Wszystkie nasze ziemskie pragnienia przedstawiają sobą stworzenie (Malchut). My jesteśmy stworzeniem. Dziewięć części, które schodzą w Malchut – są to wyższe siły albo dziewięć sfirot oddziaływania Stwórcy na nas. Dlatego parcuf (duchowe ciało) zawsze dzieli się na dziewięć i jeden.

Zadanie stworzenia polega na tym, aby wznieść się do poziomu Stwórcy. Oznacza to, że my z naszego stanu musimy opanować dziewięć sfirot i przekształcić je w swoje osobiste właściwości. Wtedy osiągniemy Stwórcę.

Realizacją tej metody zajmuje się nauka Kabały, która wyjaśnia, w jaki sposób możemy „kupić” sobie dziewięć wyższych właściwości istniejących w całkowicie pozaziemskiej sferze i w ten sposób stać się podobnymi do Stwórcy, wznieść się na Jego poziom wieczności, nieskończoności, absolutnego dobra.

Dlatego najważniejszą rzeczą, jaką musimy zdobyć – to dziewięć właściwości (dziewięć pierwszych sfirot), które znajdują się między nami i Stwórcą. Musimy odkryć je w sobie. I wtedy odkryjemy w sobie Stwórcę, dlatego że wszystko odkrywa się wewnątrz człowieka.

Kategorie: Praca duchowa, Struktura Wszechświata

Pytanie: W artykule „Ukryte – Stwórcy, naszemu Wszechmogącemu” Rabasz napisał o sytuacji, kiedy człowiek w oczach społeczeństwa jest sprawiedliwy, a w swojej osobistej pracy jest grzesznikiem. Okazuje się, że Rabasz mówił o jakiejś wymyślonej prawości?

Odpowiedź: To nie ma znaczenia. Społeczeństwo widzi, że człowiek wszystko wypełnia i zachowuje się jak sprawiedliwy. A w sobie widzi wiele różnych wad i dlatego czuje, że wciąż jest jeszcze grzesznikiem.

Pytanie: Jakie jest niebezpieczeństwo gdy człowiek uważa siebie za sprawiedliwego?

Odpowiedź: To oddala go od prawidłowych działań, nie może zbliżyć się do Stwórcy. W zasadzie, jeśli człowiek uważa się za sprawiedliwego, to powinien być dość blisko Stwórcy.

Pytanie: A czy może być odwrotnie, że w oczach społeczeństwa człowiek jest grzesznikiem, a w intencji jest sprawiedliwym?

Odpowiedź: Są to bardzo rzadkie przypadki. Zwykle robi to sam Stwórca, aby uchronić człowieka lub zrobić z nim coś szczególnego.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Mówimy o tym w modlitwie „Szmone-esre“, „Osiemnaście (Błogosławieństw)”: „Ojcze nasz, Królu nasz, objaw nam chwałę Twojego królestwa nad nami”. Chodzi o to, żeby Królestwo Niebieskie było dla nas nie w prochu, a w chwale.

Ci którzy dążą w ten sposób, domagają się od Stwórcy, aby objawił im chwałę Swojego królestwa. Nie mają do Niego żadnych pretensji, ponieważ niczego od Stwórcy w zamian nie żądają, lecz pragną jedynie służyć Królowi i sprawiać Mu przyjemność. I proszą, aby objawił im chwałę Królestwa Niebieskiego. (Rabasz, Artykuł 34, „Liszma i lo liszma”)

Pytanie: Skoro ludzie pragną jedynie służyć Stwórcy, dlaczego domagają się, aby On odkrył im chwałę Swojego królestwa?

Odpowiedź: Właśnie po to aby mogli Mu służyć. Jeśli Stwórca jest ukryty, to nijak nie możemy ani zbliżyć się do Niego, ani Mu służyć. W naszych oczach jawi się nam mały, albo nieobecny. Dlatego potrzebujemy, aby choć trochę odkrył Siebie. W tym stopniu będziemy mogli Mu służyć. Dlatego mówimy: „Ześlij na nas wielkość Twojej chwały, abyśmy mogli okazać Ci cześć i służyć Ci”.

Pytanie: Jak Stwórca może odkryć Swoją chwałę?

Odpowiedź: To już Jego sprawa, jak to uczyni. My prosimy, ponieważ nie możemy bez tego istnieć. Jeśli się nie odkryje, to nie będziemy mieli siły, aby obdarzać ani otrzymywać od Niego.

Otrzymywać od Stwórcy jest jeszcze trudniej niż obdarzać, ponieważ kiedy otrzymuję, wykorzystuję swoje egoistyczne pragnienia. A te pragnienia trzeba naprawić i wykorzystać tylko dla obdarzania. Wtedy moje otrzymywanie będzie dla obdarzania, a to bardzo trudna praca. Zawsze istnieje pokusa, by upaść w otrzymywanie dla siebie.

Pytanie: Jeśli nie chcemy otrzymywać od Stwórcy, czynimy redukcje na otrzymywanie, to czego się trzymamy? Co jest dla nas kryterium więzi z Nim?

Odpowiedź: Trzymamy się tego, że chcemy sprawić Mu zadowolenie. Czyniąc to, otrzymujemy przyjemność z Jego wielkości, a nie samego napełnienia.

Pytanie: A jaka jest różnica?

Odpowiedź: Z napełnienia mają przyjemność nasze egoistyczne pragnienia otrzymywania. A przyjemność z wielkości pojawia się wtedy, kiedy odczuwamy Jego wielkość we wszystkich światach, na całym świecie, tym napełniamy się, czyli naszą przynależnością do Niego.

Z lekcji na temat „Odkryć chwałę Jego Królestwa”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Rabasz

Zanim wejdziemy do świata duchowego i stanie się dla nas jasne, z jakimi dokładnie pragnieniami możemy pracować, w danej chwili oraz jaki jest kierunek pracy z każdym z nich, możemy jedynie podążać za tym, co mówią kabaliści i nie ma tu żadnej innej pracy poza ogólną.

Zabronione jest mi, zajmowanie się jakimikolwiek działaniami, w których mógłbym sobie wyobrażać, że rzekomo znajduje się już w świecie duchowym.

Mam obowiązek dokładnie podążać za metodą – poprzez grupę i naukę przyciągać otaczające światło w wystarczającej i skutecznej ilości, aby zacząć widzieć prawdziwą rzeczywistość, gdzie naprawdę się znajduję, nie tylko w świecie materialnym, ponieważ wokół mnie istnieje również świat duchowy, i żyję w dwóch światach.

I zgodnie z tym, co zostanie mi odkryte, zacznę praktycznie wyjaśniać swój stosunek do duchowego i materialnego – do obu światów. To już jest praca nad wyjaśnianiem. Ale zanim człowiek dochodzi do takiego wewnętrznego widzenia, z pewnością nie ma możliwości, aby wiedzieć, co robi i gdzie się znajduje.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 23.04.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa