Pytanie: Im bardziej włączamy się w naukę i w dziesiątkę, tym bardziej odczuwamy nasze braki. Czyli tylko w zrozumieniu tego, że jeszcze jesteśmy bardzo daleko od Stwórcy, możemy robić dalsze postępy. Czy to jest prawidłowe?

Odpowiedź: Nie, to nie jest prawidłowe. Postęp polega na tym, że w każdym z nas i w całej dziesiątce odkrywa się zło, a w stopniu, w jakim się ujawnia, zbliżacie się do Stwórcy, a nie oddalacie. A to, że czujecie się coraz bardziej przeciwni do Stwórcy, mówi konkretnie o waszym zbliżeniu się do Niego.

Pytanie: Jeśli egoizm ukrywa przed nami że potrzebujemy naprawy, w jaki sposób nieustannie wznosić prośby do Stwórcy o naprawę? Skąd czerpać siłę i zrozumienie?

Odpowiedź: Poprzez przyjaciół, poprzez połączenie między wami. Musicie inspirować siebie nawzajem.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 07.05.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Każda dziesiątka stara się wkładać wysiłki, ale jedna zmierza w prawidłowym kierunku, a druga dawno zboczyła już z drogi, chociaż wydaje się, że wszyscy podążamy za nauczycielem. Wygląda na to, że Stwórca ma ulubieńców?

Odpowiedź: Stwórca ma swoich ulubieńców, to prawda. Są tacy, którzy ściśle podążają za Stwórcą, i tacy, którzy nie wkładają w to wiele wysiłku.

Pytanie: Ale Pan przecież widzi, że ktoś zboczył z drogi. Czy nie może Pan go naprowadzić, pomóc mu?

Odpowiedź: Jest to osobista praca człowieka. Nauczyciel jest razem z nim nie po to, aby wskazywać błędy. Jeśli uczeń sam nie dostrzeże błędów, nauczyciel nie może nic zrobić.

Pytanie: Jak przewidzieć te błędy i zostać ulubieńcem Stwórcy?

Odpowiedź: Zacznę od końca: nie radziłbym być ulubieńcem Stwórcy. Jest to bardzo trudne, ponieważ wymaga dużego nakładu wysiłku. Będziemy więc kontynuować tak, jak możemy, a Stwórca nam pomoże.

Ostatecznie wszyscy osiągną Całkowitą Naprawę i koniec całego stworzenia, ale my chcemy ujawnić szczególną postawę Stwórcy. Dlatego ważne jest, abyśmy robili to, czego pragnie Stwórca i wytrwali w tym.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 25.04.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Komentarz: Pan mówi, że rozpowszechnianie zależy od naszego wewnętrznego zjednoczenia. W zasadzie chcemy przekazywać pewną informację. Zbieramy się razem, żeby to zrobić…

Odpowiedź: Zbieramy się razem w celu rozpowszechniania, aby zjednoczyć się i znaleźć między sobą jednoczącą nas właściwość wzajemnego obdarzania, wzajemnego wsparcia, wzajemnego poręczenia, tolerancji, połączenia, wspólnej więzi, aż do osiągnięcia miłości.

Chcemy poznać te właściwości: po co nam to wszystko potrzebne? – Po to, aby potem odkryć te same właściwości reszcie świata, dlatego że reszta świata, nieożywiona, roślinna, zwierzęca i ludzka natura, cała ta masa reprezentuje ogromne pragnienie, które musi być całkowicie, organicznie połączone ze sobą w jedną całość.

Wtedy w tym zjednoczonym pragnieniu, zebranym wspólnymi wysiłkami, odczujemy właściwość obdarzania i miłości, którą wspólnie zrealizujemy. I ta właściwość obdarzania i miłości, realizowana wspólnie przez nas, nazywa się Stwórcą.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Sens rozpowszechniania Kabały”

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pytania&Odpowiedzi, Rozpowszechnianie metody

Pytanie: W jaki sposób rodzi się w nas dążenie do Stwórcy?

Odpowiedź: Bezpośrednio od samego Stwórcy.

Pytanie: Okazuje się, że rodzi się u wybranych?

Odpowiedź: Oczywiście że u wybranych. Człowiek, u którego rodzi się pragnienie do Stwórcy, nazywa się Izrael. Isra – prosto, El – do Stwórcy. Ci ludzie przychodzą rzeczywiście uczyć się nauki Kabały. Jak to się dzieje, sami nie wiedzą. Są miliony bardzo różnych przypadków.

Z lekcji na temat „Dzień Pamięci o Katastrofie i bohaterstwie”, 06.05.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Co sprawia większą przyjemność Stwórcy: nasz rozwój w wierze ponad wiedzę czy stworzenie kli dla Jego odkrycia?

Odpowiedź: Myślę, że oba te działania wzajemnie się uzupełniają. Nie można zrobić jednego bez drugiego.

Pytanie: Na każde działanie, nawet w świecie materialnym, musimy zbudować intencję. W ciągu dnia intencja ciągle się wymyka. Jak utrzymać intencję i nie zapominać o niej?

Odpowiedź: Napisz sobie przypomnienie na dłoni, na papierze, w telefonie. W taki sposób stopniowo przyzwyczaisz się.

Pytanie: Od wielu lat ciągnie się problem, gdy człowiek sam zachwyca się dziesiątką i niestety krzyczy i narzuca innym swoje zdanie. Jak z nim pracować? A może w ogóle nie warto z nim współpracować?

Odpowiedź: Kto nie ma cierpliwości, kto nie rozumie powagi takiego stanu, niech nie pracuje. Ale ogólnie jest to dobry stan i ten, kto go cierpliwie znosi, otrzyma nowe, duże kelim.

Pytanie: Wyrzeczenie się przyjemności i uproszczenia życia, minimalizm we wszystkim, stało się dla mnie jakby samoistnie: jeśli chodzi o ubrania, jedzenie, czy niezbędne meble, nawet liczba pragnień. Na czym polega ten proces?

Odpowiedź: To jest uniwersalizacja: człowiek zadowala się małym. To jest jego bogactwo. Dlatego jest napisane, że bogaty jest ten, kto jest zadowolony ze swojego losu.

Pytanie: Nasze codzienne działania: połączenie, czytanie artykułów, intencja, modlitwa. Czy to wystarczy, aby przylgnąć do Stwórcy, czy też musimy dodać coś jeszcze?

Odpowiedź: Połączenie między wami jest najważniejszą rzeczą dla Stwórcy. Na to On czeka, aby zamanifestować się w centrum dziesiątki. Jest to pierwszy cel Stwórcy w stosunku do nas.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 30.03.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak sprawdzić autentyczność obdarzania, jeśli nawyk, który staje się drugą naturą, doprowadza je do automatyzmu?

Odpowiedź: Obdarzanie nie może być automatyczne, ponieważ aby wykonać działanie obdarzania, trzeba zatrzymać automatyczne działanie otrzymywania i przeorganizować siebie.

Pytanie: Jeśli postrzegam obdarzanie jako coś bardzo słodkiego, a egoizm, w którym jestem, jako coś gorzkiego, to na czym polega moja praca w sercu?

Odpowiedź: Praca polega na tym, aby egoizm wydawał ci się taki gorzki, że nie chcesz już w nim być.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 07.05.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Czym jest modlitwa z najgłębszego punktu w sercu? Gdzie jest ten najgłębszy punkt?

Odpowiedź: „Najgłębsza głębia serca” jest tak głębokim pragnieniem w człowieku, do którego nawet sam nie może dosięgnąć. Przecież tam, w samej głębi serca, kryje się wyższa siła, która utrzymuje moje serce, wszystko, co jest przez nią stworzone, pragnienie. Tam kryje się tajemnica życia.

Ale jeśli z głębi serca, z tego najgłębszego wewnętrznego punktu we mnie, gdzie znajduje się Stwórca, który mnie stworzył, wspiera mnie i zarządza wszystkimi moimi myślami i pragnieniami, jestem w stanie zwrócić się do Niego, oznacza to, że osiągnąłem właściwą prośbę.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 03.05.2011

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Był czas że podczas prowadzenia wykładów, mówił Pan trochę o ruchu „New Age”, a potem przestał Pan to robić. Dlaczego?

Odpowiedź: Nie pamiętam, w jakim kontekście poruszałem ten wątek. Zawsze nauczałem tylko prawdziwej Kabały według pierwotnych źródeł Baal HaSulama. Przez wszystkie lata mojego życia, już 30 lat zajmuję się tylko tym i nie ukrywam, że innych źródeł nie znam dobrze.

Nie robię analiz porównawczych pomiędzy Kabałą a, powiedzmy, sufizmem, religiami, czy filozofiami. Nie ma o ty mowy! Jestem specjalistą w dziedzinie metody kabalistycznej.

Za każdym razem przekonuję się, jak ta nauka jest czysta, rygorystyczna, precyzyjna i bardzo nakierowana na cel stworzenia, jest celem naszej ewolucji. Dlatego nie chcę zajmować się niczym innym! Nie interesują mnie żadne nurty New Age! Nawet nie chcę o tym mówić.

Mnie ogólnie nie interesuje nic, oprócz wewnętrznego głębokiego zrozumienia wyższego wszechświata poprzez metodę Kabały, ponieważ widzę, jak ona działa.

Studiowane Kabały zajmuje człowiekowi wiele lat, ale wprowadza go całkowicie, namacalnie w nowy świat, który odkrywa się w jego zrozumieniu, w jego odczuwaniu, we wszystkich jego stanach: przeszłych i przyszłych. Człowiek rozumie, czuje, uświadamia sobie wszystko w sobie!

Kiedy to widzę, rozpoznaję to, gdy to się we mnie formuje, nie mam już żadnych pytań dotyczących innych metod wymyślonych przez ludzi. Pozostaję tylko przy tym.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Różnica między Kabałą, nauką i New Age”

Kategorie: Kabała i inne nauki, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Co powinienem uznać za punkt bez powrotu? Że mam przyjaciela w dziesiątce, idę z nim do końca, dopóki w pełni nie zrealizuję miłości do niego?

Odpowiedź: Punktem bez powrotu jest twój ostateczny cel.

Pytanie: W procesie pracy duchowej będę cały czas wyjaśniał, czy jest to ten przyjaciel, z którym powinienem zbudować miłość?

Odpowiedź: Tak. Możecie się dogadać ze sobą, że idziecie razem do końca.

Z lekcji według artykułu „Miłość do Stwórcy i miłość do stworzeń”, 02.05.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

W każdej chwili, gdy jestem w dziesiątce, czuję, jak nasze zjednoczenie umacnia się coraz bardziej, w taki czy inny sposób. Cały czas czuję, jak zmierzam w stronę stanu, w którym wszyscy będziemy w jednym sercu.

A im bardziej zbliżam się do tego jednego serca, tym bardziej czuję się szczęśliwy i radosny, tym mocniej odczuwam Stwórcę i całą wspólną światową duszę, ponad naszym światem. To bardzo szczególne uczucie, które wszyscy powinniśmy starać się osiągnąć, jak najszybciej.

Jesteśmy w ciągłym ruchu, od bieżącego punktu do następnego i tak do końca naprawy. Kabaliści obiecują nam, że to osiągniemy. Dlatego należy być radosnym, że jesteśmy na tej drodze i mamy cel w życiu, który jest ponad wszystko inne i wznosi nas na szczyt wszechświata. Stan ostatecznej naprawy jest dla nas przygotowany i czeka na nas.

Jeszcze nie zdajemy sobie sprawy, jakimi szczęściarzami jesteśmy. Ale w rzeczywistości każdy ma szczególny zapis w swojej duszy, który odróżnia go od milionów i miliardów ludzi, którzy nie mają tego w swoim życiu. Rozpoczną i zakończą to życie, nie osiągnąwszy niczego. A my, podczas tego życia wznosimy się po duchowej drabinie, od stopnia do stopnia.

Dlatego powinniśmy być radośni w to święto Purim, które jest symbolem wszystkich naszych wzlotów. Bardzo się cieszę, że z każdym dniem dołącza do nas coraz więcej ludzi, i coraz bardziej wzrasta zrozumienie, że otrzymaliśmy szczęśliwy los.

Z lekcji „Pomnażanie radości”. Dzień Jedności na Purim”, 23.03.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie