Pytanie: Z jednej strony mówimy, że zawsze należy zwracać się do prawej linii, wszystko zaczynać od prawej. Z drugiej strony mówi się, że najpierw należy odkryć zło.

Jak to możliwe, skoro zło to lewa linia, a prawa linia to radość, doskonałość. Jak to możliwe, że z jednej strony trzeba najpierw ujawnić „Stworzyłem zły początek”, aby go potem naprawić? A z drugiej strony, przede wszystkim należy zawsze zwracać się ku prawej linii.

Odpowiedź: Gdy zwracamy się ku prawej linii, natychmiast odkrywa się nam lewa linia, prawdziwy zły początek, który sprzeciwia się prawej. To właśnie dzięki takiemu podejściu pojawia się modlitwa, i schodzi światło, przywracające do źródła – siła prawej linii, z której tworzy się środkowa linia. Całe nasze wzniesienie, postęp odbywa się tylko w linii środkowej.

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Stara się Pan dawać zadania wszystkim: zarówno mężczyznom, jak i kobietom. Czy bez kobiecego pragnienia nie da się obejść?

Odpowiedź: Nie. Musi być bardzo wyraźne. Kobieta nie jest biernym elementem w stworzeniu. Chociaż w porównaniu z mężczyzną jest bardziej pasywna, ale tylko dlatego, że nie może samodzielnie realizować swojego pragnienia.

Jednak samo jej pragnienie jest bardzo potrzebne mężczyznom. Mężczyźni poczują się naprawdę mężczyznami wtedy, gdy kobiety zaczną odczuwać potrzebę duchowego rozwoju i będą wywierać na nich nacisk tą potrzebą. Wtedy będzie jak w rodzinie, kiedy żona zmusza męża, do troski o rodzinę.

Pytanie: Jak się zabezpieczyć, aby kobiety nie poszły w jakimś niewłaściwym kierunku?

Odpowiedź: I tak musimy się gdzieś rozwijać. Niczego się nie boję. Zresztą czego mamy się bać? Życie jest nieskończone, natura jest wieczna, Stwórca jest Jeden i jedna siła zarządza nami. Musimy dążyć tylko do niej, do kontaktów z nią, do upodobnienia się do niej.

Postarajmy się przejść przez wszystkie te stopnie szybko, lekko, przyjemnie, na ile to możliwe. Najważniejsze to starać się cały czas przyspieszać tempo dążenia do celu. To wszystko.

Kiedy ludzie pytają mnie, co lubię w sobie, a czego nie, odpowiadam: „Podoba mi się w sobie tylko jedno – dążenie do celu, które dał mi Stwórca”. Muszę nieustannie odczuwać presję: muszę, muszę, muszę i muszę czuć, że zmierzam do celu, ujawniając go coraz dokładniej. Dręczę się, jeśli nie doprowadzam tego do końca.

Tylko to pragnienie jest ważne. A cała reszta – to zło, które również stworzył Stwórca, ale w nim z pewnością nie ma nic dobrego. Dlatego nie powinniśmy zwracać uwagi na różne przejawy braków, które się w nas ujawniają. Naturalnie że będą się pojawiać, w takim tempie, w jakim będziemy poruszać się naprzód, będziemy odczuwać je jeszcze bardziej.

Ale silna, dobra i dojrzała organizacja kobiet, której oczekuję, pomoże nam przejść przez wszystkie przejawy naszych wewnętrznych braków, których na razie jeszcze nie dostrzegamy. A odkrywając je i naprawiając, dotrzemy do Stwórcy.

Z rozmowy „Mój telefon dzwoni: Kobiece pragnienie”

Kategorie: Duchowość kobiety, Mężczyzna i kobieta, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Jeśli dyrekcja duchowa nie może zastąpić Pana jako nauczyciela-kabalistę, to kto może to zrobić?

Odpowiedź: Stwórca objawi się między wami, jeśli będziecie razem. A jeśli nie będziecie razem, grupa rozpadnie się. To wszystko.

Przeznaczeniem dyrekcji duchowej jest wezwanie do jedności. Nie może rozkazywać, może tylko wskazywać i mówić: „Musimy się zjednoczyć, musimy się zjednoczyć”.

Jeśli będziecie jej słuchać, to w waszej jedności objawi się Stwórca, i będziecie się uczyć od Niego, a nie od kogokolwiek innego. Nie ma ani jednego z moich uczniów, który mógłby mnie zastąpić. Tylko razem, absolutnie na równych prawach.

Z rozmowy: „Zadzwonił mój telefon. W zjednoczeniu“

Kategorie: Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pytania&Odpowiedzi