Pytanie: Co to znaczy, że człowiek musi zbudować „głowę” (rosz)?

Odpowiedź: Powiedziano: „Z Twoich czynów poznajemy Ciebie”. Upodabniając się do Stwórcy, zaczynam poznawać Jego myśli. Jak uczymy się w tym świecie? Małe dziecko patrzy na ojca lub nauczyciela i naśladuje jego działania, nie rozumiejąc jeszcze dlaczego. Podobnie my nie rozumiemy, ale jeśli wykonamy odpowiednie działania, to staje się dla nas jasne, dlaczego Wyższy postanowił tak zrobić.

Na początku człowiek widzi tylko zewnętrzną formę – to, co Wyższy czyni wobec niego. Jednak w miarę upodobnienia się do Wyższego, osiąga Jego intencję: dlaczego odkrywa się w taki sposób, co chce osiągnąć w odniesieniu do niższego. W ten sposób staje się godny „głowy” – co nazywa się „Z Twoich czynów poznajemy Ciebie”.

Jest to jedyne działanie, dzięki któremu możemy przejść z niższego stopnia na wyższy. Działanie na każdym stopniu nazywane jest „smakami Tory” (taamej Tora). Gdy dochodzę do smaków Tory, odkrywam w sobie działania Stwórcy i upodabniam się do Niego, wtedy „kosztuję smaku Tory”.

Taamim – to światła, które rozprzestrzeniają się w guf („ciele”) parcufa, gdy upodabniam swoją intencję do intencji obdarzania, i mam już „ciało”, parcuf. Stąd dochodzę do stopnia „głowy”, który nazywa się „tajemnicami Tory” (sodot Tora), intencjami Stwórcy.

W taki sposób odkrywam smaki Tory, a Stwórca odkrywa mi się w tym działaniu, dając mi pragnienia. Następnie poprzez smaki Tory, dochodzę do tajemnic Tory: „Z Twoich czynów poznajemy Ciebie” – do „głowy” parcufa. A „głowa” parcufa – to intencje Stwórcy, których nie wolno ujawniać, należy zachować je w sobie.

Co to znaczy „nie wolno ujawniać”? Na czym polega surowość tego zakazu? „Nie wolno” w duchowym oznacza „nie jest możliwe”. Te „głowy” za każdym razem gromadzą się we mnie, wszystkie ułożone są od dołu do góry i opierają się na odpychaniu światła.

Z lekcji według artykułu Rabasza „Czym są dwa działania podczas upadku”, 10.02.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

W przeciwieństwie do tego, w przypadku przyjacielskiej miłości, kiedy przyjaciele jednoczą się, aby między nimi panowała jedność, oznacza to właśnie, że obaj są równi. To właśnie nazywa się jednością. Na przykład, jeśli wspólnie prowadzą interes i decydują, że zysk nie będzie dzielony równo, czy można to nazwać jednością?

Jednak, oczywiście każda sprawa wynikająca z przyjacielskiej miłości powinna być prowadzona w taki sposób, aby cały zysk, jaki przynosi przyjacielska miłość, towarzyszyła temu równa kontrola nad ich majątkiem. Niech nic nie robią potajemnie i niech jeden nie ukrywa tego przed drugim, a drugi przed pierwszym, przeciwnie, niech wszystko będzie w miłości, przyjaźni, prawdzie i pokoju. (Rabasz, „O znaczeniu przyjaciół”)

Tutaj opisane są jakby idealne stany. Jednak nie da się ich wypełnić, jeśli ja i przyjaciel nie jesteśmy połączeni poprzez Stwórcę. Tylko dzięki temu, że jesteśmy w Nim bezpośrednio połączeni ze sobą, możemy tak się zachowywać. Tylko to może nas zobowiązać.

Pytanie: O jakim zysku jest tu mowa?

Odpowiedź: Nie ma to znaczenia. Zysk może być materialny, może być duchowy. Najważniejsze jest to, że tylko kontakt ze Stwórcą może nas zobowiązać i zmusić do przyjęcia warunków wzajemnego poręczenia, sojuszu i innych zobowiązań.

Z programu TV „Ostatnie pokolenie”

Kategorie: Praca duchowa w grupie

Istnieje tylko jeden sposób na wygranie wewnętrznej wojny: pokryć wszystkie przestępstwa miłością, wznosząc się ponad rozstrzyganie, kto ma rację, a kto jest winny. Wtedy materialna wojna, która jest skutkiem wewnętrznej wojny, zakończy się. Jeśli wojna nie zakończy się zwycięstwem przede wszystkim w sensie duchowym, to zwycięstwo materialne nie pomoże. Bitwa może na jakiś czas ucichnąć, ale potem niewątpliwie wybuchnie ponownie.

Dlatego należy walczyć o to, aby pokryć wszystkie przestępstwa miłością. Nie dociekać po czyjej stronie jest prawda w tym konflikcie i konfrontacji, ale wznieść się ponad oba bieguny. A jest to możliwe tylko wtedy, gdy zrozumiemy, że wszystkie siły konfrontacji pochodzą od Stwórcy, dlatego tylko wznosząc się do Niego, możemy je pogodzić, wznosząc się do ich źródła.

Konflikt został zaaranżowany przez Stwórcę, nie ma nikogo oprócz Niego. Łącząc dwie przeciwstawne siły, można zwyciężyć: nie wybierając, która z dwóch linii ma rację, ale podążając środkową linią. Stwórca rozpoczął wojnę i prowadzi ją, dlatego tylko zwracając się do Niego z żądaniem pogodzenia tego sporu można go zakończyć. Jak jest powiedziane: „Czyniący pokój w niebiosach, niech zaprowadzi pokój między nami”.

Nie dokonaliśmy na czas naprawy, dlatego wady nagromadziły się i eksplodowały jak zaostrzenie zaniedbanej choroby. To właśnie dzieje się teraz. Przez dziesiątki, a nawet setki lat te problemy ukryte były w ludzkości, przebijając się tu i ówdzie na zewnątrz jak objawy wewnętrznej choroby.

Należy zrozumieć, że jeśli problem się ujawnił, oznacza to, że istniał już wcześniej. A teraz, kiedy się ujawnił, mamy możliwość, by go naprawić i osiągnąć koniec naprawy. Stwórca przygotował dla nas rozbicie. To nie nasza wina, że otrzymaliśmy rozbity świat, w którym rządzi egoistyczna siła. Musimy to tylko ujawnić i prosić Stwórcę, aby dokonał naprawy, ponieważ dzięki temu przylgniemy do Niego.

Wszystko robi Stwórca, a nie my. Musimy tylko zwrócić się do Niego ponad wszystkimi odkrywającymi się problemami. Rozumiemy, że wszystko to zostało przez Niego urządzone i wykonane celowo, abyśmy prosili o naprawę. Nazywa się to: „I zwyciężyli Mnie moi synowie”.

Z lekcji na temat „Zwyciężamy w wojnie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kryzys, globalizacja, Praca duchowa

Kabała mówi o tym, że jeśli coś powstało, to z jakiegoś wcześniejszego stanu, kiedy jeszcze niczego nie było. Ten stan jest początkiem dla wszystkiego, co istnieje. Możemy mówić tylko o tym, że istniała wyższa siła, z której następnie wszystko powstało. I to już możemy rozważać.

W Kabale wyższa siła jest postrzegana jako właściwość absolutnego obdarzania. Kiedy rozważamy działania Stwórcy w stosunku do stworzeń, to dochodzimy do wniosku, że jest On absolutnie dobry i czyni tylko dobro. Cała Jego troska, wszystkie Jego działania mają na celu stworzenie stworzeń podobnych do Niego. Stwórca stworzył stworzenie „z niczego”, takie było Jego pragnienie.

Materiałem stworzenia jest pragnienie otrzymywania. Sam Stwórca nie ma takiego pragnienia. Swoim pragnieniem obdarzania, Swoją intencją stworzenia, stworzył pragnienie otrzymywania, ponieważ właśnie tego Mu brakowało. Ale On sam nie ma takiego pragnienia, dlatego nazywa się to „istnieniem z niczego”.

Tak więc pragnienie otrzymywania powstało z pragnienia obdarzania Stwórcy.

Z programu TV „Stany duchowe”

Kategorie: Praca duchowa, Struktura Wszechświata, Stwórca