Pytanie: Jak w pracy nad wejściem do duchowego można znaleźć „ucho igielne”?

Odpowiedź: To wejście jest tak samo wąskie, jak „ucho igielne”, ponieważ za pomocą naszych wspólnych wysiłków próbujemy znaleźć ponad swoim egoizmem dążenie do wzajemnego dawania. Praca ta jest wykonywana na przekór nienawiści i podziałowi, pomimo egoistycznego stosunku do przyjaciół.

Ten stosunek pozostanie, ale pomimo to powinniśmy nauczyć się ich kochać, ponieważ to jest odkrycie faraona, który jest ukryty wewnątrz nas. On nadal będzie w nas obecny. Obie te płaszczyzny będą istnieć równolegle do siebie.

Czym dalej będziemy szli do przodu, tym bardziej będzie wzrastał egoizm, chcąc nas ujarzmić. I za każdym razem powinniśmy wznieść się jeszcze wyżej ponad niego we wspólnym pragnieniu dawania, miłości i połączenia. W taki sposób będziemy musieli ciągle z nim walczyć.

Egoizm i obdarzanie nigdy nie rozstaną się ze sobą. Ta wojna Stwórcy z Amalekiem będzie trwać aż do końca naprawy.

Z lekcji do listu Baal ha-Sulama 30.01.2012

Kategorie: Egoizm, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Jak można wyobrazić sobie wyższy stan, w którym Stwórca objawi tobie, że kocha On wszystkich twoich wrogów i nienawidzi wszystkich, którzy ciebie kochają, w tym ciebie samego? Wygląda to tak, jakby nie czynił On w ogóle nic dobrego i jakby nie istniało nic gorszego niż On. Przed tobą stoi faraon, Bilam, Balak, Amalek i Hitler w jednej osobie i ty wiesz, jak można ich przezwyciężyć. Ponieważ wszystko pochodzi od Stwórcy, choć w sposób niebezpośredni.

Im dalej posuwamy się na drodze miłości, tym trudniejsze będą przeszkody na naszej drodze. Ty przezwyciężysz je i „anioł śmierci” stanie się w twoich oczach „świętym aniołem.”

Pytanie: Nie rozumiem tego stanu. Przecież Stwórca w rzeczywistości jest dobry i czyniący dobro. Czy jednak nadal będę w przeszłości widział cierpienia innych i własne?

Odpowiedź: Będziesz widział wszystkie cierpienia, które tylko istnieją w rzeczywistości. Ujawni się straszliwy obraz przed twoimi oczyma: przeogromne cierpienia, ani trochę przyjemności, żadnej możliwości do odpoczynku, tylko ciągły ból. Cierpienie jest wszędzie, gdzie tylko może być. Nie tylko tu i tam, nie od czasu do czasu, ale w stanie ciągłym. Pragnienie przyjemności jest całkowicie puste.

Stan ten nazywany jest „światłością Szchiny”. Ponad tym stanem niemal nie do zniesienia odkryjesz Jego, jako dobrego i tworzącego dobro. Bo jak inaczej możesz Go ujawnić? Jeżeli Stwórca daje ci tylko dobro, to ujawniasz Go wyłącznie w swoich egoistycznych pragnieniach, a jeżeli odkryjesz Go w całej głębi czarnej otchłani ego, którą widzisz przed sobą, wówczas objawi się On w twoich altruistycznych pragnieniach, które skierowane są ku właściwości obdarowywania.

Ponadto, zobaczysz także, że jest On dobry tylko dla tych którzy są źli podobnie jak jest zły do tych, którzy są dobrzy. Tak będzie to wyglądać w Twoich oczach.

Nasza praca polega na tym, aby wznieść się ponad pragnienie otrzymywania przyjemności. Jeśli widzisz, że jakieś działanie Stwórcy nie odpowiada właściwości obdarowywania, to wiedz, że to działanie zostało ci objawione jako przeszkoda, ponad którą musisz się wznieść.

Pytanie: Co zostanie mi objawione po wzniesieniu?

Odpowiedz: Pragnienie otrzymywania przyjemności, ogólne naczynie Malchut de Ein Sof (świata nieskończoności), które jest całkowicie puste. Ciemność, ból, rozpacz i strach, straszliwe cierpienia Hioba. A ty wypełniasz ten stan Światłem hasadim i miłością.

Pytanie: Czy poprzez naprawę siebie będę odczuwał dobro, bez względu na to ile ciemności zostanie mi objawione? I kiedy spojrzę w przeszłość, co zobaczę? Że cierpiałem, czy nie?

Odpowiedź: To jest już następny stopień, który powinieneś przyjąć. Na końcu naprawy oczywiście, ujawni się, że nie cierpiałeś.

Pytanie: Co to są za cierpienia, które muszę znosić teraz?

Odpowiedź: Teraz nie jesteś tym, który osiągnie koniec naprawy. Na finiszu nie będziesz utożsamiał się z obecnie pośrednim stanem. Pozostawione za tobą odczucia – to nie ty sam.

Pytanie: Czym jestem teraz?

Odpowiedź: Jesteś czymś wirtualnym.

Pytanie: Dlaczego więc obecne doświadczenia są w ogóle konieczne?

Odpowiedź: Doświadczasz ich, aby się przygotować i robisz wszystko, co jest w twojej mocy. Jest napisane: „Pracował i znalazł”. Przygotowujesz się, aż któregoś dnia naprawdę znajdziesz, to znaczy, osiągniesz wzniesienie ponad Machsom. Dopóki się to jeszcze nie stało, prawdziwy ty nie istnieje.

Z lekcji do „Wstępu do nauki dziesięciu Sfirot” 30.01.2012

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pragnienie, Pytania&Odpowiedzi, Rozwój, Stwórca

Pytanie: Co mogę osiągnąć na kongresie w Arava?

Odpowiedź: Możesz osiągnąć to, co chcesz, to na co się przygotujesz. Być może przygotujesz się do tego, aby docenić pracę w kuchni polowej?

W naszej jedności chcemy dojść do prawdziwego żądania – i na kongres musimy udać się z odpowiednim do tego pragnieniem. Powinniśmy to czuć aż do szpiku kości.

Pytanie: Czy powinniśmy sobie postawić warunek, który będziemy musieli spełnić przed kongresem? Czy to pomoże nam sprecyzować prawdziwe pragnienie?

Odpowiedź: Oczywiście. Czy w ogóle możliwe jest by obejść się bez warunków wstępnych? Dzisiaj nie możemy działać bez przygotowania. Kto się nie przygotuje, nie powinien jechać. Ponieważ przez to podstawia on sobie i przyjaciołom nogę – i zostanie duchowo ukarany, jak głupiec, który wierci dziurę we wspólnej łodzi. Każdy powinien być świadomy tego co się dzieje, każdy ma czas na przystosowanie się do przewidywanych warunków.

Warunki te powinny być przedstawione każdemu, kogo uważacie za nadającego się do ataku. Więc zastanówcie się nad tym, kogo powinniście wziąć ze sobą, a kogo nie. Zróbcie listę nazwisk. Za kryterium nie może tu służyć ilość wiedzy czy lata studiów, lecz intensywność pragnienia: w jakim stopniu chce i potrafi wesprzeć innych.

Na statku każdy musi wypełniać swoje obowiązki: od kapitana do ostatniego chłopca pokładowego. Jest tylko pytanie, jak bardzo wszyscy ukierunkowani są na cel.

Pytanie: Co to jest ta duchowa kara?

Odpowiedź: Jeśli zawiodę moich przyjaciół przez swoje nieprawidłowe uczestnictwo, jest oczywiste, że zostanę za to ukarany. Szkodę, którą wyrządzę, wróci do mnie z powrotem jak bumerang.

