Pytanie: Gdy słyszę, co mówią kabaliści, coś się we mnie buntuje: „Ale to jakaś utopia. To jest niemożliwe! Jak może być coś takiego?”

Odpowiedź: Oczywiście, ponieważ jeśli porównamy żądanie jedności i miłości z egoistycznymi prawami naszej natury, to oczywiście wydaje nam się to absolutnie niewiarygodne. Ale z drugiej strony widzimy, że ludzkość nie ma innego wyjścia. Albo zniszczy się w jakiejś strasznej wojnie, albo spróbuje wznieść się ponad swoją naturę i rozpocznie lepsze życie.

Oznacza to, że nie powinniśmy patrzeć na wszystko egoistycznymi oczami, ale wziąć pod uwagę, że istnieje wyższa siła i ma cel, do którego ostatecznie nas doprowadzi.

Pytanie: Proces wychowawczy jest bardzo długi. Czy człowiek na pierwszym etapie powinien widzieć ostateczny cel, czy wystarczy tylko że skupi się na: „Zrozumieniu, że egoizm jest zły i spróbuje go jakoś ograniczyć”?

Odpowiedź: Człowiek musi studiować wszystkie etapy, jednocześnie uświadamiając sobie, że najważniejszą rzeczą dla niego jest teraz odczuwanie bliskości z innymi. Tak osiągnie pełną wizję całego procesu, który stopniowo zrealizuje się.

Pytanie: Czyli nawet jeśli teraz tworzę jakiś produkt, który, jak napisał Baal HaSulam, wyraźnie pokaże człowiekowi, że w świecie bomb atomowych człowiek nie może istnieć i nadszedł już czas uświadomić sobie to zło, – to i tak musi zobaczyć końcowy etap rozwoju, aby osiągnąć cel stworzenia?

Odpowiedź: Naturalnie.

Z programu telewizyjnego „Epoka ostatniego pokolenia”, 09.05.2024

Kategorie: Izrael dzisiaj, Izrael i narody świata, Kryzys, globalizacja, Rozpowszechnianie metody, Wychowanie, dzieci

Pytanie: Na pewno były w Pana życiu krytyczne stany, kiedy chciał Pan prawdopodobnie rzucić wszystko…?

Odpowiedź: Czy naprawdę myślisz, że jeśli coś osiągnąłem, to nie przeszedłem tego, przez co Ty jeszcze musisz przejść? Czy naprawdę myślisz, że są jakieś etapy, które zostały dla mnie anulowane ze względu na jakieś protekcje, abym mógł je ominąć? W duchowości nie ma czegoś takiego. Tylko w naszym świecie, tylko w zwierzęcych stanach.

Pytanie: Jak krytyczny był Pana stan? Czy czuł Pan ogromną rozpacz?

Odpowiedź: Jeszcze jaką! Szczególnie w Tyberiadzie, gdzie pojechaliśmy razem z moim nauczycielem Rabaszem i byłem z nim sam na sam. Czułem, że mój nauczyciel jest gotowy dać mi wszystko, a ja nie mogę nic wziąć.

Zrozumiałam, że wszystko zależy ode mnie: więc teraz musiałem dać z siebie wszystko i zapragnąć duchowości tak bardzo, jak niczego innego na świecie. Siedziałem nocami na balkonie naszego domu, wypalałem po dwie paczki papierosów i nie mogłem nic zrobić. Nic. Zrozumiałem że mój stan był absolutnie beznadziejny.

Ale co miałem zrobić? Przecież ten stan był beznadziejny – ponieważ tak mi się odkrywał. Musiało być jakieś wyjście! Dla każdej duszy jest wyjście. Myślałem jakie teraz jest dla mnie wyjście?

Pytanie: A czy Rabasz o tym wiedział?

Odpowiedź: Oczywiście, że wiedział. Co nie czuł tego?

Człowiek musi przejść przez takie stany! Nauczyciel nie może nic zrobić. Musisz przez nie przejść, a nauczyciel czeka, aż je przejdziesz. To wszystko. Tak jak Stwórca.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon Rzucić Kabałę“

Kategorie: Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Rabasz

Pytanie: Kiedy próbujemy anulować się przed przyjaciółmi, natychmiast pojawia się krytyka odnośnie tego, co w nich widzę. Jak z tym pracować?

Odpowiedź: Mamy pragnienie krytykowania wszystkich i nie pozostawiania bez krytyki żadnych działań, które widzimy. Ta właściwość jest założona w nas od początku w formie pragnienia. Ale jeśli nie chcemy się z nim zgadzać, to stopniowo wykorzeniamy z siebie to dążenie.

Z lekcji nr 2 Międzynarodowego Kongresu Kabalistycznego „Wznosimy się ponad wiedzę”, 18.05.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jaka jest różnica pomiędzy etapem przygotowania i stanem, kiedy człowiek jest już połączony ze Stwórcą? Czy etap odkrycia zła pozostaje w tyle?

Odpowiedź: Nie. Wszystko trwa dalej, ponieważ stopnie idą w górę. Wznosisz się – są problemy, pojawia się rozwiązanie, jest zbliżenie i tak dalej. I znowu w górę, i znowu wyżej. Dlatego dla nas jest to tylko początek drabiny duchowego wzniesienia.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego Kongresu Kabalistycznego „Wznosimy się ponad wiedzę”, 18.05.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Pytanie: Wznosząc modlitwę, powinniśmy dążyć do odkrycia Stwórcy, czy też modlić się, aby całe światowe kli Go odkryło, a może nawet cały świat?

Odpowiedź: Trudno powiedzieć. To zależy od tego, do kogo zwracamy się. W zasadzie ważne jest, aby człowiek, który nas słyszy, poczuł, jak bardzo jesteśmy zaniepokojeni wewnętrznym stanem świata. Poprzez nasze rozpowszechnianie chcemy przekazać ludzkości nasz wewnętrzny niepokój.

Z lekcji nr 3 Międzynarodowego Kongresu Kabalistycznego „Wznosimy się ponad wiedzę”, 19.05.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Rozpowszechnianie metody

Pytanie: Jeśli ciągle jestem napełniony spotkaniami z przyjaciółmi, co doprowadzi mnie do krzyku, który będzie zawierał prawdziwą modlitwę, którą musimy osiągnąć?

Wydaje mi się, że radość, napełnienie po spotkaniach oddala mnie od celu.

Odpowiedź: Jest modlitwa, która prowadzi do Stwórcy i jest modlitwa, która oddala od Stwórcy, w zależności od tego, czego człowiek pragnie. Dlatego najpierw chcemy wiedzieć jak zjednoczyć się miedzy nami a Stwórcą, by zmusić Go do przybliżenia nas do siebie. To jest najważniejsze. To właśnie chcemy osiągnąć w pierwszej kolejności.

Pytanie: A jak mogę zmusić Stwórcę?

Odpowiedź: Słowami. Modlitwą.

Pytanie: Ale Stwórca nie słyszy naszych słów.

Odpowiedź: Nie słyszy twoich słów, ale twoje serce. Nie ma znaczenia jakim językiem mówimy, najważniejsze jest to, abyśmy odczuwali właściwe uczucia.

Pytanie: Ale moje serce jest zajęte napełnieniem, przyjemnością, nie ma w nim miejsca na krzyk, na modlitwę.

Odpowiedź: O tym należy właśnie pomyśleć i zdecydować, co jest dla ciebie ważniejsze: odczuwanie napełnienia swojego serca czy jego pustkę. Gdy tylko zapragniesz poczuć prawdziwy stan serca, czyli jego pustkę, serce powie ci co dalej robić.

Pytanie: Czyli po każdym spotkaniu powinienem odczuwać niezadowolenie, tak jak Pan, kiedy studiował z Rabaszem i odczuwał pustkę, rozdrażnienie że nic nie rozumie?

Odpowiedź: Musimy odczuwać zarówno cierpienia, jak i radość.

Z lekcji nr 4 Międzynarodowego Kongresu Kabalistycznego „Wznosimy się ponad wiedzę”, 19.05.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jaką myśl lub uczucie powinniśmy osiągnąć jednocześnie, aby nas ruszyło to jakoś z martwego punktu? Może Pan nam coś poradzić?

Odpowiedź: Cały czas daję wam rady i mam nadzieję, że słuchacie ich. Należy kontynuować by być bliżej siebie nawzajem, coraz bardziej. W zasadzie nie widzę żadnych problemów. Ale to wymaga czasu.

Możecie przeczytać Baal HaSulama czy Rabasza, że ta droga zajmuje zarówno dziesięć, jak i dwadzieścia lat. Pamiętam, kiedy usłyszałem to po raz pierwszy, byłem gotowy uczepić się Rabasza i zażądać od niego, by przyspieszył moją drogę duchowego rozwoju.

Ale jest to celowo zrobione tak, aby nasze wysiłki rozłożyły się na cały okres trwania naszych prób, a tym samym moglibyśmy wykonać pełną pracę dla zjednoczenia.

Z lekcji nr 3 Międzynarodowego Kongresu Kabalistycznego „Wznosimy się ponad wiedzę”, 19.05.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czy lekcje Kabały mają okres ważności? Dlaczego stale je nagrywamy i aktualizujemy?

Odpowiedź: Po pierwsze, dla każdego pokolenia Kabała jest aktualizowana, ponieważ do naszego świata zstępują nowe dusze, które potrzebują odpowiedniego dla nich wyjaśnienia Kabały.

Oczywiście Kabała się nie zmienia. Struktura wszechświata jest niezmienna. Ale ponieważ my się zmieniamy, za każdym razem musimy otrzymać zaktualizowany metodyczny przewodnik dotyczący rozwoju wszechświata. Dlatego każdy kabalista w swoim pokoleniu, czując się za to odpowiedzialny, dodawał coś do Kabały.

W taki sposób pojawiła się ogromna liczba ksiąg kabalistycznych, o których nawet nie wiemy, ponieważ teraz, dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności, cała Kabała została dla nas opracowana, zebrana, uporządkowana, przeanalizowana i przedstawiona w dziełach Baal HaSulama. Dlatego nie musimy skupiać się na innych źródłach.

Nawiasem mówiąc, na początku nie wiedziałem o Baal HaSulamie. Nie chciano mi o nim powiedzieć. Nie wyobrażacie sobie, ile książek w tamtym czasie przeczytałem, jaką miałem ogromną bibliotekę! A teraz zostały mi tylko kabalistyczne książki. Co prawda mam jeszcze księgi RAMHALA, AGRY – takich uznanych kabalistów. Ale ogólnie rzecz biorąc, oprócz ksiąg Baal HaSulama, praktycznie nie potrzebujemy niczego innego.

Po przejrzeniu wszystkich innych ksiąg o Kabale, szczególnie RAMAKA i starszych kabalistów, zrozumiałem, że nie mam co robić. Bardzo się cieszę, że w swoim czasie odkryłem Baal HaSulama i na nim się skupiłem. Do dzisiaj widzę, że jest to dla nas jedyne źródło – nie pierwsze spośród innych, ale rzeczywiście jedyne.

My ze swojej strony musimy również zadbać o ludzi, którzy do nas przychodzą, ponieważ potrzebują i wymagają przyswojenia dzieł Baal HaSulama.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Okres ważności Kabały”.

Kategorie: Pytania&Odpowiedzi, Rozpowszechnianie metody, Studia Kabały

Pytanie: Człowiek odczuwa tęsknotę za Stwórcą w osobistym odczuciu, i najczęściej dzieje się to poprzez upadki i uderzenia. Co to jest właściwa forma tęsknoty za Stwórcą?

Odpowiedź: Właściwą formą tęsknoty za Stwórcą jest to, czego człowiekowi brakuje. Brakuje mu odczucia Stwórcy. Jest to bardzo dobry stan. Dzięki niemu człowiek osiąga przybliżenie do Stwórcy.

Pytanie: Czy człowiek powinien dążyć do odczuwania tęsknoty za Stwórcą dla swoich przyjaciół?

Odpowiedź: Nie, to nie jego sprawa.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego Kongresu Kabalistycznego „Wznosimy się ponad wiedzę”, 18.05.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Pytanie: Przez tysiące lat wszystkie religie głoszą, że nie ma wiedzy, jest tylko wiara. Wielu z nas przyszło do Kabały, aby zrozumieć Stwórcę, czyli zdobyć wiedzę. Wydaje mi się, że jest tu pewna sprzeczność.

Czy powinniśmy mieć wiedzę i wiarę, czy tylko wiarę ponad wiedzę?

Odpowiedź: Chodzi o to, że wiara, którą praktykujemy w nauce Kabały, nie jest zwykłą wiarą, a wiarą w to, że Stwórca jest wyższą siłą natury. To właśnie Stwórcę pojmujemy w rozumie i w uczuciach, upodabniając się do Niego w stopniu obdarzania. W taki sposób zaczynamy rozumieć Stwórcę i świat, który stworzył.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego Kongresu Kabalistycznego „Wznosimy się ponad wiedzę”, 18.05.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kabała i religia, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa