Stwórca podąża za człowiekiem dokładnie w takim samym stopniu, w jakim człowiek dąży do Stwórcy. Nie może o tym zapominać nawet w czasie największej tęsknoty.

I pamiętając, że Stwórca tęskni i dąży do połączenia z nim z siłą tak wielką jak On Sam, człowiek zawsze będzie cierpiał w udręce i tęsknocie od sukcesu do sukcesu, w nieustannym ziwugu, który reprezentuje ostateczną doskonałość siły duszy, dopóki nie zostanie uhonorowany odwzajemnioną miłością. (Baal HaSulam. List 19)

Pytanie: Tak poetycko jest tu napisane, że „człowiek zawsze będzie cierpiał w udręce i tęsknocie od sukcesu do sukcesu w nieustannym ziwugu”. Jak można osiągnąć taki wysoki stan?

Odpowiedź: Jeśli człowiek nieustannie kieruje się w stronę coraz większej więzi ze Stwórcą, stara się ją poczuć, to stopniowo zaczyna ją odczuwać.

Nieustanne scalenie (ziwug) jest wtedy, gdy cały czas pragniesz być w połączeniu ze Stwórcą i kierujesz swoje uczucia aby Go poznać. Tak przybliżasz się do Niego.

Pytanie: Prawdziwi kabaliści w ciągu dnia wszystkie swoje odczucia, wszystko co im się przydarza, kierują do Stwórcy i poprzez to łączą się z Nim?

Odpowiedź: Oczywiście. A czy jest ktoś jeszcze poza Stwórcą? To Stwórca jest korzeniem wszystkiego, do Niego człowiek jest skierowany.

Pytanie: W jaki sposób kabaliści nie tracą skupienia, uwagi na Stwórcy?

Odpowiedź: Dzięki własnemu wysiłkowi i własnej modlitwie.

Z lekcji na temat „Prowadzić wojnę, jak król Dawid”, 31.10.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Za 500 milionów lat nasza planeta i nasz wszechświat nie będą już istnieć.

Tą informację wielu ludzi przyjmuje z powątpiewaniem, lecz nabiera ona prawdopodobieństwa w kontekście rozwoju ewolucyjnego człowieka, którego wewnętrzne i zewnętrzne zmiany będą miały wpływ na ewoluowanie otaczającego świata.

Dzieje się tak, ponieważ świat, widziany przy użyciu naszych pięciu zmysłów, projektowany jest przez pryzmat egoistycznych uwarunkowań i zmienia się wraz z naszym duchowym samodoskonaleniem się.

Reasumując, to, co obserwujemy obecnie w świecie, jest wynikiem naszych oczekiwań nastawionych wyłącznie na otrzymanie zadowolenia dla samego siebie i w momencie, gdy zmieniamy wektor naszych działań z otrzymywania na obdarzanie drugiego człowieka, przeobrażamy ten świat i doświadczamy innej duchowej rzeczywistości.

I chociaż na chwilę obecną takie przeistoczenie świata wydaje się być nieosiągalną transformacją, a rozważanie o tym niedorzecznym fantazjowaniem, to pozwólmy sobie uwierzyć, że tak naprawdę stan, w którym tkwimy obecnie, jest urojoną projekcją naszych wyobrażeń i fantazji, a etap, do którego zmierzamy, prawdziwą rzeczywistością.

Dla naprawy naszych materialnych zmysłów kabaliści przewidzieli okres, który nazwali „6000 lat”. Początek temu daje pojawienie się na ziemi człowieka zwanego Adam HaRiszon (hebr. Pierwszy Człowiek) i przekłada się na to, że mamy nieco ponad 220 lat na obecnym poziomie rzeczywistości.

Adam HaRiszon był pierwszym kabalistą, który naprawił swoje zmysły z egoistycznych na altruistyczne, lub innymi słowy, z całkowitego sprzeciwu wobec praw natury na równowagę i harmonię z nimi. Nieco ponad 5 780 lat temu rozeznał on, że oprócz świata materialnego istnieje również duchowa rzeczywistość, która jest prawdziwą formą wszechświata. W ten sposób odkrył również program, według którego rozwija się ludzkość oraz jak będzie wyglądać „człowiek” w efekcie końcowym swojego rozwoju. Odkrycia zapisał w księdze zatytułowanej „Raziel ha Malach” („Anioł Raziel”).

Przeznaczeniem wszystkich ludzi jest odkrycie duchowej rzeczywistości podobnej do tej, jaką ujawnił Adam HaRiszon, zmieniając egoistyczne podejście na altruizm. Poczujemy wówczas, że rzeczywistość cielesna została wchłonięta przez duchową, i po prostu przestaniemy ją odczuwać. Dostępne dla nas będą wtedy tylko te zjawiska, które rozwijają się na wyższym poziomie istnienia, ponad naszym światem.

Realia, jakie obecnie postrzegamy w naszych egoistycznych zmysłach, znikną wraz z nimi, jakby wyparują i nie będą odczuwalne.

To będzie następowało w powolnym, systematycznym procesie, w wyniku którego ziemska materia będzie się rozpuszczać aż do stanu, kiedy z solidnej formy zamieni się w odczuwalną siłę o różnych cechach.