Analogicznie, będę wynagrodzony przez moich przyjaciół, idąc razem z nimi, dając im silę, ukierunkowanie, troskę, pomoc, inwestując w siebie tylko niewielką cześć. Podobnie jak w naszym świecie, mogę zamienić swoje wynagrodzenie na tysiące towarów i usług, które inni produkują dla mnie. Jeżeli łączę się z nimi, zaopatruję się we wszystko, co jest mi niezbędne dla dobrego życia. W duchowości, jest tak samo: w jakimś odległym kącie statku wykonuję rzetelnie swoją pracę – a następnie z wszystkimi innymi docieram do portu przeznaczenia. Czy byłbym w stanie sam pokonać ocean?

Pytanie: Jak mogę sprawdzić, czy jestem gotowy do kongresu?

Odpowiedź: Zapytaj twoich przyjaciół na całym świecie, co dla nich oznacza przygotowanie? Musicie o to sami siebie zapytać, aby każdy mógł się sprawdzić, niezależnie od tego, czy weźmie on udział w kongresie fizycznie czy wirtualnie. Trzeba to sobie zapisać kobiety i mężczyźni powinni zrobić to oddzielnie, a następnie omówić to i postępować zgodnie z podjętymi decyzjami.

Najważniejsze jest pragnienie, niczego innego nie potrzebujemy. Zatem trzeba sprecyzować pragnienia lub przeszkody na drodze do pragnienia: które z nich muszę wziąć ze sobą, a które usprawnić i skorygować?

Pytanie: Dla kogo powinienem prosić o pragnienie: dla siebie czy dla wszystkich?

Odpowiedź: Jest napisane: „Kto prosi dla przyjaciela, stanie się godny odpowiedzi jako pierwszy”. Ale jeżeli prosisz, aby być pierwszym, nie otrzymasz odpowiedzi. Ponieważ nie jest to wówczs modlitwa za przyjaciela.

Pytanie: Ostatnim razem przed wyjazdem na pustynię otrzymaliśmy szansę przezwyciężenia. Tym razem musimy sami rozniecić w sobie takie pragnienie. Czy będziemy do tego zdolni czy wystarczy nam to minimum?

Odpowiedź: Dzisiaj wymaga się od was dużo więcej. Wtedy oczekiwaliście na pewne objawienie, jednak nie mówiliśmy o tym, co dokładnie powinno się ujawnić. A teraz mówimy: musimy ujawnić pragnienie, potrzebę. Nie potrzebujemy niczego poza pragnieniem.

Na co jest ono skierowane? Na objawienie Stwórcy? Nie. Jest skierowane na dawanie. Nikt z nas nie ma pragnienia dawania – a chcemy, aby objawiło się ono we wszystkich. Ponieważ napełniające mnie pragnienie dawania jest właśnie Światłem. Cieszę się tym, że będę chciał dawać, i nie potrzebuję nic innego. Nawet jeśli Stwórca nie da mi możliwości dawania, pragnienie samo w sobie napełnia mnie i sprawia mi rozkosz.

A później, zaczniemy postrzegać szczegóły – wspinać się na górę, na której stoi królewski pałac.

Nie można tu nic dodać. Mamy możliwość, aby osiągnąć prawdziwe pragnienie, które stanie się napełnieniem. To wszystko, czego potrzebujemy.

Z lekcji „Wprowadzenie do nauki dziesięciu Sfirot”, 29.01.2012

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Co to jest „modlitwa żebraka”, która nigdy nie pozostaje bez odpowiedzi?

Opowiedź: „Modlitwa żebraka” jest to prośba człowieka, który rozumie, że teraz poza Stwórcą, nikt nie może mu już pomóc. Czuje, że nie ma żadnych uprawnień i zasług, nie potrafi wykonać żadnych dobrych uczynków, nie ma wsparcia, jest prawie całkowicie „nagi”, nie ma nic. I nawet egoizm przestał go wspierać. Taki stan nazywany jest kompletną nędzą, poniżeniem.

W takim przypadku pomoc może przyjść tylko od Stwórcy za pośrednictwem grupy. I pomoc, o którą człowiek prosi, jest modlitwą żebraka o najważniejsze, tylko o zbawienie jego duszy.

Z lekcji do listu Baal ha-Sulam 30.01.2012

Kategorie: Egoizm, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Stwórca

Całą pracą człowieka, który rozpoczął swoją drogę duchową jest poszukiwanie Wyższego. Cały porządek świata jest stworzony tak, że istnieje tylko wyższy i niższy i nic poza tym. I ten wielki świat, który pozornie nas otacza: wyższe światy i ten świat – są to w rzeczywistości wewnętrzne pragnienia samego człowieka, które wydają mu się tylko być jako zewnętrzne.

W rzeczywistości istnieje tylko wyższy i niższy – sekwencja duchowych etapów, rozciągających się od góry do dołu. A stopnie te, nie istnieją same w sobie, tylko znajdują się w nas. Na miarę naszego rozwoju ujawnia się nam coraz większa część naszego pragnienia, które napełnia się sposobem postrzegania wszechświata, a to określane jest jako nasz następny stopień.

Oznacza to, że cała drabina duchowa znajduje się wewnątrz człowieka, który wspina się po jej „szczeblach” i w ten sposób odczuwa siebie – jako kogoś, kto coraz więcej rozumie, czuje i decyduje.

Kim one są, Wyższy i niższy – jest to jedyne, co istnieje we wszechświecie? Wyższym jestem ja w moim następnym stanie. A niższym jestem ja, w obecnie istniejącym stanie.

Wyższym stanem jest ten, w którym bardziej upodabniam się do Stwórcy. Ponieważ wszystkie moje stany, od teraz i dalej aż do absolutnie doskonałego, do poziomu Człowiek, to coraz większe upodabniania się do Stwórcy, do Wyższego.

Wszystko jest zawsze podzielone na dziesięć sfirot – to jest pełna porcja, całkowita zmiana moich pragnień, z jednego „pełnego” stanu do następnego (od Jechida do Jechida). Ta moja najmniejsza zakończona zmiana nazywana jest stopniem.

Wyższy poziom w odniesieniu do niższego poziomu jest jak Stwórca w odniesieniu do stworzenia. A kiedy wzniosę się na wyższy poziom, tzn. upodobnię się we właściwościach do Stwórcy, będę tak jak On. A wyższy poziom, który zostaje mi objawiony w tym momencie, jest Stwórcą (Bore), co oznacza „Przyjdź i zobacz”. Ponieważ już wzniosłem się do tego poziomu i „widzę”, więc w moje duchowe naczynia otrzymuję Światło Chochma.

Z lekcji do artykułu Rabasza, 27.01.2012

Kategorie: Duchowość, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Rozwój

Jeżeli poświęcamy się studiowaniu Księgi Zohar, to każdy z nas powinien otworzyć swoje serce. Jakim hasłem można otworzyć swoje serce? Jaki kod musi zostać wprowadzony do „sejfu”, w którym zamknięte jest nasze serce, tak aby mogło się ono otworzyć przed czytaniem Księgi Zohar?

Mędrcy w kabale są określani „mądrzy sercem”, ponieważ tak otwierają swoje serca – czyli pragnienia, aby weszło w nie Światło „Chochma”.

Dlatego musimy zastanowić się, w jaki sposób możemy otworzyć serce, gdyż inaczej nie będziemy w stanie otrzymać Światła „Chochma”. Jak możemy przygotować nasze pragnienie, aby umożliwić mu dostęp do Światła?

„Zohar” jest to magiczna księga, w którą możesz przeniknąć. To nie jest powieść, którą czytasz, przedstawiając sobie bohaterów w swojej wyobraźni. Gdy czytasz księgę Zohar, to nie powinieneś nic sobie wyobrażać, lecz wniknąć do wnętrza, żyć w niej – nie „ na niby” lecz naprawdę. Przenikasz w nią i nie istnieje już stan, w którym byłeś przed rozpoczęciem czytania. Czytając tę księgę  wchodzisz w nią, pozostajesz w niej i tylko poprzez nią poruszasz się naprzód.

Z lekcji do Księgi Zohar, 26.01.2012

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, ZOHAR

Pytanie: Czy możemy właśnie teraz wykonać jakiekolwiek działania ze względu na obdarzanie?

Odpowiedź: Jest to możliwe w każdej chwili pod warunkiem waszego wzniesienia na wysokość takiego działania. Ale zbliżamy się do tej wysokości stopniowo: początkowo jestem jedynie gotowy na 1%  obdarzania innych, później 2%, następnie 3%, itd., aż zostanie osiągnięte 100% obdarzania.

I jeśli na 1% jestem gotowy obdarzać innych, oznacza to, że chcę 99% otrzymywać dla siebie! A jeśli dla innych 2%, to dla mnie 98%! Tak wznoszę się stopniowo w górę do obdarzania „liszma”. Jest to czas przygotowania, które trwa tak długo, aż moja intencja stanie się w 100% obdarzająca. I te sto procent mojej intencji rozciąga się tylko na jeden gram rozkoszy, na jedną porcję, na jeden kwant swiatła.

A później zwiększam moją intencje, aby wystarczyła na dwie porcje swiatła, na trzy porcje… aż  nie będę w stanie powstrzymać się od otrzymania całego dopływu światła, tzn. zbuduje ekran Biny (obdarzanie dla obdarzania)

I kiedy zostanie osiągnięty taki stopień, będę mógł nawet zacząć, otrzymywać dla obdarzania,  stworzyć do tego odpowiedni ekran.

Z lekcji do artykułu Rabasza, 24.01.2012

Kategorie: Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Trudno jest kierować wszystkie siły na prośbę o naprawę i wychodzić za każdym razem z pustymi rękami. Jak można uniknąć na tej drodze rozczarowania?

Odpowiedź: O co prosisz? O sformułowanie prawdziwej prośby, czy o coś innego? Ponieważ oprócz tej prośby nic nie jest wymagane. Jeśli o coś proszę, to cały czas powinienem sprawdzać, czy moja prośba jest najlepsza, najbardziej prawidłowa, i czy jest prawidłowo ukierunkowana na cel. Po co nam jeszcze coś innego? Przecież każda odpowiedź na to byłaby zapłatą, a ja nie chce zapłaty… .

Do czego należy dążyć?

– Do zjednoczenia, jedności, dawania, aby w ten sposób sprawić Stwórcy radość!

– Chcę tylko wiedzieć, czy Jemu sprawia to radość, czy nie …

Gdybyś wiedział, że sprawiasz Stwórcy przyjemność, to czerpałbyś z tej wiedzy największą rozkosz – co oznacza, że otrzymywałbyś dla siebie.

Takie stany, gdy nie otrzymujesz nic i mimo to idziesz dalej, pomagają ci budować ekran z pomocą którego będziesz mógł otrzymać od Stwórcy odpowiedź, że sprawiasz Jemu rozkosz. I to napełnienie nie wejdzie w twoje pragnienie otrzymania, ale pojawi się na wyższym poziomie.

A gdybyś otrzymał odpowiedź teraz, dałoby ci to ogromną satysfakcję. Załóżmy, że napisałeś list do ważnej osoby a ona nie tylko otrzymała od ciebie ten list, ale również odpowiedziała ci na niego: „Otrzymałem twój list”. Już sam ten fakt, wystarczyłoby ci aby być szczęśliwym.

Dlatego nie będzie żadnej reakcji ze strony Stwórcy, dopóki nie jesteś chroniony przed taką rozkoszą.

Z lekcji do Księgi  Zohar, 25.01.2012

Kategorie: Jedność, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Stwórca

Pytanie: Co oznacza pojęcie „reszimot są zawarte w ekranie”?

Odpowiedź: Po pierwszym ograniczeniu (cimcum Alef) ekran -masach staje się najważniejszym celem w całej naszej pracy.

Ekran jest moją jedyną troską, miejscem, w którym stale odczuwam siebie. Wszystko pozostałe, z wyjątkiem ekranu są to inne warunki, które przeznaczone są do wsparcia ekranu, i określają jego formę, charakter i jego dokładne ukierunkowanie.

Moim zadaniem powinniśmy skoncentrować się tylko na ekranie. Przy tym nie zwracam uwagi na to, jakie powstają we mnie pragnienia, jakie jest światło, co się dzieje w moim życiu, ponieważ podjąłem decyzję, że od teraz i dalej będę starał się upodobnić do wyższego. A podobieństwo do wyższego zagwarantuje mi ekran.

Wszystkie pozostałe warunki, zarówno zewnętrzne, jak również wewnętrzne, grupują i koncentrują się w tym jednym pojęciu „ekranu” (masach). I myślę tylko o tym: jakie optymalne, najbardziej możliwe działanie z wszystkich możliwych mam wykonać, by w każdym stanie stać się podobnym  do Stwórcy.

Nie interesuje mnie ani stan sam w sobie, który i tak nie zależy ode mnie, ani odczucia wewnątrz tego stanu! Dla mnie jest tylko ważne, aby zrozumieć, że otrzymałem ten stan od Stwórcy, i dlatego mam do wykonania takie działanie, które upodobni mnie do Niego. W tym znajduje się moja cała praca!

Nie ma znaczenia czy to jest najmniejszy stan (katnut), czy największy stan (gadlut), czy też stan pośredni! To nie jest dla mnie ważne, bo wszystko pochodzi od Niego. Całą moją uwagę kieruję na ekran.

I „reszimot, które zawarte są w ekranie”, są to dane, z którymi pracuję. Są to informacje o mnie samym, o wyższym – o poprzedzającym mnie stanie z góry, o niższym – zewsząd. „Reszimot” są to „zapisy” wszystkich moich wrażeń od wszystkiego, co już się wydarzyło i co się jeszcze wydarzy. Dane te gromadzą się w ekranie, a moja praca jest w tym, aby je wyjaśnić, uporządkować w zależności od ich ważności i w działaniu, aby upodobnić się do wyższego.

Formuła jest prosta, szukamy optimum. Oznacza to uczynić maksymalnie wszystko co możliwe, wybrać najlepsze.

Z lekcji do „Nauki dziesięciu sfirot”, „18.01.2012

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Co oznacza wyrażenie, przepuścić prośbę „przez grupę”, „przez zjednoczenie”?

Odpowiedź: „Przez grupę” oznacza, że ​przepuszczam moje pragnienie przez integralny system. I jeżeli można je dostosować do integralnego systemu, jest to znak, że moje pragnienie upodabnia się do pragnienia Stwórcy. Jest powiedziane: „Uczyń twoje pragnienie, takim jak Jego”.

Nawet jeśli nie potrafię tego zrobić, to jednak zwracam się do grupy i proszę o siłę naprawy. Nie oznacza to, że przepuszczam moje pragnienie przez grupę do Stwórcy, po to aby On mi odpowiedział, napełnił mnie silą dawania, abym naprawdę mógł dawać.

Wręcz przeciwnie, zwracam się do grupy i widzę, jak bardzo nienawidzę innych i nie chcę być z nimi połączony, jestem odrzucony przez nich lub ja ich odrzucam. Właśnie w wyniku tych antagonizmów i starć z przyjaciółmi wznoszę prośbę: „Napraw moje relacje! Czekam na to! Chcę połączyć się z innymi!”. Wówczas ta prośba jest modlitwą.

Z lekcji do Księgi Zohar, 25.01.2012

Kategorie: Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, ZOHAR