to nie robimy tak w żadnym wypadku! Czujemy i cały czas mierzymy swoje doznania. Nawet kiedy mówię „pięć metrów” lub „500 tysięcy kilometrów”, to mimo wszystko poprzez uczucie mierzę te odległości. Tam, gdzie w nas nie ma uczuć, tam nie ma żadnych pomiarów, żadnej nauki, żadnych pojęć.

Nie możemy działać absolutnie sztywno, bez uczuć, w systemie pomiarowym. W taki sposób jesteśmy zbudowani, dlatego że od początku naszą istotą jest pragnienie czerpania przyjemności. Odnośnie tego pragnienia – więcej przyjemności, mniej przyjemności – możemy właśnie zmierzyć siebie.

Z lekcji w języku rosyjskim, 22.12.2019

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Pytanie: Mówi Pan, że człowiek może dojść do odkrycia wyższego świata tylko za pomocą Kabały. Jak odnosić się do innych metod które twierdzą, że osiągnęły odkrycie ludzkiej świadomości?

Odpowiedź: Tak samo, jak do mnie – nie wierzyć nikomu. Z jakiej racji powinniście mi wierzyć lub komuś innemu? Jeden będzie miał większą brodę, drugi będzie piękniej mówił, trzeci będzie manipulował czymś innym. Wszystko należy sprawdzić.

Najpierw musisz się upewnić, że sprawdzasz poprawnie. To znaczy najpierw uporządkować swoje organy zmysłów, swoje myśli, swój aparat, za pomocą którego przeprowadzasz weryfikacje, tak jak każdy naukowiec.

Bo jak inaczej to zrobić? Powiedzmy, że teraz zaczynasz komuś wierzyć. Tak minie całe życie, i w rezultacie na końcu przekonasz się, że wierzyłeś nie w to co trzeba. Następnym razem, będąc w naszym świecie, uwierzysz i podążysz za innym z zamkniętymi oczami. Kabała mówi nie: „Najpierw należy sprawdzić, za pomocą czego, upewniamy się, co jest doświadczeniem, jego poprawną prawidłowością, analizą, tylko po tym poprawnie podchodzimy do tego systemu”.

Gdy przyszedłem do Kabały w charakterze początkującego uczonego, tylko w taki sposób odnosiłem się do niej. Nawet nie wyobrażałem sobie, że mogę w coś wierzyć. W co? W to, że mówią mi o istnieniu Boga? Nie chcę wierzyć! Chcę wiedzieć!

Kabała zajmuje się tym, że odkrywa ci wiedzę. Poznajesz wyższy świat, to znaczy dodatkowy system, który stoi za naszym światem i zarządza nim. Stopniowo wchodzisz w niego, zaczynasz go widzieć. On przechodzi wskroś przez materię. Widzisz, jak działa materia, jak wszystkie jej części są związane między sobą. Wszystkie metody mówią tylko o tym, a kabalista to widzi, tym operuje.

Każdy człowiek, który zadaje sobie pytanie o sens życia, powinien to wszystko sprawdzić sam na sobie. Nikt nie może niczego zrobić za niego.

Jeśli człowiek znajduje uspokojenie w jakiejś innej metodzie, to niech tam pozostanie. Kabała w żadnym wypadku nikogo nie ciągnie do siebie i nikogo nie agituje. Przez wiele tysiącleci była ukryta, dlatego że ludzkość jej nie potrzebowała, obecnie w ludziach pojawiło się naglące pytanie o sens życia. Wcześniej ludzkość nie była na tyle wzajemnie powiązana między sobą, jak teraz.

Z programu telewizyjnego „Przybliżenie kamerą. Poszukujący”

Kategorie: Kabała i inne nauki, Kabała i religia, Praca duchowa

Pytanie: W jakim stopniu zjawiska katastroficzne zachodzące dziś w naturze, w relacjach społecznych, na poziomie zmiany celów, stawianych przed ludźmi, przyśpieszają lub opóźniają odkrycie Programisty, który stworzył wszechświat?

Być może specjalnie popycha nas do jakiegoś punktu przełomowego, po którym nie będzie innego wyjścia?

Odpowiedź: Mimo wszystko nie mamy żadnego wyjścia. Mamy tylko jedną drogę: albo rozwijać się automatycznie zgodnie z Jego planem, albo podejmować własne wysiłki.

Jego plan jest skierowany na to, aby istoty, które On stworzył, pojęły Go i odkryły, że wszystko, co stworzył, zostało stworzone w formie wielkiego dobra. A ponieważ nie chcą tego poznać, to istnieją w przeciwstawnym świecie, w przeciwstawnych doznaniach, w swoich egoistycznych pragnieniach.

Nie proponuje się tu nic nowego – tylko zmienić naszą naturę z egoistycznej na altruistyczną. Jeśli opanujemy ją, zrozumiemy, że świat, wszechświat, kosmos mają zupełnie inny obraz. W naszym naprawionym mózgu będzie się to odzwierciedlało prawidłowo.