Może to być podobne do tego, jak teraz nie uświadamiamy sobie nieożywionego, wegetatywnego i roślinnego poziomu natury w naszym własnym ciele, takich jak nasze włosy i paznokcie, które są wegetatywnym poziomem naszego ciała.

Podobnie będzie, gdy wzniesiemy się na poziom egzystencji, który charakteryzuje się tym, że rozwiniemy intencję obdarzania wbrew naszym wrodzonym egoistycznym pragnieniom otrzymywania. To wszystko wykształci nowego człowieka, duchową istotę, skłonną do pojednania i altruistycznych działań, pokojowo nastawioną i odpowiedzialną za cały świat.

Źródło: https://blogs.timesofisrael.com/what-will-life-on-earth-be-like-in-500-million-years/

Kategorie: Artykuły w mediach, Ewolucja, Nowe publikacje, Postrzeganie rzeczywistości, Prasa i my, Świat, Wiadomości

Pytanie: Chcę zrozumieć, czego powinienem życzyć sobie w ciągu dnia – właściwie jakiego Stwórcę ludzie powinni odkryć dla siebie?

Odpowiedź: Stwórcę, który może zjednoczyć wszystkich ludzi w jedną grupę, w jeden naród – naród Stwórcy. Wówczas będziemy we właściwym stanie.

Pozwólmy Stwórcy zebrać nas w jedną grupę, w jeden naród i nauczyć nas, jak właściwie postępować wobec siebie, co myśleć i czuć do siebie nawzajem. A w przeciwnym razie cały ten proces nie zakończy się ani dziś, ani jutro, a być może za wiele, wiele lat.

Musimy żądać od Stwórcy, aby pokazał nam odpowiedni kierunek rozwoju i prawidłową pozycję każdego narodu, wszystkich narodów świata, jak powinny odnosić się do siebie nawzajem.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 30.10.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Izrael dzisiaj, Izrael i narody świata, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jest powiedziane, że nie ma mądrzejszego od doświadczonego. Ale jednocześnie okazuje się, że stan mądrości z doświadczenia życiowego jest jednak sprzeczny z zaufaniem do Stwórcy i połączeniem z Nim?

Odpowiedź: Nie, to nieprawda. To właśnie mądrość życia doprowadza człowieka do właściwej postawy wobec życia, nawet jeśli zaczyna wątpić w swoje siły.

Źródła pierwotne podają, że kiedy będziesz miał siłę świętości, wtedy będzie co ci odpowiedzieć. Oznacza to, że będziesz miał możliwość, siłę, pewność i mądrość, aby prawidłowo odpowiedzieć swojemu ciału, swojemu umysłowi.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 28.10.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Co pomaga nam doszlifować nasze pragnienie otrzymywania, aby było subtelne i abyśmy czuli, z kim walczymy?

Odpowiedź: Pomagają nam tylko nasze relacje w grupie. Im delikatniej będziemy odnosić się do siebie nawzajem, tym subtelniejsza będzie nasza relacja ze Stwórcą i odniesiemy sukces w tym połączeniu.

Pytanie: Jaką intencję należy zbudować przed czytaniem Psalmów? Jak się do tego przygotować?

Odpowiedź: Przed czytaniem Psalmów staramy się jedynie zbliżyć między sobą. Nie potrzebujemy niczego więcej. Z pomocą Psalmów pragniemy jeszcze bardziej połączyć się ze sobą. A w Psalmach są już takie życzenia i modlitwy, które na pewno zapewnią nam wszystko co najlepsze.

Z lekcji na temat „Prowadzić wojnę, jak król Dawid”, 28.10.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak sprawdzić siebie: czy podejmuję wystarczające wysiłki, czy nie?

Odpowiedź: Wysiłki zwykle podejmowane są ponad wiedzą, ponad rozumem. Chociaż człowiekowi wydaje się, że to wszystko jest niezwykle trudne i niemożliwe, i ma wszystkiego dość. Nie wierzy już ani w nauczyciela, ze wszystkimi jego „kaprysami”, ani w Stwórcę, który jest ukryty i nie wiadomo, czego ode mnie chce. Człowiek ma wiele pretensji do grupy – do każdego z osobna i do wszystkich razem.

Ale mimo wszystko trzeba powiedzieć, że jest to obraz, który postrzegam zgodnie z własnymi wadami, w moim egoizmie! A w rzeczywistości przebywam w świecie Nieskończoności. A grupa to te dusze, z którymi jestem w pełnym zjednoczeniu!

A nauczyciel jest tą częścią, która jest wyżej nad nami i prowadzi nas do zjednoczenia z innymi, już naprawionymi duszami, abyśmy razem z nimi naprawili te dusze, które na razie są jeszcze nie naprawione. A Stwórca odkryje się między nami, tylko na razie jest ukryty, dla naszego dobra.

Jeśli człowiek poprawnie wyobraża sobie ten stan i rozumie, że ten świat jest wyobrażony, i konieczne jest aby przez ten iluzoryczny obraz dokopać się w głąb, do bardziej wewnętrznej formy, aby tam odkryć łączące się nici, jak na odwrotnej stronie haftu – wtedy będzie mógł wszystko umieścić na swoim miejscu i zażądać swojej zmiany.

Odkryje doskonałość – w byciu w harmonii razem ze wszystkimi pragnieniami, czyli z grupą i ze Stwórcą – właściwością obdarzania. Poczuje, że dzięki temu osiągnął doskonałość i nie ma więcej nic innego, i nie potrzeba, i nie chce, ponieważ dla niego jest to najdoskonalszy stan!

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: W ciągu dnia często dziękuję Stwórcy za wszystko. Jak mogę zrozumieć, że jest to prawdziwa wdzięczność, która nie pochodzi z egoizmu?

Odpowiedź: Kontynuuj przybliżanie do Stwórcy, przyciągaj Go do siebie, podążaj coraz bardziej do przodu, a w końcu zobaczysz, że zaczynasz Go czuć, że Stwórca zajmuje coraz więcej miejsca w twoim świecie.

Komentarz: Ale kiedy zaczynam czegoś chcieć, rozumiem, że tego pragnie mój egoizm.

Odpowiedź: Nie, pragnienie odkrycia, napełnienia całego świata przez Stwórcę, niekoniecznie jest egoizmem. Chcesz Go odkryć dlatego, żeby twój egoizm odwrotnie, anulował się przed Stwórcą.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 25.10.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Obecnie potrzebujemy pieniędzy, aby czuć się bezpiecznie. W praktyce działają one jak łącznik: daję pieniądze tobie, ty dajesz pieniądze mnie, każdy z nas zarabia na drugim i wygrywa jego kosztem. Jest to odzwierciedlenie naszego wewnętrznego nastawienia do innych, tego czego oczekujemy od drugiego człowieka, wyrażonego w liczbie banknotów, które między sobą wymieniamy.

Zwracamy się do pracodawcy, pracujemy dla niego i otrzymujemy wynagrodzenie. Tego rodzaju relacje widzimy nie tylko w sklepach, ale w całym społeczeństwie, również między małżonkami. Nasze relacje wyrażamy w pewnym sensie poprzez ekwiwalent pieniężny, ponieważ stale pragniemy czegoś od innych. Dlatego dzisiaj pieniądze są odpowiednikiem naszych egoistycznych wysiłków, chcemy cieszyć się kosztem innych i oczekujemy za te wysiłki określonej zapłaty.

Z czasem jednak pieniądze przestaną spełniać swoją funkcję jako narzędzie łączenia nas na poziomie egoistycznym. Będą musiały przekształcić się w łącznik relacji altruistycznych. Na pewnym etapie będziemy mogli mierzyć wysiłki altruistyczne w kategoriach pieniężnych – jako wielkość wzajemnego obdarzania.

Innymi słowy, przejście od relacji egoistycznych do altruistycznych nie wymaga rewolucji w istniejących systemach. Trzeba jedynie zmienić nasze podejście do tego, co już jest, i zastanowić się, jak podnieść jakość relacji między ludźmi.

Jednak to przejście jest głęboką zmianą, ponieważ wtedy zyskamy część duszy – właściwość obdarzania. W tej właściwości zaczniemy odczuwać, że żyjemy na kolejnym, wyższym poziomie istnienia: w świecie duchowym, gdzie pojawia się odczucie wieczności i doskonałości.

Źródło: https://michaellaitman.medium.com/what-is-the-future-of-money-200440049558

Kategorie: Artykuły w mediach, Ekonomia i pieniądze, Kryzys, globalizacja, Nowe publikacje, Prasa i my, Społeczeństwo przyszłości

Pytanie: Kiedy czuję, że stoję przed Stwórcą, to chcę podzielić się swoim pragnieniem ze swoimi przyjaciółmi, z nauczycielem, z całym światem. Ale kiedy próbuję to sformułować w formie modlitwy, słowami albo napisać na papierze, wszystko wydaje się puste. Dlaczego tak się dzieje?

Odpowiedź: Oznacza to, że faktycznie nie możesz wyrazić swoich myśli. Nie ma potrzeby próbować – Stwórca wszystko rozumie i ma wszystko zapisane. Nie martw się o to, ale to, by mieć czyste myśli z serca.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 24.10.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: W artykule „Porządek zebrania przyjaciół” Rabasz napisał, że lewa linia jest miejscem modlitwy. A jeśli pojawi się krytyka, co należy naprawić, aby krytyka zamieniła się w modlitwę?

Odpowiedź: Należy naprawić siebie. O co prosisz, z czym się zwracasz? Modlitwa jest prośbą a jeśli nie masz w sobie prośby o coś, nie masz o co zwracać się w modlitwie. Dlatego musimy wybierać te prośby, te pytania, na które chcemy otrzymać odpowiedzi od Stwórcy. Miejmy nadzieję, że to zrobimy.

Najważniejsze, abyśmy mieli wspólne pytania, wspólne odpowiedzi, i z nimi zwracamy się do Stwórcy, tak jakby cała grupa była jednym człowiekiem.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 24.10.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie