Warsztat – to szczególne działanie. Powiedziałbym, święte. Wspólnie zamierzamy wyjaśnić pytanie, właśnie wyjaśniać, a nie rozwiązać, aby było dla nas zrozumiałe. Następnie omawiamy, wyjaśniamy przez kilka minut.

A potem siedząc w kręgu, dyskutujemy, w jaki sposób można znaleźć logiczne, realne rozwiązanie tego pytania – ale nie takie, jakie jest opisane w naszych książkach. Nie bazujemy na mądrych wypowiedziach kabalistów, ale odnosimy się osobiście, poprzez serce, aby utrzymywać połączenie ze sobą nawzajem.

Jednocześnie powinienem postrzegać przyjaciela jako wielkiego, nieomylnego. Nieważne, co wygaduje, to nie ma znaczenia. Gdyż to ja czuję, że przyjaciel mówi bzdury, ja czuję to, ja dostrzegam, ponieważ nie jestem wystarczająco związany z nim. Gdybym czuł miłość do niego, poczułbym dzięki niemu, że Stwórca ze mną rozmawia.

Tak więc kiedy dziesięć osób siedzi razem, musimy dokładnie wiedzieć, jak należy odnosić się do siebie nawzajem. Przede mną siedzą przedstawiciele Stwórcy i mówią mi absolutną prawdę. Muszę stłumić w sobie wszelką krytykę, wszelką nieufność, wszystko, co może mnie od nich odepchnąć.

Nie zdają sobie z tego sprawy, i mówią takie rzeczy, z którymi ja nie mogę się zgodzić. Jestem temu przeciwny, nie chcę tego słuchać, wydaje mi się to wszystko głupie i przeszłe, oklepane i pozbawione spójności. Tak mi się to wydaje po to, abym wzniósł się ponad siebie. Mamy więc przed sobą ogromną pracę wewnętrzną.

Z rozmowy przed kongresem w Charkowie

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Praktyka połączenia

Pytanie: Dlaczego nie należy mówić w dziesiątce o swoich osobistych uczuciach, doświadczeniach i wrażeniach? Jak mogę w taki sposób zaszkodzić sobie i swojej dziesiątce?

Odpowiedź: Kiedy ujawniasz swoje osobiste uczucia, szkodzisz sobie i wszystkim innym. Możemy rozmawiać tylko o naszych wspólnych dążeniach. Kropka! To wszystko!

Widzę, że na razie tego nie rozumiesz. Dlatego zaakceptuj to jak prawo. Istnieje wiele praw, które przyjmujemy i żyjemy, dopóki nie zrozumiemy ich konieczności. Nie zrobisz tego, zaszkodzisz sobie. Konkretnie sobie.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak kabalista definiuje cierpienie? Czym jest dla niego cierpienie?

Odpowiedź: Cierpieniem kabalisty jest brak możliwości sprawienia zadowolenia Stwórcy. Aby osiągnąć taki stan, należy rozmyślać, rozważać, być połączonym z przyjaciółmi i starać się jeszcze bardziej zjednoczyć między sobą.

Pytanie: Bez poczucia żalu nie ma naprawy. Czy kabalista czeka, aż wyrzuty same nadejdą, czy w jakiś sposób wywołuje je?

Odpowiedź: Nie wywołuje ich. Same przychodzą.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 30.06.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Dlaczego Stwórca pozwolił nam urodzić się w ciele fizycznym, ale bez duszy? Przecież gdyby nie było ciała, nie byłoby złego początku?

Odpowiedź: Nie, zły początek nie odnosi się do naszego ciała, ani do cielesności. Zły początek to nasze egoistyczne pragnienia.

Pytanie: Co to znaczy: „Dziękuję Ci za to, że w swoim miłosierdziu zwróciłeś mi duszę moją?”

Odpowiedź: Oznacza to podziękowanie Stwórcy za to, że w każdych okolicznościach chce prowadzić cię naprzód.

Pytanie: Jak nie stracić pracy, którą daje nam Stwórca?

Odpowiedź: Angażować się cały czas, starać się rozwijać.

Pytanie: Jeśli Stwórca dał mi szansę i dar wykonywania działania dla obdarzania, a potem przychodzi pustka, rozczarowanie jaka powinna być praca z mojej strony?

Odpowiedź: Proszenie Stwórcy aby dał ci więcej takich stanów.

Pytanie: Czy automatyczna wdzięczność wobec Stwórcy może zamienić się w odczuwaną zmysłowo wdzięczność i jak to się dzieje?

Odpowiedź: Nie wiem, jak to się dzieje, ale może się zdarzyć.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 11.05.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jak nauczyć się porzucić poprzednią percepcję, aby przejść szybką zmianę? Może pomocne byłoby odnalezienie artykułów Rabasza, w których mówi o nagrodzie? Czy są takie artykuły?

Odpowiedź: Oczywiście, istnieje wiele artykułów. Ale nie chodzi o nie, ale o to jak je postrzegacie. Dlatego radzę wam, spotkajcie się razem, spróbujcie zjednoczyć się ze sobą i przeczytać jeden artykuł. Jest to lepsze niż czytanie dziesięciu artykułów w pojedynkę. Zaczniecie odczuwać innych i otrzymacie dziesięć opinii naraz.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 01.07.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Studia Kabały

Świadomość zła naszej natury jest pierwszym etapem rozwoju człowieka, od którego zaczyna rozumieć i pojmować na czym polega jego natura, od czego rozpoczyna swoje ziemskie życie. Od tego że jest małym egoistą, w którym coraz bardziej rozwija się pragnienie zawładnięcia całym światem.

Pytanie: W społeczeństwie zawsze toczył się spór: czy człowiek rodzi się egoistą, czy też otoczenie go takim czyni?

Odpowiedź: Człowiek rodzi się egoistą. Tak Baal HaSulam powiedział: człowiek rodzi się jako mały egoista. A zatem rozwija go natura i egoistyczne społeczeństwo, w którym żyjemy do czasu, nie pozostawiając człowiekowi możliwości rozwijania się w inny sposób. Człowieka rozwija tylko wzrost egoizmu.

Z programu telewizyjnego „Epoka ostatniego pokolenia”, 27.06.2024

Kategorie: Rozwój egoizmu, Społeczeństwo przyszłości

Pytanie: Im bardziej zagłębiam się w pierwotne źródła, tym większe mam wrażenie, że jestem jakąś częścią lub szczegółem gotowym do ogólnej naprawy. Co zrobić żeby się nie bać, bo Stwórca powie mi, że nie jestem godny?

Odpowiedź: Tego Stwórca nie powie. Jak długo człowiek stara się, dopóki chce jeszcze bardziej przybliżyć się do Stwórcy, Stwórca go nie odrzuci.

Pytanie: Jest powiedziane, że Stwórca uczynił tak, aby się Go bać. Nie zgadzam się z tym. Czuję, że czeka, abyśmy wypełnili tę pustkę miłością, obdarzaniem i wdzięcznością za przybycie tutaj.

Odpowiedź: Tak, to nie jest strach naszego świata, a trwoga.

Pytanie: Czy wiara ponad wiedzą jest budowana przez rozum, czy też jest działaniem przeciwko temu, co pokazuje rozum?

Odpowiedź: Wiara ponad wiedzą oznacza, że w twojej prośbie lub wyobrażeniu obdarzanie, miłość i połączenie są ważniejsze niż ich przeciwieństwa.

Pytanie: Powiedział Pan, że są przewinienia duże i małe. Czy jest taki grzech, którego człowiek nie mógłby naprawić?

Odpowiedź: Całkiem możliwe, że istnieją takie grzechy, których nie da się naprawić. Ale w zasadzie nawet nie mogę sobie tego wyobrazić, przecież Stwórca może wszystko.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 10.05.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Czuć serce przyjaciela oznacza, że nie czuję własnego serca, a serce przyjaciela, żyję jego myślami, aspiracjami, intencjami w taki sposób, że tylko one przemawiają we mnie. Nie mam nic własnego. Mam tylko jedno – pragnienie odczuwania przyjaciół.

Jest to właściwość malchut, która dlatego nazywa się podstawową Sefirot, gdyż otrzymuje wszystko od pierwszych dziewięciu Sefirot. Każdy z nas jest malchut, w stosunku do przyjaciół.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak zwiększyć chisaron w dziesiątce, aby był podobny do chisaronu Stwórcy, który pragnie przyciągnąć nas do siebie?

Odpowiedź: Cały czas myślcie o tym, dlaczego brakuje wam połączenia ze Stwórcą i prosicie Go, aby zwiększył to połączenie.

Pytanie: Tak właśnie dzieje się ze mną. Ciągle myślę, że brakuje mi połączenia ze Stwórcą, ale to zwiększa tylko moje rozczarowanie samym sobą.

Odpowiedź: Nie, Stwórca potrzebuje twojej radości. Powinieneś cieszyć się, że masz pragnienie zbliżenia się do Stwórcy. To konieczny warunek. Człowiek powinien zawsze mieć radość z tego, że Stwórca choć trochę się przed nim odkrywa, przyciąga go do siebie, ponieważ wtedy dąży i przybliża się do Niego. To jest bardzo ważne.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 27.06.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Komentarz: O ile dobrze rozumiem, praca duchowa pomaga nam przejść przez wszystkie nasze stany z przyspieszeniem. Jeśli na sekundę zatrzymamy się w jakimś stanie, jest to po prostu strata czasu.

Odpowiedź: Nie trzeba o tym myśleć. Lepiej działaj, inaczej będziesz cały czas żałował minionych sekund, dlaczego nie zrobiłeś tego, co trzeba. Nie ma potrzeby się na tym skupiać. Myśl o przyszłości, a nie o przeszłości.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa