W rzeczywistości nie jest tak ważne, o jaką pomoc człowiek prosi Stwórcę. Najważniejsze żeby prosił – w każdej chwili! Niech nigdy nie zapomina, że nie ma nikogo, oprócz Niego – dobrego i czyniącego dobro. Niech każdą drobnostkę, która się mu przydarza, łączy ze Stwórcą.

Zwykle człowiek myśli, że jeszcze nie nadszedł czas, aby zwrócić się o pomoc i że najpierw sam powinien coś zrobić – własnymi siłami osiągnąć sukces, wykonać jakieś konkretne działania, a dopiero potem zwrócić się do Stwórcy. Ale to nieprawda! Nie są wymagana żadne działania. Cała metoda jest przeznaczona po to, żeby odkryć Stwórcę!

Dlatego im częściej się do Niego zwracasz, tym bardziej czujesz swoją zależność od Niego, im mocniej do Niego “przylegasz”, stopniowo przerzucając na Niego całą odpowiedzialność za to, co się z tobą dzieje – tym mniej masz powodów do niepokoju. Zgodnie ze swoim programem, On cię będzie odpychał, ukrywał się, stawiał przed tobą różne przeszkody i ukrycia. A ty, mimo to, przyzwyczajaj się, by cały czas Go szukać i zwracać się do Niego.

To najkrótsza i najpewniejsza droga. Nie wymaga od nas wielkiego rozumu, tylko wytrwałości. Jeśli człowiek wyrobi w sobie taką postawę i nie zapomina o tym (z pomocą przypomnienia grupy), to poprzez swoje nieustanne zwracanie się do Stwórcy, do wyższej siły, natury, z pewnością odkryje, jak się zwracać, po co i w jakim celu. Pozna naturę Stwórcy – na jakie prośby odpowiada, a na jakie nie. Dzięki swojemu stałemu pragnieniu wejścia w tę więź, w dialog ze Stwórcą, człowiek zaczyna Go poznawać.

O tym jest powiedziane: „Zrób wszystko, co w twojej mocy – tylko nie odchodź!”. To znaczy, prosić o wszystko, nawet bez zastanowienia się. Po prostu, jak małe dziecko, które chwyta wszystko po kolei i cały czas naprzykrza się mamie: „Daj, daj, daj!”. A za tymi prośbami, przyjdzie już rozeznanie: o co naprawdę warto prosić, gdzie jest „przykazanie”, gdzie „wykroczenie”, a gdzie dana mi jest wolność wyboru, jakie różne reakcje wywołują moje działania? W ten sposób człowiek się uczy.

Dobrze, że to nie pozwoli ci się pogubić, i nie będziesz myślał, że wszystko zależy od ciebie samego lub od otoczenia. Połączysz razem wszystkie trzy elementy: siebie, grupę i Stwórcę, i skierujesz je we właściwym kierunku – ku wyższej sile, ku zależności od Niego. A potem zaczniesz sprawdzać, jak się zwracać – czy twoje zwrócenie jest skierowane na własną korzyść, na korzyść bliźniego, czy na Stwórcę? W taki sposób wszystko stopniowo wyjaśnia się na tej drodze.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Jeśli staramy się połączyć, okazuje się, że nasza natura jest absolutnym złem, pełnym egoizmem, działającym tylko na swoją korzyść i kosztem bliźniego. Nawet jeśli myślimy, że działamy z jakiś dobrych pobudek w stosunku do innych, to w końcu okazuje się to, także ukrytym egoizmem.

Z pomocą światła powracającego do źródła, stopniowo odkrywamy swoje egoistyczne właściwości, od najlżejszych do coraz cięższych, i naprawiamy je. W ten sposób nasze złe egoistyczne pragnienie w miarę wzrostu dzieli się na 49 poziomów.

Specjalnymi działaniami przyciągamy do siebie światło, specjalną siłę natury, która naprawia nasze egoistyczne właściwości. Nie wiemy, w jaki sposób światło pracuje nad nami, my tylko obserwujemy wynik jego wpływu, to jest zmiany w sobie.

Odkrywamy w sobie 49 stopni egoistycznego pragnienia i przekształcamy je w 49 stopni wzniesienia w kierunku obdarzania i miłość do bliźniego. Ale najważniejsze, aby naprawić wewnątrz siebie pierwsze 33 stopnie. Ponieważ zgodnie z obliczeniami, jeśli naprawimy się  do 33-go stopnia włącznie, to pozostałe stopnie obowiązkowo, także się naprawią.

Tak czy inaczej będziemy musieli żądać naprawy i pracować nad nimi. Ale istnieje już gwarancja, pewna dodatkowa siła, która zapewni naprawę pozostałych stopni. Ponieważ ostatnie stopnie są najtrudniejsze. Znajdują się one na samym końcu naprawy, a ona odbywa się od lekkiej do coraz cięższej. Ostatnie pragnienia są najcięższe, ale jesteśmy już utwierdzeni, że możemy je naprawić.

A poza tym, możemy rozpalić te ostatnie pragnienia. One są tak ciężkie, że zapalają się odrobiną światła, które powraca do źródła. Wewnątrz nich szaleje tak potężny egoizm, że zaczynają się palić i emitują światło.

Te najbardziej egoistyczne pragnienia, ukierunkowane na otrzymywanie ze względu na siebie, przechodzą najtrudniejszą naprawę, dla otrzymywania ze względu na obdarzanie. Dlatego Lag ba-Omer (33 dzień Omer) – jest to szczególne święto, oznaczające, że z pewnością osiągniemy szczególny dzień ogólnej naprawy, który nazywa się „Szawuot”, święto Darowania Tory.

To święto nazywa się „Szawuot”, dlatego że następuje po siedmiu tygodniach (Szawuot) obliczenia Omera. A poza tym, jest to święto Darowania Tory,  dzięki której naprawiliśmy swoje egoistyczne pragnienia, na pragnienia obdarzania i miłości do bliźniego. Te naprawione pragnienia całe świecą się od swojego obdarzania, miłości i zjednoczenia wszystkich w jeden naród. Święto Szawuot symbolizuje możliwość naszego zjednoczenia w jeden jedyny naród.

Z rozmowy o nowym życiu

Kategorie: Izrael i narody świata, Praca duchowa, Święta i specjalne daty

1. Osiągnięcie wiecznego życia – rozwój właściwości obdarzania – nowego organu odczuwania, istnienie w nim również po śmierci fizycznego ciała.

2. Odczucie wolności wyboru – osiągnięcie lub odnalezienie punktu, który pozwala zmienić bieg życia. Jednocześnie, w pozostałych przypadkach – wyraźne odczucie, że nie ma sensu czegokolwiek robić, ponieważ nie ma możliwości, niczego zmienić.

3. Relacje – poprawa relacji rodzinnych poprzez wspólne zajęcia i cele. Razem poznają naturę człowieka, a nieporozumienia przyjmują jako możliwość naprawy.

4. Wychowanie dzieci – rodzice, którzy uczą swoje dzieci Kabały, dają im najlepsze, co można dać dziecku. Głębokie zrozumienie natury ludzkiej, właściwe zachowanie wobec otoczenia i równowagi z naturą. Wszystko to sprawia, że życie dziecka staje się znacznie lżejsze i komfortowe. Rodzice i dzieci, którzy wspólnie studiują Kabałę, stają się prawdziwymi przyjaciółmi, mając wspólne zainteresowania. To rzadkie zjawisko w dzisiejszych czasach, kiedy więzi między dziećmi i rodzicami praktycznie nie istnieją.

5. Kabała pomaga człowiekowi radzić sobie z codziennymi trudnościami – człowiek poznaje ich korzeń, potrafi się od nich uwolnić. Zna porządek działań, które pozwalają mu poradzić sobie z problemami.

6. Człowiek, studiujący Kabałę nie cierpi na depresję, ponieważ zawsze ma przed sobą wzniosły cel, do którego dąży.

7. Człowiek, studiujący Kabałę nie cierpi z powodu różnych rodzajów leków, ponieważ uwalnia się od troski o siebie. Nie boi się śmierci, ponieważ rozumie, że jest to jedynie śmierć fizycznego ciała. Jego lęk i troska dotyczą tylko tego, aby wznieść się do właściwości obdarzania innych.

8. Nie wierzy w „ukryte siły” – wpływ gwiazd i astrologii, złe spojrzenie, przeznaczenie, różnego rodzaju talizmany i przesądy, znajduje się ponad tym wszystkim, co czyni jego życie bardziej zrozumiałym i wolnym.

9. Człowiek staje się bardziej realistyczny – rozumie, że natura ma swoje niezmienne prawa. Cudów w naturze nie ma. Istnieje tylko niewiedza człowieka o tych prawach. Dlatego, gdy prawa są znane, życie staje się prostsze.

10. Zmiana postrzegania rzeczywistości – człowiek rozumie, że tylko poprzez zmianę swojego stosunku do rzeczywistości może coś zmienić, a nie poprzez zmiany zewnętrzne.

11. Na bardziej zaawansowanych etapach studiowania Kabały, człowiek osiąga stan równowagi z naturą i przestaje odczuwać jakiekolwiek problemy, choroby itp. Jeśli jednak nadal je odczuwa z powodu związku z innymi, jeszcze nie naprawionymi ludźmi, odczuwa je inaczej, ponieważ zna ich sens, znaczenie i przyczynę.

12. Głębokie zrozumienie natury ludzkiej – jego właściwości, pragnień, myśli i intencji. Pomaga to we wzajemnych relacjach w społeczeństwie – z samym sobą, w rodzinie, z bliskimi, w pracy, ze światem. Człowiek rozumie, dlaczego ludzie zachowują się tak, a nie inaczej.

13. Nieskończona przyjemność – to duchowy patent. Mamy wiele potrzeb, człowiek nieustannie szuka ich zaspokojenia. Kiedy przyjemność wchodzi w pragnienie, i zaspokaja określoną potrzebę, trwa to zaledwie kilka sekund, po czym pragnienie gaśnie. Człowiek studiujący Kabałę wie, jak korzystać z potrzeby i pragnienia tak, aby przyjemność go nie wygaszała.

14. Człowiek studiujący Kabałę znajduje się w nieustannym dążeniu do Celu, do odkrywania praw natury, do rozwiązywania wszelkich wątpliwości, co nadaje jego życiu smak. Jest podobny do dziecka odkrywającego dla siebie świat.

15. Człowiek studiuje Kabałę w grupie. Ma wielu przyjaciół i towarzyszy, którzy go wspierają, z którymi ma szczególne relacje. Od nich otrzymuje pewność, poczucie tego, że ma przyjaciół na całym świecie, którzy pomogą mu w każdym stanie tylko dlatego, że mają wspólny cel.

16. Człowiek studiujący Kabałę, ceni w otaczających tylko jedno – stopień ich dążenia do Celu. I w tym wszyscy mogą być równi. Pozostałe właściwości człowieka w ogóle nie są oceniane, ponieważ są mu dane przez naturę, i w tym nie możemy być równi. Nie ocenia się ani statusu, ani ilości pieniędzy, ponieważ nie odnosi się to do osiągnięć samego człowieka, są to dane, które są niezależne od jego wysiłków.

17. Uwolnić się od troski o siebie – to samo w sobie wielkie osiągnięcie, ponieważ właśnie troska o siebie prowadzi nas do braku równowagi z naturą. Jest to przyczyna wszystkich problemów w życiu człowieka. Troska o siebie tylko w zakresie niezbędnym dla istnienia. To co niezbędne, człowiek określana dla siebie sam.

18. Studiowanie Kabały pomaga zrozumieć głębiej, zarówno nauki przyrodnicze, jak i historyczne procesy, a także pomaga rozwijać zdolności twórcze człowieka.

Opracował: M. Sanilewicz

Kategorie: KABAŁA