Z programu telewizyjnego „Wirtualny świat”, 09.02.2022

Kategorie: Kryzys, globalizacja, Praca duchowa

Pytanie: Kiedy w człowieku odkrywa się pytanie o sens życia, bardzo ważne jest, jak z niego korzystać. Ważne jest też, aby zrozumieć, że jest to jakościowo nowe pragnienie, które daje mi możliwość wzniesienia się na inny poziom?

Odpowiedź: Tak, ale tylko w tym przypadku, gdy masz rozwiązanie na to pytanie: „Co dalej poza granicami tego życia?”. Ale realne, a nie to, co ci obiecują: „Jeśli zabijesz pięćdziesiąt osób, to natychmiast pójdziesz do nieba z setką hurys”.

Nie wierz nikomu na słowo, możesz realnie odkryć dla siebie kolejny etap naszej egzystencji, po za naszym ciałem, wyjść z niego już teraz i zacząć poznawać prawdziwą rzeczywistość. Jeszcze żyjesz w tym życiu, od razu jako dodatek przechodzisz jego następny poziom, kontynuujesz go i widzisz, że jest nieskończony, doskonały. Wtedy warto żyć, inaczej nie.

W dzisiejszych czasach nie chcemy by rodziły się dzieci. Po co? Dlaczego? Kiedy widzę, jak wygląda życie, jak ludzie cierpią… Inwestuję w dziecko, wychowuję je. Po co? Żeby od 15 roku życia czuło się nieszczęśliwe. Dziecko samo podświadomie pyta: „Po co mnie urodziłaś?”

Dlatego jeśli nie odpowiem sobie na pytanie o sens mojego życia i moich dzieci, to na tym trzeba zakończyć naszą ziemską egzystencję wcześniej, zanim zajdzie słońce.

Spójrzcie co dzieje się z Europą – dookoła negatywna demografia. Czyżby trudno było tam żyć? Wcale nie trudno! Ludzie żyli w znacznie gorszych warunkach i mieli po piętnaścioro dzieci. A teraz nie ma sensu mieć nawet jednego dziecka, dlatego że człowiek jest tak bardzo pusty w środku, że odczuwa tę pustkę w swojej kontynuacji.

Właśnie w naszym pokoleniu odkrywa się Kabała i oferuje nam możliwość odkrycia perspektywy, która zmieni całe nasze życie.

Z programu telewizyjnego „Przybliżenie kamerą. Podsumowując wnioski”

Kategorie: Kryzys, globalizacja, Sens życia

Pytanie: Czym jest błogosławieństwo i przekleństwo dla człowieka rozwijającego się duchowo?

Odpowiedź: Człowiek, który czuje, że znajduje się w świecie, którego nie rozumie, ale czuje, że ten świat został stworzony dla niego, chce go poznać, zrozumieć, adaptować się do tego świata lub świat pod siebie, czyli wejść z nim w poprawną interakcję, stopniowo studiuje naturę i szuka jak można się do tego dostać.

Jeśli są w nim pewne zapisy informacyjne, nawet jeśli jest to małe dziecko, to już się rozwija. Czuje, że musi zrozumieć sens życia, dlaczego jest to dane, co zawiera. Taki człowiek szuka tego, stopniowo i w końcu znajduje.

Sam fakt, że jest prowadzony do zrozumienia sensu życia, nazywa się błogosławieństwem. A jeśli poczuje, że odwodzą go od tego, nazywa się to przekleństwem.

Pytanie: Czy można nazwać przekleństwem otrzymywanie ze względu na siebie?

Odpowiedź: Ogólnie tak. Używanie egoizmu, to znaczy wykorzystywanie dowolnych swoich pragnień i właściwości dla własnego wzniesienia, przyjemności, napełnienia, władzy nad innymi, to wszystko jest na szkodę dla samego człowieka. Takie działania można nazwać nie szkodliwymi w stosunku do innych, a szkodliwymi dla siebie.

Pytanie: Jeśli, na przykład, człowiek otrzymuje intencję ze względu na obdarzanie, wznosi się ponad swoje egoistyczne myśli, czy to jest błogosławieństwo?

Odpowiedź: Oczywiście. To jest rzeczywiście realna pomoc z góry.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 08.02.2022

Kategorie: Praca duchowa

Komentarz: Celem psychologii jest ulepszenie jakości życia materialnego. A celem Kabały, jak napisał Baal Ha Sulam, jest odkrycie Stwórcy stworzeniom w naszym świecie.

Odpowiedź: W zasadzie znajdujemy się w bardzo interesującej objętości oddziaływania na nas tylko jednej siły – wyższej siły natury. Możesz nazwać ją Stwórcą lub po prostu Naturą ogólnie rzecz biorąc. Jeśli nie ulepszamy siebie w jakości oddawania i miłości do otaczającego nas świata, nie tłumimy swojej egoistycznej właściwości i nie rozwijamy w sobie właściwości altruizmu, to znajdujemy się w ramach psychologii.

Można to powiedzieć zarówno w odniesieniu do człowieka, jak i do pewnego stopnia w odniesieniu do zwierzęcego, roślinnego, a nawet nieożywionego poziomu natury, które znajdują się poniżej poziomu „człowieka”. Studiując je, badamy praktycznie psychologię naszego świata, to jest reakcje interakcji między dowolnymi organizmami i zarządzającą siłą natury.

Ale jeśli chcemy zmienić się zgodnie z wyższą siłą natury, to już wchodzimy w sferę Kabały. Psychologia przeznaczona jest po to, aby czuć się lepiej, pewniej w naszym świecie i tylko w ograniczonych ramach, które pierwotnie zostały mu dane przez naturę.

Alternatywa polega na tym, że człowiek może rozwinąć się ponad te ramy, wznieść się ponad swój egoizm, zacząć badać świat we właściwości obdarzania, skierowanej na innych, a nie na siebie, i wtedy zacznie studiować drugą stronę swojej istoty, która nazywa się „dusza”.

Tym zajmuje się nauka Kabały, żeby człowiek mógł wyjść poza ramy naszego świata, dowiedzieć się, co faktycznie istnieje poza nim. Ponieważ w ramach naszego świata czuje tylko siebie i to, co wychwytuje wewnątrz siebie.

Ale ponieważ nasz aparat percepcji jest bardzo ograniczony, to rozwijając się we właściwości wzajemnego połączenia, miłości, obdarzania, napełniania świata innych, zaczynamy odczuwać rzeczywistość w inny sposób. Czujemy siłę, która istnieje poza nami i wpływa na nas z zewnątrz.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 15.10.2021

Kategorie: Kabała i inne nauki

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 7

Pytanie: Co zrobić, gdy egoizm popycha mnie do zjednoczenia, mówiąc: „Idź zjednocz się, tam wygrasz świat duchowy”?

Odpowiedź: Wspaniale! Idź i zjednocz się. To dobrze. A potem zobaczysz, jak bardzo ego będzie przeciwko tobie, za tobą i tak dalej.

Egoizm – to anioł Stwórcy. Teraz nazywamy go „złym aniołem”. Potem zrozumiemy, że na świecie nie ma zła, tylko dwie przeciwstawne siły, które popychają nas do naszego jedynego Źródła, abyśmy mogli je zrozumieć.

Z lekcji nr 7 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 09.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Pytanie: Czy Rabin Szimon Bar Jochai i jego uczniowie, którzy napisali Księgę Zohar, są związani w jakiś sposób z tym, co napisał Mojżesz?

Odpowiedź: Księga, którą napisał Mojżesz nazywa się „Tora” od słowa „or” – „światło”, a od słowa „oraa” – „wskazówki, instrukcja”.

Ta Księga była instrukcją dla współczesnych Mojżeszowi. Korzystali z niej przez półtora tysiąca lat do zniszczenia Drugiej Świątyni, do całkowitego odłączenia od odczuwania duchowego świata. Kiedy to się stało, okazało się, że Księga Mojżesza, chociaż jest najwyższa, najpotężniejsza w swoim działaniu, to oddalona od nas. Nie możemy przez nią wywołać swojej naprawy, zebrać części rozbitej duszy w jeden obraz.

Ta Księga jest zbyt tajna. Nie mogła być przewodnikiem dla dusz, które upadły z poziomu, na którym znajdowały się po wyjściu z Egiptu, dla dusz, które upadły z poziomu zniszczenia Drugiej Świątyni. Potrzebowali teraz innego przewodnika, innej instrukcji. Wtedy została napisana Księga Zohar. Mówi się, że ta Księga nie została napisana dla tego pokolenia, które upadło z duchowego na nasz poziom, a które po wygnaniu przejdzie wszystkie metamorfozy, całe cierpienie.

To znaczy, ta Księga przeznaczona jest dla naszego pokolenia, kiedy odkryje się globalność świata, globalność dusz, absolutny egoizm człowieka, absolutne odrzucenie ludzi od siebie nawzajem. Kiedy ludzie nie zechcą tworzyć rodzin, rodzić dzieci. Kiedy przejawi się w nich wyrzeczenie się tego świata, absolutna obojętność na wszystko, zanurzą się w narkotyki, osiągną taką depresję, która będzie największą chorobą na świecie. Kiedy osiągniemy stan ślepego zaułku w swoim rozwoju.

Człowiek cały czas myślał, że dojdzie do czegoś dobrego, nagle poczuł się całkowicie pozbawiony krwi: nic nie pozostaje, ręce opadają, nie wiadomo, co zrobić ze sobą i ze światem. Wtedy odkryje się Księga Zohar. Odpowiednia dla tych dusz. Nie Tora i nie wszystkie inne Księgi, a właśnie Zohar, według swojej mocy, będzie gotowy dla tych dusz, które dwa tysiące lat po jej napisaniu zstąpią do naszego świata i Zohar stanie się dla nich instrukcją.

Z programu telewizyjnego „Siła Księgi Zohar” nr 3

Kategorie: ZOHAR